อย่าดื้อนัก

รถเคลื่อนตัวออกจากซอยสัญญาณมือถือก็กลับมา ฉันรีบกดเข้าไปในแชทของพี่นิ้ง มือขยุกขยิกพิมพ์ๆ ลบๆ เพราะคิดไม่ออกว่าจะบอกเธออย่างไรดี

"ให้ปันบอกพี่นิ้งว่าอะไรคะ" ฉันหันหน้าจอไปให้พี่โอบดู

เขาทำเพียงปรายตามองแล้วตั้งหน้าตั้งขับรถ

"บอกให้แล้ว"

"จริงเหรอคะ พี่ไปบอกเธอว่าอะไร"

"บอกว่าเราต้องกลับก่อน"

"แล้วพี่นิ้งว่าไงคะ"

"ฝากส่งด้วย"

ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ

ฉันเลยหันกลับมาพิมพ์แชททิ้งเอาไว้

PunPun : ปันต้องกลับก่อน ขอโทษนะคะพี่นิ้ง

หวังว่าเธอจะไม่โกรธและไม่กาหัวฉันไม่ให้มาทำงานด้วย เงินมันดี ฉันเสียดาย

"หิวอ่า" ฉันบ่นพึมพำ มือลูบท้องป่อยๆ "พี่จะไปส่งปันที่อะพาร์ตเม้นต์เลยไหม"

"อืม"

"แวะกินเตี๋ยวก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวปันเลี้ยงพี่หนึ่งชาม"

แบงค์พันสี่ใบถูกโบกไปมา

"ได้ทิปมาตั้งสี่พันแหนะ เลี้ยงสองชามเลยก็ได้"

เฟี้ยว! พวงมาลัยรถหักเลี้ยวเข้าจอดข้างทางหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวทันที ความเร็วและแรงพาหัวฉันกระแทกกระจกเสียงดังโป๊ก! ฉันมองพี่โอบตาเขียวขุ่น มือลูบหัวไปด้วย แต่อย่าคิดว่าเขาจะสนใจ เดินลงจากรถไปแล้วโน้น

"พี่มันนิสัยไม่ดีเลย"

เดินหน้างอมานั่งตรงข้ามเขา หยิบกระดาษกับปากกามาเขียนก๋วยเตี๋ยวน้ำตกเส้นเล็กแล้วยื่นให้เขาเขียนต่อ พี่โอบคว้าไปเขียนเลขสองต่อท้ายแล้วเดินเอาไปให้คนขาย กลับมาพร้อมน้ำเปล่าสองแก้ว

"เปลี่ยนใจแล้วได้ไหม"

พี่โอบเลิกคิ้วใส่ งุนงงที่จู่ๆ ฉันก็พูดขึ้น

"พี่โอบเลี้ยงเตี๋ยวปันได้ไหมคะ ลืมไปว่าปันต้องประหยัด"

ฉันใช้ความหน้าด้านที่มีไม่มากพูดออกไปหลังจากนึกได้ว่าก๋วยเตี๋ยวสามชามมันตั้งร้อยกว่าบาท

"คนที่เรียนมอ Z ไม่รวยเรียนไม่ได้"

ไม่ตอบรับว่าจะเลี้ยงแต่ดันสวนความจริงมากระแทกหน้า

ใช่! มหาวิทยาลัย Z เป็นมหาวิทยาลัยที่คนมีเงินเท่านั้นเอื้อมถึง นอกจากค่าเทอมแล้ว ไลฟ์สไตล์ สังคมของที่นั่นจัดได้ว่าสูงมาก

"ในสี่ปีที่เรียนจะช็อตบ้างไม่ได้เหรอคะ"

"แต่เราอยู่ปีสาม"

"ก็เพิ่งจะช็อตตอนปีสามนี่แหละค่ะ ไม่ขยายความนะคะ ปันไม่อยากพูดถึง เอาเป็นว่าปันต้องทำงานหาเงินแล้วก็ไม่อยากดรอปเรียนหรือลาออกจากมหาลัย"

สู้กัดฟันหาเงินเรียนและใช้ชีวิตไปให้รอดสองปีก็จะมีงานทำ ตอนนั้นฉันก็น่าจะหายใจได้คล่องขึ้น

"ที่นั่นไม่เหมาะกับปัน"

"แต่เงินมันดีนะคะ แล้วที่พี่โอบให้ปันออกมาเนี่ย รู้ไหมว่าปันต้องชวดทั้งทิปทั้งเงินค่าจ้างตั้งหลายบาท"

ฉันพูดเสียงเฉื่อยๆ แม้ในใจจะอยากด่าเขาก็ตาม แต่เพราะฉันเป็นคนพูดจานุ่มนิ่มจนติดเป็นนิสัย ภาพลักษณ์ก็ช่างเรียบร้อย..

นึกๆ ดูแล้วฉันก็ไม่เหมาะกับที่นั่นจริงๆ

"ว่าแต่พี่..ไปทำอะไรที่นั่นเหรอคะ ไปเล่นพนันเหรอ เอ๊ะ! มีคนเอ่ยถึงพี่สิงห์ด้วยนะ แถมยังบอกว่าพี่โอบเป็นน้องพี่สิงห์ด้วย ที่นั่นมันบ่อ..แหวะ!"

มีบางอย่างรูดผ่านริมฝีปากจนฉันต้องหยุดพูด คาดเดาว่ามันน่าจะเป็นนิ้วชี้ของเขาเพราะพี่โอบกำลังใช้กระดาษทิชชู่เช็ดมันที่เปรอะเปื้อนน้ำลายของฉัน

"ปันก็แค่สงสัย เจอพี่ที่นั่น.."

