All Chapters of เรือนราคะ: Chapter 11 - Chapter 20

เซียวหราตื่นขึ้นมาพบว่านางนั้นนอนอยู่ในรถม้าแล้ว เซี่ยหลิงนั่งอีกมุมหนึ่งมองดวงหน้างามที่ตื่นขึ้นมาสบตากับเขาเข้าพอดี “จะพาข้าไปไหน” หญิงสาวยังระบมไม่หายเลย ดูท่าต้องมีคนอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางเป็นแน่แท้ “แถบเจียงหนาน” เจียงหนานคือทางเหนือของแคว้นเป่ย เซี่ยหลิงได้รับพระบัญชาให้ไปดูแลแถบเจียงหนาน หลังจากที่เขาแต่งงานเสร็จเขาต้องเร่งออกเดินทาง “ข้ายังไม่ได้ร่ำลาเสด็จพ่อเลย” บุรุษผู้นี้ อยากจะไปก็ไป นางยังไม่ได้บอกกล่าวพระบิดาพระมารดาเลยด้วยซ้ำ เจียงหนานเป็นแถบที่หนาวมาก นางจะต้องไปใช้ชีวิตที่นั่นอย่างนั้นรึ “ไม่ได้บอกกล่าวบิดา หรือสวีอวิ๋นกันแน่” “เซี่ยหลิง!!!” “ข้าพูดผิดตรงไหน” “เจ้าคนเลว” มืองามฟาดไปที่ใบหน้าเขาครั้งหนึ่ง ครั้งที่สองกำลังจะตามมา แต่ทว่ามือหนาใหญ่คว้ามืองามนั้นได้ทัน “เซียวหราน อย่าทำให้ข้าหมดความอดทนกับเจ้านะ” ดวงตาลุกโชนด้วยประกายไฟมองนางอย่างเคืองแค้น เซี่ยหลิงมิชอบให้ใครตบหน้าเขา “ทำไม เจ้าจะทำอันใด” ปากงามยังถามเขา ชายหนุ่มบีบข้อมืองามอย่างแรง “จะทำอะไรอย่างนั้นรึ

เซียวหรานทั้งตบทั้งถีบเขาภายในกระโจม แต่ชายหนุ่มแรงเยอะกว่าจึงฉีกเสื้อผ้านางขาดกองกับพื้น นางไม่อยากหวนคิดสัมผัสอันโหดร้ายและป่าเถื่อนของเขา “เซียวหราน ข้าขอบอกเจ้าครั้งสุดท้าย เจ้าเลิกยุ่งกับสวีอวิ๋นได้แล้ว ไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตายก็ตาม” น้ำเสียงดุเอ่ยออกมาทำให้คนฟังถึงกับหวาดกลัวเขา ใบหน้าที่จริงจังแววตาที่โหดร้ายแสดงออกมาอย่างชัดเจน ผู้ใดจะอยากให้ฮูหยินของตัวเองไปยุ่งกับบุรุษอื่นเล่า ถึงแม้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะเป็นอดีตคนรักของนางก็ตามแต่ “ข้าแค่เป็นห่วงเขาเท่านนั้น” ถึงแม้ว่านางกับสวีอวิ๋นจะเป็นอดีตไปแล้วก็ตาม แต่นางก็มิอาจทนเห็นเขาตายได้ กระนั้นนางต้องช่วยเขา “เป็นห่วงเขาอย่างนั้นรึ ดี ข้าจะทรมานมันให้ตายไปเลย” “เซี่ยหลิง ข้าว่าเจ้ามิมีความเป็นคนจริง ๆ” ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ไหน้ำส้มเขาแตกแล้ว เขาหึงนาง เซี่ยหลิงไม่ต้องการให้เซียวหรานพูดคุยกับสวีอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย นางมิอาจโต้เถียงกับเขาได้ เรียวปากหนาคาบเกี่ยวเรียวปากงาม หญิงสาวได้แต่ปล่อยให้เขาตักตวงความสุขจากร่างกายของนาง สองมือหนาใหญ่โอบอุ้มเต้านมทั้งสองข้าง

เป็นครั้งแรกที่ร่วมรักกันด้วยความอ่อนโยน เซี่ยหลิงมีความอ่อนโยนให้กับนาง ทำให้เซียวหรานประทับใจอิ่มเอมหัวใจยิ่งนัก นางไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน หลายเดือนที่ผ่านมาในค่ายทหารแถบเจียงหนานเป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เซี่ยหลิงอ่อนโยนกับนาง หรือเพราะนางรักเขาแล้ว อีกทั้งได้รู้ธาตุแท้ของสวีอวิ๋นกระมังจึงทำให้นางเปิดใจรักเซี่ยหลิง ชายหนุ่มดขยับเรือนกายหนาอย่างช้า ๆ หญิงสาวส่งเสียงคราญครางท่ามกลางหิมะตกหนักด้วยนอก ชายหนุ่มองพุงขาวที่อวบขึ้นมาเล็กน้อย ช่วงนี้เขารู้สึกว่านางจะมีน้ำมีนวลขึ้นเสียจริง ๆ แท่งหยดขนาดใหญ่ค่อย ๆ เสียบเข้าไปในรู้ จวบจนน้ำรักสีขาวขุ่นไหลออกมา ก็ทำให้รู้ว่านางแตกแล้ว ชายหนุ่มจึงขยับเรือนกายแรง ๆ ไม่นานนักชายหนุ่มพลันปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในร่างรักสีชมพู จนหมด หญิงสาวใบหน้าแดงระเรื่อหายใจอย่างเหนื่อยหอม มืองามจิกที่ศีรษะของชายหนุ่มไว้ แล้วส่งเสียงรดังเป็นระยะ ๆ เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ชายหนุ่มไม่มีท่าทีว่าจะหยุเ กระนั้นจึงได้แต่เปลี่ยนกระบวนท่าใหม่ ให้นางยืนขึ้นหันหลังจับที่เตียงไว้ ชายหนุ่มยืนขึ้นไปเสียบที่ด้านหลังขอนาง เซียวหรานถึงกับตาโตขึ้นมา ท่านี้

