หล่อแถมรวย

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

แก๊งลูกเทพนั่งอยู่หลังตึกคณะตรงจุดที่สูบบุหรี่ได้ มีเพียงโอบคนเดียวเท่านั้นที่สูบมัน แทนคุณกับโชนนั่งเล่นเกม เจไดนั่งดูเกรดปีสามของตนเอง เหลืออีกหนึ่งเทอมพวกเขาก็จะเรียนจบแล้ว แต่ละคนก็มีแผนจะไปทำงานเป็นวิศวกรตามที่เรียนมา นั่นคือบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของสิงหราชที่กำลังขยับขยายธุรกิจเป็นบริษัทก่อสร้างบ้านเต็มรูปแบบ

"กูได้เกรดนิยมชัวร์"

เจไดเอ่ยอย่างภูมิใจ เห็นเละเทะในบางเวลา แต่เรื่องเรียนเขาก็เต็มที่เสมอ

"เดี๋ยวกูจะบอกเฮียสิงห์ให้คัดมึงออก" โชนตะโกนมาจากโต๊ะอีกฝั่ง

"อย่าไปแกล้งมันเยอะ ถึงทีมึงเดี๋ยวมันก็เอาคืนจนหยอง เนอะไอ้โอบเนอะ"

แทนคุณหันไปเนอะใส่เพื่อนที่พูดน้อยต่อยหนัก ยืนยันด้วยท่าทางจัดปลอกแขนสีดำที่สวมใส่ปกปิดรอยสักให้เข้าที่คล้ายกับคนจัดกระดูกเตรียมพร้อมสู้

"มีตัวคนเดียวเก็บกินแค่เงินหุ้นของเฮียก็รวยแล้วมั้ง" โอบย้อน

"เอ้า! มึงไม่คิดว่ามันจะเจ๊งบ้างเหรอวะ"

ฝ่าเท้าแทนคุณลอยละลิ่วเกือบถูกปากโชน ดีนะเขาหลบทันหวุดหวิด

"ไอ้เหี้ยแทน! ปากเกือบแตก"

"ดูปากมึงดิ ดีฉิบหายเลย"

"เออ! กูปากดีไง กูแค่พูดเผื่อไว้ อะไรก็ไม่แน่นอน เกิด K Night ไม่ทำกำไรต่อให้พวกเราขึ้นมา ไม่ฉิบหายหมดเหรอ"

พอโชนพูดทุกคนก็เริ่มคิดตาม แต่...

"มึงลืมเหรอไอ้โชนว่าบ้านมึงมีร้านทอง" เจไดเตือนสติ "มึงรวยครับ"

"เออว่ะ" โชนเพิ่งนึกได้

"ส่วนมึงก็มรดกจากพ่อแม่ใช้ไม่หมด" เจไดชี้ไปที่โอบแล้วมาหยุดแทนคุณ "พ่อมึงเป็นนายหัวเจ้าของเกาะอยู่อันดามัน"

นิ้วชี้มาจบที่ตัวเอง "ผับเจ๊ง ก็ไปเกาะขาเฮียสิงห์ที่บริษัทสร้างบ้าน ไม่อดตายแน่"

"ถุย!" แทนคุณถุยน้ำลายใส่ เขาก็อุตส่าห์ตั้งใจฟังเพราะคิดว่าเจไดจะพูดเตือนสติเพื่อน "ส่วนมึงบ้านเป็นอู่ต่อรถสิบล้อที่แม่งโคตรใหญ่ โคตรพ่อโคตรแม่รวยโว้ย"

"ถ้าพวกมึงลำบากเดี๋ยวกูเลี้ยงเอง ไอ้โชนไปโว้ย"

โชนออกจากเกมแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงเดินตามโอบออกมาอย่างรู้กัน ตรงไปยังคณะมนุษยศาสตร์เหมือนเฉกเช่นทุกวันเวลาเดิมเพื่อสอดส่องดูแลชูครีมให้สิงหราช สองครั้งที่พวกเขามาเจอช็อตเด็ดตอนชูครีมถูกก่อกวนด้วยคนบางกลุ่ม แต่หลังจากเปิดตัวว่าคบหาสิงหราชจริงจังก็ไม่มีใครกล้ามายุ่งเกี่ยว งานที่รุ่นพี่ไหว้วานจึงเบาบางลงไปมาก

"เฮ้ย! ดูนั่นดิ"

โชนกอดคอโอบแล้วพยักเพยิดหน้าไปทางขวามือใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะ ตรงนั้นมีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่และมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งคุยกันอยู่ โอบหรี่ตามองจนมั่นใจว่าผู้หญิงคือปันปัน

"กูเคยเห็นแวบๆ ว่าน้องปันปันรับงานเป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตในกลุ่มมอว่ะ มึงว่าไอ้เหี้ยนั่นมันจะมีปัญหาอะไรวะถึงเอาแต่ยิ้มตาลอยแบบนั้น"

"ถามไหม"

"จริงจัง?" โชนถามเพื่อน ไม่มั่นใจว่าประโยคเมื่อครู่ประชดหรือเอาจริง

คำตอบของโอบคือก้าวเท้าเดินไปทางนั้น แต่โชนคว้าตัวเอาไว้ให้หยุดเดิน "กูแค่ถามความคิดมึง ไม่ได้ให้มึงไปถามน้องเขา แต่เดี๋ยวกูตอบให้เอง กูว่ามันจีบน้องปันปันชัวร์ ปัญหาชีวิตห่าอะไรยิ้มตลอดเวลา แต่น้องเขาหาทุนการศึกษานี่หว่า กูไม่เสือกล่ะ"

โชนผลักดันให้โอบเดินไปอีกทางเพื่อจะได้ทำงานให้เสร็จสิ้น โอบมองปันปัน พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธอบอกว่าเงินช็อต สงสัยจะเป็นเรื่องจริง

สายตาของฉันมองตามหลังพี่โอบไปจนสุดสายตา แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโตตกใจเพราะนึกเรื่องบางอย่างได้

ฉันลืมเสื้อช็อปที่จะเอามาคืนเขา!!

