16

มืองามจับที่เจ้าแท่งหยกของบุรุษผู้หนึ่ง ดวงตางามมอง เจ้าดุ้นขนาดใหญ่มีน้ำค่อย ๆ ซึมออกมา จางอ้ายมองเส้นปูดตรงแท่งหยก

นิ้วเรียวกดที่เส้นเลือดปูดไปมา ชายคนนั้นใบหน้าผ่อนคลายยิ่งนัก เขาไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มากก่อนเลย มันรู้สึกดีมาก 

เส้นตรงนี้ทำให้น้ำเหล่านั้นมิสามารถออกมาได้ ยามที่เขาเริงสวาทกับฮูหยินจึงมิอาจเริงสวาทได้อย่างมีความสุข

นิ้วเรียวนวดเส้น เพียงสองถ้วยชา เส้นที่ปูดออกมาสลายไปในพริบตา ดุ้นนั้นใช้งานได้ปกติ

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

มืองามพลันชักดุ้นไปมา น้ำสีขาวขุ่นพลันไหลออกมา จางอ้ายยิ้มอย่างภูมิใจที่ทำให้ชายผู้นั้นบรรลุเป้าหมาย

"ขอบคุณแม่นางมาก" ชายผู้นั้นเดินเข้าไปในฉากกั้น จางอ้ายเช็ดมือแล้วเดินลงไปข้างล่าง พบว่ามีบุรุษนับสิบคนรอให้นางนวดให้

จางอ้ายดีใจมากที่ช่วยบุรุษพวกนี้หายเป็นปกติชายผู้นั้นเดินมาจ่ายเบี้ย เสี่ยวอี้รับเงินแล้วโยนในถัง ตกเย็นรอให้คุณหนูมานับ

จางอ้ายขึ้นมาบนชั้นสอง มองชายอีกคนเปลือยส่วนล่างรอนาง

"รบกวนแม่นางแล้ว" ชายผู้นี้มองคนงาม นั่งข้างเตียง จางอ้ายมองดุ้นดำ เหตุใดถึงได้ดำขนาดนี้

"ท่านทำตัวสบายเถอะ ข้าจะดูให้" จางอ้ายจับดุ้นชักไปมา พบว่ามีน้ำไหลออกมาจำนวนมาก คนงามทำหน้าอย่างไม่พอใจ

นี่เขาไม่ได้ป่วย แต่มาเพื่อหลอกนาง

"ท่านออกไปเถอะ เจ้านั้นมันใช้งานได้ปกติ" จางอ้ายเช็ดมือ

ชายหนุ่มพลันหัวเราะดังลั่น สวมอาภรณ์เสร็จเดินขวางทางคนงามไว้

"ท่านเก่งจริง ๆ"

"อย่ามาขวางทางข้า วันนี้ข้าต้องรักษาคน" จางเดินผลักเขาแล้วเดินออกไป 

ยามพักเที่ยง นางมาที่ห้องพักหายใจอย่างเหนื่อย การช่วยบุรุษนั้นได้บุญยิ่งใหญ่ เหตุใดพวกเขาต้องดูถูกนางด้วยเล่า

"เสี่ยวอ้ายเป็นอันใด" จางเทียนพี่ชายของจางอ้ายเอ่ยถามน้องสาวสุดที่รัก พวกเขาสองคนพี่น้องต้องดูแลกิจการโรงนวดเพราะบิดามารดาได้จากไปหมดแล้ว

จางเทียนอายุยี่สิบปียังไม่แต่งงาน เพราะเขาทำอาชีพนวดของลับของสตรี เรื่องนี้ทำให้เขามิอาจจะแต่งงานได้

จางอ้ายคิดตรงกันกับพี่ชาย นางเองก็ไม่แต่งงานเช่นกัน หวังเพียงรักษาบุรุษพวกนั้นให้หายจากโรคที่เป็นอยู่นางก็พอใจมากแล้ว

"ข้าเบื่อพวกบุรุษ ทั้งที่ไม่ได้ป่วยอันใด แต่ให้ข้ามานวดส่วนนั้นให้" สีหน้าจางอ้ายไม่พอใจอย่างมาก เล่าไปขมวดคิ้วไป

"เอาเถอะ อย่าบ่นนักเลย รอวันเจ้าแต่งงานออกไป เจ้าก็ไม่ได้รักษาคนแล้ว"

