อี๋! เครื่องในสัตว์!

แค่นั้นไป่มู่ชิงก็เข้าใจ...

หลังจากนั้นผักจานหนึ่งก็ถูกยกเข้ามา ถึงแม้จะไม่มีเนื้อสัตว์ใดๆ อยู่เลยหากแต่กลิ่นเครื่องปรุงที่ลอยอบอวลก็ทำให้หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง พยักหน้าให้กับฉู่ซูเหยียนเพื่อรออาหารเข้าปาก

“ผักเกาฮะไฉ่ รักใคร่ปรองดอง”

หญิงสาวมิได้สนใจความหมายของอาหารแต่ละอย่างด้วยซ้ำ นางกำลังเพลิดเพลินอยู่กับรสชาติอาหารที่แตกต่างจากเหอเป่ย ถึงแม้จะไม่คุ้นลิ้นนักแต่ก็นับว่าอร่อยจริงๆ!

เห็นทีชีวิตบั้นปลายที่ถงเยว่แห่งนี้ก็ดูมีความสุขขึ้นมาบ้างแล้ว

“ปลาและปูทะเลนึ่ง ทำอะไรว่องไว เหลือกินเหลือใช้ ร่ำรวยเงินทอง”

เนื้อปูมากมายและปลานึ่งซีอิ๊วตรงหน้าทำให้ไป่มู่ชิงลอบยิ้มเบิกบาน ที่แท้งานอภิเษกวันนี้ก็มีของอร่อยๆ มากมายมารวมตัวกันหลายอย่าง เห็นของพวกนี้แล้วก็คิดถึงฝีมือแม่ไม่ได้

คิดถึงตรงนี้ใบหน้าก็สลดลงเล็กน้อย เวลาผ่านมาหลายสิบปีแล้วไม่รู้ว่าป่านนี้แม่ในยุคนู้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

“นี่...”

ฉู่ซูเหยียนจ้องอีกฝ่ายเขม็ง มองดูเนื้อปลาที่อยู่ในตะเกียบอีกฝ่าย ไม่ยอมส่งเข้าปากเขาเสียทีจนต้องทักท้วงและเป็นฝ่ายก้มหน้าลงไปงับเนื้อปลานั่นมาเคี้ยวเสียเอง

“ไก่ต้ม แสดงถึงความกลมเกลียว ซื่อสัตย์ต่อกัน”

คราวนี้ไก่ต้มตัวใหญ่ถูกยกเข้ามาพร้อมๆ กับไป่มู่ชิงที่ดึงสติกลับมาได้อีกครั้ง

“ตับและไส้หมู ปรับตัวเข้าหา จับมือก้าวหน้า มิทอดทิ้งกัน”

สิ้นประโยคหญิงสาวถึงกับถลึงตามองด้วยความตกใจ รีบชะเง้อมองดูจานที่เพิ่งยกเข้ามาใหม่ก่อนเม้มปากแน่น ส่งสายตาไปทางฉู่ซูเหยียนพร้อมกับโคลงศีรษะแรงๆ คล้ายบอกความนัย

นางไม่กินเครื่องในสัตว์!

ส่วนทางด้านฉู่ซูเหยียนนั้นกลับเพิกเฉยใบหน้าตื่นตูมของนาง อีกทั้งยังนำมันไปจ่ออยู่ที่ริมฝีปากเล็กๆ ที่พยายามปิดแน่น

เมื่อชาติก่อนนางเคยถูกเพื่อนแกล้งยัดผัดตับเข้าปาก นางถึงกับอาเจียนออกมากลางโรงอาหารเลยรู้หรือไม่!

“หึ”

หญิงสาวสะบัดหน้าหนี แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ถอยห่างจนเกินงาม

“รีบกินเข้าไปเสีย”

สตรีช่างเรื่องมากเสียจริง!

ฉู่ซูเหยียนคิดด้วยความหงุดหงิดอยู่บ้าง พอจะดูออกก็เถอะว่านางพยายามจะบอกเขาว่ามิกินของพวกนี้ หากแต่เพียงกลืนลงคอไปเพียงหนึ่งคำจะเป็นอะไรไปเล่า?

