พึ่งพาไม่ได้

“มิคิดว่าน้องแปดจะพาองค์หญิงมาด้วยตนเองเช่นนี้”

ฉู่ซูเหยียนไม่ได้ตอบ เพียงแต่กระตุกริมฝีปากขึ้นข้างหนึ่งเท่านั้น

หวงไท่จื่อเฟยยืดตัวขึ้น ก้าวตรงมาหาคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปทางจางกุ้ยเฟยแล้วแนะนำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“พระสนมจาง นี่คือองค์หญิงเก้าจากเหอเป่ยเพคะ”

ในที่สุดจางกุ้ยเฟยที่พยายามหลบหน้าหลบตาอยู่ก็ต้องช้อนสายตาขึ้นมองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“งดงามเหมือนกับพระสนมไป่จริงๆ”

น้ำเสียงอ่อนหวานกล่าวพลางคลี่ยิ้ม แต่ถึงกระนั้นดวงตาของนางกลับมิได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย

“ขอบพระทัยเพคะ”

ซูเสี่ยนพ่นลมหายใจออกคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“น่าเสียดายที่พระสนมไป่ตัดสินพระทัยเช่นนั้น”

สิ้นประโยคทำให้บรรยากาศที่ดูสบายเมื่อครู่กลับหนาวเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุพร้อมๆ กับจางกุ้ยเฟยที่มีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

ฉู่ซูเหยียนมองการสนทนาตรงหน้าด้วยความเมินเฉย ดวงตาลึกล้ำราวกับอยู่ในก้นบึ้งมหาสมุทร

“ดูเหมือนว่าพระชายาจะสนิทสนมกับพระสนมจางนัก”

ซูเสี่ยนโคลงศีรษะเบาๆ

“ข้าส่งคนไปเชิญองค์หญิงมาก็เพื่อวัดตัวตัดชุดมงคล ในระหว่างที่รอบังเอิญเจอพระสนมดีดเพลงพิณไพเราะนัก” ตอบละเมียดละไม น้ำเสียงมิได้มีความขุ่นเคืองใจเลยสักนิด “ใกล้ถึงเวลาที่ช่างจะมาแล้ว”

ได้ยินหวงไท่จื่อเฟยกล่าวออกมาเช่นนั้น คราวนี้เป็นจางกุ้ยเฟยที่ลอบถอนหายใจออกมาเมื่อตนเองกำลังจะหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่น่าหนักใจนี่

“องค์หญิง เราไปทางนั้นกันเถิด”

ซูเสี่ยนหันมาทางไป่มู่ชิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังของฉู่ซูเหยียน

“เพคะ”

ถึงแม้ไป่มู่ชิงจะเอ่ยตอบออกมาเช่นนั้น หากแต่ท่าทางอันมีพิรุธของจางกุ้ยเฟยยามที่เห็นหน้านางกลับทำให้หัวคิ้วทั้งสองขมวดติดกันแน่นด้วยความสงสัย เหตุใดนางถึงได้มีท่าทีประหม่าเช่นนี้ ในใจจึงอยากสัมผัสเพื่ออ่านความคิดอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน

“เช่นนั้นข้าต้องขอตัวไปเยี่ยมฝ่าบาท”

ฉู่ซูเหยียนเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่นั่นกลับทำให้ซูเสี่ยนมีใบหน้าดำคล้ำขึ้นอยู่บ้าง

“ตามสบายเถิด ข้าจะดูแลองค์หญิงเก้าให้ดี อย่าห่วงไปเลย”

ซูเสี่ยนกล่าวออกมาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไป่มู่ชิงแสร้งปลดกำไลข้อมือหยกของตัวเองออกแล้วสะบัดแรงๆ ให้กระเด็นไปทางจางกุ้ยเฟยที่ยังรักษาความสงบเสงี่ยม

“ขออภัยเพคะ”

ไป่มู่ชิงแสร้งตีหน้าเศร้า ก้าวเข้าไปหาในขณะที่จางกุ้ยเฟยย่อตัวลงเก็บกำไลสีมรกตยื่นออกไปตรงหน้า

“ธรรมเนียมของถงเยว่ การรับของจากผู้อาวุโสกว่าห้ามสัมผัสโดยตรง” เสียงของฉู่ซูเหยียนทำให้ความหวังที่มีของไป่มู่ชิงพังครืนลงมาถนัดตา นางขบเม้มริมฝีปากอย่างเข่นเขี้ยวพลางถลึงตามองคนพูดอย่างลืมตัว

เลิกขัดแข้งขัดขาข้าเสียทีได้หรือไม่!

อีกอย่างหากธรรมเนียมของถงเยว่เป็นอย่างที่หมอนี่พูดจริงๆ เช่นนั้นความสามารถพิเศษที่นางมียังจะหลงเหลือประโยชน์อันใดอีกเล่า!

ถึงแม้ในใจจะอยากกระโดดถีบเขาแรงๆ หากแต่หญิงสาวกลับทำได้เพียงหงายมือขึ้น หลังจากนั้นจางกุ้ยเฟยจึงค่อยๆ หย่อนกำไลหยกงามลงบนฝ่ามือขาวอย่างระมัดระวัง

“ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันสะเพร่าจริงๆ”

“โชคดีที่กำไลมิแตก”

ไป่มู่ชิงได้แต่ส่งยิ้มแห้งให้ในขณะที่ในใจกำลังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เป็นเพราะนางสังเกตเห็นแล้วอย่างไรว่าบริเวณที่โยนกำไลออกไปเต็มไปด้วยหย่อมหญ้านุ่มนิ่มมากมาย!