จางอ้ายถูกนำตัวมาไว้ที่เรือนแห่งหนึ่ง ในใจนางนึกกลัวยิ่งนัก เหตุใดไม่บอกนางดี ๆ เล่า ถึงบุรุษจะเจ็บป่วยตรงส่วนนั้น นางก็ต้องช่วยอยู่แล้วในยามนี้หยางอ๋องปวดใจยิ่งนัก ตรงส่วนนั้นของเขาใช้ไม่ได้ เขาจึงสั่งหานซั่ว ข้ารับใช้คนสนิทเป็นจับเจ้าของโรงนวดสกุลจางมาเขาไม่กล้าจะย่างกรายเข้าไปในโรงนวด เพราะกลัวเสียหน้า เป็นถึงอ๋องผู้สูงศักดิ์ แต่เหตุใด ต้องมีข้อบกพร่องทางร่างกายด้วยเล่าช่างน่าเสียใจจริง ๆ หยางอ๋อง อดใจรอไม่ไหว ให้สตรีนางนั้นเข้ามาด้านจางอ้ายถูกนำตัวมาในเรือนใหญ่ ทันทีที่พวกเขาเปิดผ้าปิดตานางออกหญิงสาวมองบุรุษรูปงามตรงหน้า ใบหน้าเขาหล่อเหลายิ่งนัก ส่วนหยางอ๋องตกตะลึงในความงดงามของสตรีตรงหน้า"เจ้าคือ หมอนวดสกุลจาง" หยางอ๋องเอ่ยถามคนงามจางอ้ายมองเครื่องแต่งกายของเขา เดาเลยได้เลยว่า เขาคือคนของราชวงศ์"ท่านมันบ้าไปแล้วเหตุใดอยากให้ข้ารักษา ไม่ไปที่โรงหมอ จับตัวข้ามาทำไม" จางอ้ายโมโหจนเลือดขึ้นหน้า"มารักษาข้าเถอะ ถ้าข้าหาย ข้าจะมอบเงินให้เจ้า""ดี ข้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ" จางอ้ายมองหยางอ๋อง นอนบนเตียง ลำดุ้นของเขามีขนาดใหญ่และยาว แต่น่าเสียดายที่มันกลับใช้การไม่ได้ อ่อนปว

จางอ้ายโดนสองบุรุษนั้นล้อมไว้ พวกเขาถอดผ้าออกหมด ที่เหลือต่างออกไปข้างนอก "พวกท่านเป็นถึงท่านอ๋อง เหตุใดต้องบังคับข้าด้วย""อ๋องแปดหายเพราะเจ้า เหตุใดพวกข้าจะใช้เจ้าไม่ได้เล่า" อ๋องใหญ่พลันเอ่ยขึ้น จางอ้ายคิดว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเล่า เหตุใดพวกเขาต้องป่าเถื่อนด้วยเล่า"ข้าขอทีละคน ข้าจะทำให้พวกท่านหาย" นางจำใจต้องทำจริง ๆ พอรุ่งเช้านางจะต้องหนีออกไปจากที่แห่งนี้ให้ได้จางอ้ายมองดุ้นบุรุษ ที่มันไม่แข็งตัว มืองามจับดุ้นไปไว้ ชักไปมาแล้วรีดเส้นกระตุ้นให้มันแข็งตัวมากกว่านี้มืองามนวดคลึงให้อ๋องใหญ่อย่างช้า ๆ ใบหน้าอ๋องใหญ่ดูผ่อนคลายขึ้นมากกว่าเดิม เขาพลันรู้สึกมีความสุขมาก นานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกดีเช่นนี้ จางอ้ายมองดูเส้นที่ปูดขึ้นที่ตรงนั้น นางใช้มือคลึงให้มันลง เพื่อเขาจะได้รู้สึกดีพับ พับ พับ พับพับ พับ พับ พับมืองามชักไปมา ดุ้นช่างขยายใหญ่ยิ่งนัก นางทั้งนวดทั้งชักในเวลาเดียวกัน ในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นก็พลันไหลออกมาน้ำสีขาวขุ่นพลันอยู่บนหน้างดงามของจางอ้ายเป็นที่เรียบร้อย นางรังเกียจยิ่งนัก"พี่ใหญ่ ท่านหายแล้ว" อ๋องรองดีใจกับอ๋องใหญ่ ในที่สุด อ๋องใหญ่ก็ได้ปลดปล่อยเสียท