"กินซะ"

ก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟขัดคนขี้ถาม คำสั่งก็ตามมาติดๆ พี่โอบก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวไม่คุยกับฉันอีก เขาเป็นแบบนี้เสมอเลยยามเจอหน้ากัน แต่ถ้าคุยแชทยาวแค่ไหนก็พิมพ์ได้

กินยังไม่ทันอิ่มพี่โอบก็ลุกไปจ่ายเงิน พอกลับมาก็วางแบงค์พันลงตรงหน้าฉันที่ยังมีเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่ในปาก

"อะไรคะ"

"ค่าจ้าง"

ฉันรีบเคี้ยวๆ แล้วกลืน หยิบแบงค์นั้นขึ้นมาโบกไปมา

"จ่ายแทนพี่นิ้งเหรอคะ"

พี่โอบไม่ตอบแต่เดินกลับไปรอที่รถนั่นคือคำตอบว่าใช่

กรี๊ด! ฉันจูบแบงค์พันนั้นหลายครั้งแล้วเอามันเก็บใส่กระเป๋ารวมกับอีกสี่ใบ เย้ๆ วันนี้ฉันมีเงินจ่ายค่าห้องพักแล้ว

คนขับรถขับมาจอดหน้าอะพาร์ตเม้นต์ฉันได้อย่างถูกต้องแม่นยำ ก่อนลงจากรถยังไม่วายออกคำสั่ง

"ห้ามไปที่นั่นอีก"

"แล้วพี่จะไปไหมคะ"

ดวงตาคมตวัดมองไม่พอใจ ไม่รู้เลยว่าไม่พอใจที่ฉันถามหรือไม่พอใจที่ไม่ยอมลงจากรถเสียที ฉันขอเลือกข้อหลังจึงพนมสองมือไหว้ลาแล้วลงจากรถ โบกมือลาผ่านกระจก แต่กระจกนั้นกลับเลื่อนลงพร้อมกับเสียงลอยมา..

"ยืนรอให้หมามากัดหรือไง"

ฉันหมุนตัวหันหลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในตัวอาคาร ประตูบานเลื่อนปิดลงรถสีดำก็เคลื่อนตัวออกไป ฉันเองก็ขึ้นห้องพักเช่นกัน

วันอาทิตย์เคลียร์ค่าห้องพักเสร็จก็มานั่งทำงานชั่วโมงละสองร้อยบาท มีคนจองคิวฉันสามคน คนละสองชั่วโมง ฉันทยอยนัดเวลาจนถึงช่วงหัวค่ำ แต่พี่นิ้งโทรมาขัดจังหวะตอนห้าโมงเย็น ฉันเลยต้องขอพักงานปรึกษาชั่วคราวมาคุยกับพี่นิ้ง

[โอบบอกพี่ว่าจะกลับเลยจะเอาปันกลับด้วย พี่เพิ่งรู้ว่าปันรู้จักโอบด้วย]

"รู้จักเพราะยัยครีมเป็นแฟนกับรุ่นพี่พี่โอบค่ะ ว่าแต่..ทำไมพี่นิ้งยอมให้ปันกลับล่ะ"

[คนนี้ตำแหน่งสูงใช่ย่อย เขาสั่งอะไรใครจะขัดได้]

"ตำแหน่งสูงคือ.."

[เอาไปถามเอง พี่พูดไม่ได้หรอก น่าเสียดายนะ เพิ่งจะทำวันเดียวเอง]

"ไม่เสียดายหรอกค่ะพี่นิ้ง ปันยังไม่ท้อนะ"

[หมายความว่าไง จะมาอีกเหรอ] พี่นิ้งหัวเราะเหมือนไม่เชื่อฉัน แต่ฉันจริงจังกับชีวิตมากโดยเฉพาะตอนนี้

"วันอังคารได้ไหมคะ ปันว่างวันนั้น"

[โอเค แต่อีกข้อที่พี่ยังไม่ได้บอกปันนะ]

"อะไรคะ"

[ห้ามบอกใครว่าปันมาทำงานที่นี่ ถ้ามันไหลไปหาคนอื่นแล้วคนในรู้ว่าหลุดออกมาจากปากของปัน พี่คงรับรองไม่ได้ว่าจะปลอดภัยหรือเปล่า]

ฟังแล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมา แต่ฉันไม่ได้คิดบอกใครอยู่แล้วแม้แต่ชูครีมหรือนิริณก็ตาม ฉะนั้นฉันจะไม่มีทางพูดให้ใครรู้เด็ดขาด

"ปันไม่พูดหรอกพี่นิ้ง สัญญาเลยค่ะ"

[ดี งั้นเจอกันวันอังคารที่เดิมและเวลาเดิม วันนั้นเอารองเท้าส้นสูงมาใส่ก็ดี พี่ว่ามันสวยกว่ารองเท้าผ้าใบเยอะเลย]

"รับทราบค่ะ"

วางสายจากพี่นิ้งฉันก็ไปค้นรองเท้าส้นสูงที่ถูกเก็บใส่ถุงยัดอยู่ในกล่องลังตรงระเบียงห้องมาปัดฝุ่น รองเท้าที่คุณแม่เคยซื้อให้ตอนงานเลี้ยงบริษัทห้าปีที่แล้ว ในที่สุดก็ถูกใช้งานอีกครั้งเสียที