ไป่มู่ชิงค่อยๆ ถอยหลังออกห่างอย่างเชื่องช้า แต่นึกไม่ถึงว่าในขณะที่สายตากำลังจับจ้องยังกำไลหยกในมืออย่างคิดขัดใจนั้น จู่ๆ เท้าข้างหนึ่งก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างจนร่างบอบบางเซถลาไปข้างหลังที่มีฉู่ซูเหยียนยืนอยู่

“อ๊ะ!”

ไป่มู่ชิงหลับตาปี๋ คิดในใจว่าหากไม่ชนเจ้าหนุ่มซื่อบื้อคนนั้นจนล้มลงไปกองที่พื้นกันทั้งคู่ อย่างน้อยๆ ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษหมอนี่ก็ต้องช่วยพยุงร่างนางไว้อย่างแน่นอน ขนาดเจอกันบนหลังคาวันนั้นแม้ยังไม่รู้จักกันเขายังช่วยนางมิให้หล่นลงมาเจ็บตัว

คิดไม่ถึงนอกจากจะไม่มีอ้อมแขนของฉู่ซูเหยียนมารั้งไว้แล้ว เสียงอากาศที่ลอยหวืออยู่ข้างหูกลับเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมๆ กับบั้นท้ายที่เจ็บแปลบขึ้นมาจนจุก

“องค์หญิง/องค์หญิง”

เสียงอันตกใจของซูเสี่ยนและจางกุ้ยเฟยเกิดขึ้นพร้อมกันในขณะที่จางกุ้ยเฟยที่อยู่ใกล้มากกว่ารีบเข้ามาจับอีกฝ่ายไว้ ส่วนหลี่หยู่ที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็เร่งฝีเท้าเข้ามาช่วยประคองผู้เป็นนายเช่นกัน

‘ข้าขอโทษ...ขอโทษเจ้าจากใจจริง’

เสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหัวทำให้ไป่มู่ชิงผงะ เผลอตัวช้อนสายตาขึ้นมองจางกุ้ยเฟย ลืมความเจ็บปวดบริเวณบั้นท้ายไปชั่วขณะหนึ่ง

“องค์หญิงเจ็บหรือไม่เพคะ”

หลี่หยู่กระซิบถามเบาๆ ในขณะที่ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนพร้อมๆ กับจางกุ้ยเฟยที่ปล่อยมือออก ถอยห่างไปก้าวหนึ่ง มือทั้งสองสั่นคลอนจนไป่มู่ชิงสังเกตเห็น

“ไปตามหมอหลวงมาเร็ว”

ซูเสี่ยนที่อยู่ห่างไกลเมื่อครู่หันไปสั่งนางกำนัลผู้หนึ่งที่ลุกลี้ลุกลนรีบสาวเท้ายาวๆ ออกไป

ความชุลมุนที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้ไป่มู่ชิงลอบถอนลมหายใจ ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อนนางก็ยังเป็นจอมซุ่มซ่ามไม่ต่างจากเดิม อย่าว่าแต่ตอนนี้เลย ตอนที่อยู่เหอเป่ยนางซุ่มซ่ามจนถูกแม่เลี้ยงใจร้ายลงโทษให้คัดคัมภีร์ไปไม่น้อยกว่าร้อยเล่มแล้ว

ถึงจะคิดในใจเล่นๆ แบบนั้น หากแต่เสียงเมื่อครู่ที่ผุดขึ้นมายามที่สัมผัสกับตัวของจางกุ้ยเฟยทำให้หญิงสาวยิ่งทวีความสงสัย

เหตุใดจางกุ้ยเฟยถึงต้องประหม่า...ต้องขอโทษขอโพยนางถึงเพียงนั้น

จางกุ้ยเฟย

นางเกี่ยวข้องกับการตายของพี่สามหรือเปล่า...

ว่าแต่...

“หลี่หยู่”

“เพคะ”

“ท่านอ๋องไปไหนเสียแล้ว”

ไป่มู่ชิงหันไปถามหลี่หยู่ที่ยืนอยู่ข้างกายเมื่อคิดขึ้นได้ว่าตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงาหัวของเจ้าหมอนั่น มิใช่ว่าจงใจปล่อยให้นางล้มแล้วหนีความผิดไปซึ่งๆ หน้าแบบนี้หรอกนะ!

“เสด็จไปก่อนที่พระองค์จะรับกำไลหยกอีกเพคะ”

หลี่หยู่ใบหน้าเหยเก หลังจากที่ท่านอ๋องแปดเอ่ยวาจากับเจ้านายจบประโยค เขาก็ปลีกตัวออกไปทางทิศตะวันออกทันที ไม่แม้แต่จะล่ำลาหวงไท่จื่อเฟย หรือแม้แต่จางกุ้ยเฟยด้วยซ้ำ

ไป่มู่ชิงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ในใจบังเกิดความอาฆาตแค้นผู้ชายคนนั้นขึ้นมาตงิดๆ เห็นทีมิว่าเรื่องอะไรนางก็พึ่งพาเขาไม่ได้เสียแล้ว!