29

“ข้าชื่อเจียวจิน ส่วนนี่บุตรชายของข้าเจียวหลง พวกเราสองคนแม่ลูกเป็นชาวบ้านที่อยู่ศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านกลางหุบเขาแห่งนี้เจ้าค่ะ ตอนนั้นข้ากับบุตรชายขึ้นไปหาสมุนไพรบนเขาแล้วบังเอิญเจอกับคุณหนูนอนสลบอยู่บนโขดหิน จับดูชีพจรแล้วยังมีชีวิตอยู่ เลยพากลับมาที่เรือนเจ้าค่ะ” เจียวจินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าขอบคุณท่านป้าและบุตรชายของท่านป้ามากเลยนะเจ้าคะที่ช่วยเหลือข้าไว้” ฮูหยินเอกเป่ยลี่หาได้แบ่งแยกชนชั้นหรือแสดงท่าทีรังเกียจพวกเขาไม่ นางยกมือขึ้นประนมไหว้ขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสองที่ช่วยนางเอาไว้ หากมิได้ทั้งสองคนก็ไม่รู้เหมือนกันว่านางจะเป็นเช่นใดบ้าง…

“คุณหนู…”

“ข้าชื่อเป่ยลี่ สกุลเหวินเจ้าค่ะท่านป้า”

“คุณหนูพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ ร่างกายคุณหนูยังอ่อนล้านักจึงทำให้คุณหนูหลับไปถึงสามวันเชียวนะเจ้าคะ”

“ข้าหลับไปสามวันเชียวหรือเจ้าคะท่านป้า” นางเบิกตาโพลงด้วยความตกใจไม่คิดว่าตนเองจะหมดสติได้นานถึงเพียงนี้

“เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะให้เจียวหลงไปรายงานท่านเจ้าเมืองว่าคุณหนูฟื้นแล้วนะเจ้าคะ หลังจากนั้นจะได้หาทางส่งคุณหนูกลับไปยังบ้าน บุตรสาวหายมาร่วมสามวันเช่นนี้ท่านพ่อ ท่านแม่หรือสามีของคุณหนูคงจะเป็นห่วงมิใช่น้อย” เจียวจินยิ้มน้อย ๆ อย่างเป็นมิตร

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า” หลังจากนั้นฮูหยินเอกเป่ยลี่ก็เอนตัวลงบนหมอนนุ่มโดยที่ภายในใจของนางมีเรื่องให้ขบคิดเต็มไปหมด

จริงอย่างที่ท่านป้าเจียวจินพูดทุกประการ นางหายออกมาร่วมสามวันเช่นนี้ ท่านพี่เฉินซือหยางสามีของนางก็คงจะสั่งบ่าวไพร่ออกตามหาจนทั่วเมืองแล้วกระมัง

แล้วหลิ่งจินเล่า สาวรับใช้คนสนิทของนาง หลิ่งจินอาสาลงจากรถม้ามาดูสถานการณ์ด้านนอก ทว่ากลับหายตัวไปไม่เหลือทิ้งแม้กระทั่งร่องรอย หากโดนฆ่าก็ต้องมีซากศพ รอยเลือด และเสียงการต่อสู้บ้างมิใช่หรือ?

แต่กลับมิมีอันใดหลงเหลืออยู่เลย ไม่แน่นางอาจโดนไอ้โจรป่าพวกนั้นจับตัวไปกระทำชำเราหมายจะเรียกค่าไถ่เช่นนั้นหรือ

เหวินเป่ยลี่นางรู้สึกเป็นห่วงหลิ่งจินเหลือเกิน ป่านนี้หารู้ไม่ว่าหลิ่งจินจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง นางอาสาเสี่ยงชีวิตลงจากรถม้าไปดูสถานการณ์ด้านนอกก็เพื่อความปลอดภัยของเป่ยลี่ ทั้ง ๆ ที่หากนางจะนิ่งเฉย มิทำอันใด รอให้มีเกวียนพ่อค้าแม่ค้าขับผ่านเส้นทางนี้แล้วค่อยขอความช่วยเหลือก็ย่อมได้

หลิ่นจินช่วยชีวิตนางเอาไว้…

หลิ่งจินยอมเสี่ยงตายก็เพื่อนางมิใช่หรือ!