"พี่คะ หนูขอเวลาสามนาที"

บอกพี่วีรุ่นพี่คณะแพทย์ที่มาบ่นเรื่องเรียนให้ฟัง เขายิ้มเป็นการอนุญาต ฉันก็รีบหยิบมือถือมาพิมพ์แชทหาพี่โอบ

PunPun : ปันลืมเอาเสื้อพี่มาคืน

PunPun : สติ๊กเกอร์ขอโทษ

"มีอะไรให้พี่ช่วยไหมครับ สีหน้าไม่ดีเลย"

"อ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

ถือว่าขอโทษแล้ว พี่โอบคงไม่หวงเสื้อจนมาฟาดฉันหรอก...มั้ง

"อีกสองปีเองค่ะ สู้ๆ นะคะ ปันเองก็สู้อยู่"

"สนใจมาสู้ไปด้วยกันไหมล่ะครับ"

"อะไรนะคะ"

"เปล่าครับ ว่าแต่น้องปันมารับงานแบบนี้..ไม่เหนื่อยเหรอ"

ฉันส่ายหน้า จับจุดได้แล้วว่าลูกค้ากำลังชวนคุยนอกเรื่อง

"หมดเวลาแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่เรียกใช้บริการหนู"

พนมสองมือไหว้ลาแล้วลุกจากเก้าอี้เดินไปใต้ตึก ฉันนั่งอดทนต่อสายตาหื่นกามมาตั้งเป็นชั่วโมงเลยนะ

"นอนตื่นสาย ไปเรียนไม่ทัน นั่งเรียนได้ห้านาทีก็เบื่อ สาธุ! อนาคตขอให้อย่ามีชื่อเขาเป็นหมอให้คนไทยซวยเลยเถอะ อ๊ะ!"

มัวแต่สาธุท่วมหัวไม่ได้มองทางจึงชนเข้ากับใครบางคนที่ตัวหอมมาก แต่กลิ่นนี้.. ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

"พี่โอบ ปันลืมเอาเสื้อช็อปพี่มาคืน เดี๋ยวพรุ่งนี้.."

"พรุ่งนี้ไม่มา"

"งั้น.." ฉันมองหน้าพี่โอบกับพี่โชนสลับกัน หล่อเหมือนกัน แต่สีหน้าคนละอารมณ์ ฉันต้องจำยอมมองหน้าคนหน้าโหด "วันพุธได้ไหมหรือรีบใช้ ปันเอาไปให้ที่ผับก็ได้ค่ะ"

ยืนรอคำตอบอยู่เพื่อนฉันสองคนก็วิ่งมายืนขนาบข้าง นิริณกระซิบถาม

"มีอะไรเหรอ"

"ฉันลืมเอาเสื้อช็อปมาคืนพี่โอบ"

"ก็แค่เสื้อช็อปเอง ถ้าอยากได้คืนเลยพี่โอบตามไปเอาที่อะพาร์ตเม้นต์ปันก็ได้นี่" ชูครีมแนะนำทางออก

"ยืมเสื้อเขามาใส่ ยังต้องให้เขาไปเอาเองอีกเหรอ"

"เดี๋ยวจะพาชูครีมไปส่งผับแล้วเดี๋ยวเลยไปส่งปัน จะเอาเสื้อตอนนั้น"

พี่โอบพูดขึ้นแล้วเดินผ่านพวกฉันไปกับพี่โชนเหมือนพูดมันออกมาลอยๆ ฉันมองตามด้วยความงุนงง

เฮ้! อย่างน้อยพี่ก็น่าจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้สิ

"เอาตามนั้นแหละเพราะพี่สิงห์บอกให้ฉันติดรถพี่โอบไปหาอยู่แล้ว"

โอเค.. มาชัดเจนเพราะเพื่อนฉันเฉลย เป็นปกติที่แก๊งวิศวะลูกเทพจะสลับสับเปลี่ยนมารับมาส่งตั้งแต่ช่วงก่อนหน้านี้ที่ชูครีมถูกคุมความประพฤติ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นแฟนของชูครีมที่ทำหน้าที่นี้ แสดงว่าวันนี้พี่สิงห์ไม่ว่าง

"ริณไปด้วยกันไหม"

"ไม่อ่ะ ฉันจะไปนวดหน้า เจอกันพรุ่งนี้นะ"

นิริณโบกมือลาแล้วเดินไปทางหลังมหาวิทยาลัยซึ่งร้านนวดหน้าจะอยู่แถวนั้น เหลือฉันกับชูครีมที่ยืนรอรถยนต์คันสีดำที่สีบ่งบอกตัวตนของเจ้าของได้อย่างดีมารับ