ไป่มู่ชิงถลึงตาใส่ พร้อมกับขยับปากเล็กน้อยเป็นการยืนยัน

“ข้าไม่...อุ๊บ”

คำว่ากินยังติดค้างอยู่ในลำคอเมื่อจู่ๆ บุรุษชั่วช้าผู้นี้ก็สอดตะเกียบเข้ามาในปาก กลิ่นคาวเล็กน้อยขึ้นจมูกจนต้องใช้มือปิดปากไว้แน่น เกือบจะล้วงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาคายทิ้งเสียด้วยซ้ำหากไม่ติดว่าหางตามองเห็นฮ่องเต้กำลังจ้องมองด้วยความแปลกประหลาด

ฉู่เหวินหงมองพร้อมกับเอ่ยวาจาขึ้นเบาๆ

“อาหารคงมิถูกปากองค์หญิงนัก”

ประโยคนั่นทำให้ไป่มู่ชิงฝืนกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงคอไปโดยไม่ยอมเคี้ยวเลยด้วยซ้ำ

“ข้า...”

“เสด็จพี่เข้าใจถูกแล้ว”

น้ำเสียงทุ้มของฉู่ซูเหยียนดังขึ้นทำให้หญิงสาวกลืนคำพูดลงคอไปโดยปริยาย ดวงตายังเหลือบมองคนข้างกายที่เอาแต่กระตุกมุมปากขึ้นอย่างชั่วร้ายด้วยหางตาที่กระตุกไม่เป็นจังหวะ

นี่องค์รัชทายาทกำลังตำหนินางอยู่นะ เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงมิเข้าข้างพระชายาของตัวเองบ้างเลยเล่า การที่นางขายหน้าต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ มิใช่ว่าเป็นเขาที่ควรถูกตำหนิด้วยหรอกหรือ!

เจ้าบ้านี่...

“เจ้าสาวของหม่อมฉันมิชื่นชอบบางอย่าง ทว่านางก็เต็มใจรับ แสดงให้เห็นว่านางพร้อมปรับตัว ขัดใจตัวเองเพื่อหม่อมฉัน ย่อมเป็นเรื่องที่ดีมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

แปะ! แปะ! แปะ!

ไป่มู่ชิงมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา อีกทั้งยังปรบมือให้เขาในใจอีกด้วย ในระยะเวลาอันสั้นเขาสามารถคิดประโยครักใคร่ปรองดองได้ถึงเพียงนี้ ที่แท้เขาก็เล่นละครเก่งเหมือนกันนี่นา!

ฮ่องเต้หายใจเข้าลึกๆ คลี่ยิ้มนุ่มนวล ถึงแม้ภายในจะรู้สึกไม่ดีนักก็ตาม แต่ถึงกระนั้นก็ยังฝืนกล่าวตัดบท

“เป็นเรื่องที่น่ายินดีแน่นอน”

เป็นอันว่าสิ้นประโยคนั่นแล้วก็เข้าใจตรงกันว่าหัวข้อสนทนาดังกล่าวควรจบลง ขันทีจึงดำเนินพิธีการต่อ

“กุยช่าย รักยาวนาน เล่าขานสืบไป”

ขนมกุยช่ายนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ นั่นทำให้ไป่มู่ชิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หมดของคาว ต่อด้วยของหวานแล้ว จะได้ไม่มีอะไรที่ทำให้นางผวาขนลุกเกรียวกราวได้อีก

หญิงสาวเคี้ยวกุยช่ายนึ่งแป้งนุ่มนิ่มอย่างมีความสุข กลิ่นผักกุยช่ายที่สัมผัสกับน้ำจิ้มผสมผสานด้วยเครื่องยาจีน รสเผ็ดนิดๆ ทำให้นางลืมรสชาติอันย่ำแย่ของเครื่องในสัตว์เมื่อครู่ไปได้ชั่วขณะ

“อาหารมงคลที่สำคัญที่สุดวันนี้...”

ไป่มู่ชิงมองดูก้อนสีน้ำตาลขนาดเท่านิ้วก้อยพลางขมวดคิ้ว มีของหวานน่าตาเหมือนเครื่องในสัตว์ผัดพริกไทยดำเช่นนี้ด้วยหรือ

“หัวใจหมู รวมรักเป็นหนึ่ง ผสานวิญญาณ เนิ่นนานตลอดไป”

“อุ๊บ!”

หญิงสาวยกมือปิดปากแน่น รีบส่งสายตาไปทางคนตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างกายพลางถลึงตามองแกมข่มขู่ ราวกับจะเป็นการบอกทางสายตาว่า ไม่เอาอีกแล้ว ขืนท่านบังคับฝืนใจข้า ข้าอ้วกออกมาตรงนี้แน่!