ทว่า! อีกความคิดหนึ่ง หากมันต้องการกระทำเช่นนั้นจริง เหตุใดถึงลักพาตัวเพียงหลิ่งจินแล้วชะล่าใจไม่ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมโดยฆ่านางทิ้งให้ตายไปเสียแทนที่จะผลักนางลงมาจากเนินเขาที่อาจมีโอกาสรอดเช่นนี้เล่า?

เป้าหมายของพวกมันคืออันใดกันแน่!

เมื่อลองวิเคราะห์ดูแล้วก็พบเห็นช่องโหว่มากมายว่าเป้าหมายของไอ้โจรพวกนั้น คงมิใช่การดักปล้นฆ่าช่วงชิงทรัพย์ธรรมดา แต่ต้องการฆ่านางเช่นนั้นหรือ! ทว่ากลับผิดคาดคนที่รับเคราะห์แทนก็คือหลิ่งจิน

ฉะนั้น คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเฉินฮูหยินและบุตรสาวของนางเป็นแน่ ทั้งสองหว่านล้อมเกลี้ยกล่อมให้นางเดินทางออกจากจวนตระกูลเฉินไปยังจวนสามีของท่านอาหญิงโดยเลือกใช้เส้นทางลัดในป่าเปลี่ยวไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมาตลอดสายแทนที่จะใช้เส้นทางหลัก นั่นแสดงว่าเป็นแผนที่ถูกเตรียมการเอาไว้ตั้งแต่เริ่มต้นแล้วเช่นนั้นหรือ!

โหดเหี้ยมยิ่งนัก อย่างที่หลิ่งจินเอ่ยเตือนนางก่อนจะเกิดโศกนาฏกรรมนี้ขึ้นมิผิดเพี้ยน ‘ทั้งฮูหยินซูเจียวและคุณหนูซูฮวาเองก็น่ากลัวขึ้นทุกทีทุกที พวกเขาเล่นงิ้วแสดงบทบาทคนดีต่อหน้าท่านแม่ทัพ แต่พอลับหลังกลับกลั่นแกล้งรังแกคุณหนูสารพัด เราไม่สามารถคาดการณ์ได้เลยนะเจ้าคะว่าแผนการต่อไปของพวกเขาจะเป็นเช่นใด จะอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ก็มิมีใคร’

พวกนางคงจงใจทำให้เป่ยลี่หายไปจากชีวิตท่านแม่ทัพเฉินซือหยางตลอดกาล ทว่าคงคาดการณ์ผิดเป่ยลี่จึงสามารถรอดชีวิตมาได้

เหตุใดท่านแม่ต้องทำกันถึงเพียงนี้ด้วยเล่า? แค่มิต้องการให้นางสมหวังกับท่านพี่เฉินซือหยางเช่นนั้นหรือ โหดเหี้ยมอำมหิตเกินคนไปเสียแล้ว!

แล้วหากนางกลับเจ้าจวนตระกูลเฉินโดยที่ยังไร้วี่แววของหลิ่งจินเล่า มิวายที่จะโดนโขกสับทำร้ายอีกรอบหรือ? หากท่านแม่และน้องหญิงรู้ว่าแผนการครั้งนี้หาได้สำเร็จไม่ ครั้งต่อไปพวกนางคงไม่ออมมือเป็นแน่...