"ข้าไม่แต่งงานทั้งนั้น ข้าจะดูแลกิจการกับพี่ชาย"

"ไม่ได้ เจ้าต้องออกเรือน เรื่องนี้เป็นหน้าที่ข้าเถอะดูแลกิจการโรงหมอ"

กล่าวจบจางเทียนลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที เขาไม่ยอมให้น้องสาวเขาเป็นโสดชั่วชีวิตหรอกนะ

บ่ายวันนั้นจางอ้ายต้องเข้าไปนวดให้ขุนนางระดับสูงดูแลท้องพระโรงของฝ่าบาท เขาอายุสี่สิบปีแล้ว แต่ทว่ายังไม่มีบุตร ทำให้จางอ้าย มองส่วนนั้นของเขา พลิกไปพลิกมา

"นายท่าน ข้าจะทำให้ท่านกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม"

จางอ้ายใช้มือนวดเส้นที่มันนูนขึ้น ขุนนางทำหน้าอย่างมีความสุข ค่อย ๆ แกะเส้นที่ปูดขึ้นตามแท่งหยก 

ขุนนางใหญ่ทำเสียงครางออกมาอย่างเสียว แม่นางจางช่างมีความรู้นัก จางอ้ายเห็นของลับของบุรุษมามากมาย นางไม่มีความอายแม้แต่น้อย เพราะนางชินแล้ว

ดวงตางามมองหยดน้ำสีขาว ค่อย ๆ ไหลออกมาจากปลายดุ้น ขุนนางใหญ่ทำหน้าอย่างมีความสุข ในที่สุด น้ำสีขาวก็ไหลออกมาเสียที

"อ้า แม่นาง อ้า" ขุนนางใหญ่ใบหน้าแดงก่ำ เขาดีใจมากที่มันไหลออกมาเสียที มืองามคลึงดุ้นไปมา ทั้งใหญ่และยาว แต่ทว่าน้ำไม่ออกเสียที ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

นางดึงดุ้นชักไปมา สุดท้ายน้ำสีขาวพลันไหลออกมามากมาย

"ขอบคุณแม่นาง" จางอ้ายเช็ดมือแล้วออกไปรอข้างนอก ขุนนางใหญ่พลันเดินออกมาด้วยท่าทีที่สบายใจ น้ำแตกออกมาเยอะมาก ทำให้เขาต้องมอบรางวัลอย่างงามให้โรงนวดสกุลจาง

จางอ้ายมองเงินแท่งที่ขุนนางใหญ่มอบให้อย่างพอใจ นางจะเป็นสตรีที่ร่ำรวยที่สุด กระนั้นหญิงสาวอารมณ์ดี สั่งให้เสี่ยวอี้ปิดโรงหมอ คืนนั้นนางจะออกไปเที่ยว ไม่รับงานนวดแล้ว ให้พวกเขามาวันพรุ่งนี้

จางอ้ายใบหน้างดงามราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ แต่ไม่น่าทำอาชีพนี้เลย เหล่าสตรีย่อมรังเกียจจางอ้าย แต่เหล่าบุรุษยกย่องนาง ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าถังไม่มีใครไม่รู้จัก โรงหมอสกุลจาง

จางอ้ายเดินเล่นตรอกเยียนในยามค่ำคืน โดยมีเสี่ยวอี้เดินเป็นเพื่อนเจ้านาย จางอ้ายซื่อน้ำตาลปั้นแล้วกลับไปที่โรงหมอ

นางอยู่ในห้องนอน มองน้ำตาลปั้นรูปบุรุษชุดน้ำตาล หญิงสาวกำลังจะกิน แต่ทว่ากระบี่จ่อเข้าที่คอของนาง หญิงสาวรู้สึกเย็นวาบ 

"เจ้าต้องการอะไร"

"ไปรักษา ท่านอ๋องกับข้า" ชายผู้นั้นกระซิบข้างหูของนาง

จางอ้ายตกใจจนตาค้าง นี่บังคับนางใช่รึไม่

"หากข้าไม่ไปเล่า"

"เจ้าตาย เลือกเอา จะไปรึไม่" แน่นอนนางไม่อยากตายก็ต้องไปกับชายผู้นั้นเขาปิดตานางไว้ แล้วพานางลงหน้าต่าง ขึ้นรถม้าไปที่ไหนสักแห่ง