“จะทำเช่นใดดีเป่ยลี่”

สิ่งที่เหวินเป่ยลี่ทำได้ตอนนี้นั่นก็คือยืดเวลาให้ได้นานที่สุดเพื่อให้ท่านแม่ตายใจว่าแผนการของตนสำเร็จสามารถกำจัดสะใภ้ไร้ผลประโยชน์เช่นนางให้พ้นทางเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็รอให้ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางออกตามหาจนพบเจอตัวนาง เพราะถึงอย่างไร ต่อให้หมู่บ้านกลางหุบนี่จะห่างไกลจากเมืองหลวง หรือตั้งอยู่ในถิ่นทุรกันดารสักเพียงใด นางก็ยังเชื่อมั่นว่าเพียงกำลังพล อำนาจเส้นสายของเขาคงจะใช้เวลาไม่ถึงครึ่งค่อนเดือนด้วยซ้ำ

…

“ข้ามีนามว่าเหวินเป่ยลี่เจ้าค่ะ” นางแนะนำชื่อเสียงเรียงนามของตนเองให้แก่ท่านนายอำเภอได้ทราบ “ข้าไม่ขออ้อมค้อมนะเจ้าคะ ข้าเป็นฮูหยินเอกของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางแห่งแคว้นเหม่ยกวางเจ้าค่ะ”

“ฮูหยินเอกเช่นนั้นหรือ” ท่านนายอำเภอเองก็พอจะได้ยินชื่อเสียงเรียงนามและรู้จักท่านแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าเขาจะประจำการอยู่ในหมู่บ้านกลางหุบเขาแต่ก็หาใช่ว่าจะมิเคยเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้

ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้นี้เป็นผู้ที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยอยู่ข้างกายให้คอยควบคุมพลกำลังนับหมื่นนับแสนนายในการทำศึกสงครามและสามารถคว้าชัยชนะมาได้ทุกครั้ง จึงได้รับฉายา ‘ปีศาจร้ายในสนามรบ สามารถฆ่าศัตรูให้ขาดสองท่อนภายในคมดาบเดียว’

คราวเเรกที่เจียวจินหญิงสาวชาวบ้านซึ่งอาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านให้บุตรชายไปแจ้งที่จวนของท่านนายอำเภอว่าพบร่างของสตรีติดอยู่บนโขดหินริมธารกลางป่าใหญ่ เขาจึงติดตามมาที่เรือนของนาง จนเเขาเองก็นึกได้รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาใบหน้าของสตรีผู้นัก ที่แท้ก็เป็นภรรยาของท่านแม่ทัพผู้นั้นที่ตนเคยเดินทางไปร่วมงานแต่งในฐานะนายอำเภอเมื่อหลายก่อน ทว่าได้เห็นเพียงไกล ๆ เท่านั้น

“เจ้าค่ะ แต่ข้าขอให้ท่านนายอำเภอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ เพราะข้ามั่นใจว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้หาใช่เพียงปล้นเพื่อชิงทรัพย์ธรรมดาไม่ แต่อาจเป็นการจงใจฆ่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินเป่ยลี่หลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยและพาดพิงถึงครอบครัวสามีเพราะเกรงว่าเรื่องนี้จะได้รับผลกระทบถึงท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางไปด้วย

“ขอรับ ข้าจะทำตามความต้องการของฮูหยินขอรับ” ท่านนายอำเภอจะกล้าขัดใจภรรยาเอกท่านแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมผู้นั้นได้อย่างไรกันเล่ามิวายที่คอจะหลุดออกจากบ่าหรอกหรือ ตอนนี้เขาคงทำได้เพียงอำนวยความสะดวกดูแลความปลอดภัยให้กับฮูหยินเอกเป่ยลี่ตามความเหมาะสมเท่าที่จะทำได้เท่านั้นกระมัง

เมื่อส่งท่านนายอำเภอกลับเรียบร้อยแล้ว นางก็ได้แต่นั่งกระวนกระวาย ผุดลุกผุดนั่ง คิดกลุ้มใจอยู่ว่านางจะเอาเช่นใดต่อดี