Semua Bab กุศโลบายรัก: Bab 91 - Bab 100

นายแพทย์อิทธิพลขับรถพาครอบครัวของนับดาวมาส่งที่บ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาที่บ้านของเธอ แม้จะเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ทว่าเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของทุกคนในครอบครัว จากนั้นก็อาสาขับรถไปส่งนับดาวที่บ้านของทรรศิกา “ขึ้นรถสิครับเดี๋ยวผมไปส่ง” “ดาวไปเองดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ต้องรบกวนเวลาของคุณหมอ” “ไม่รบกวนเลยครับ ผมยินดีและเต็มใจที่จะเป็นคนขับรถพาคุณดาวไปทุกที่ที่คุณต้องการ” “ขอบคุณค่ะแต่ดาวอยากไปเองมากกว่า” “ทำไมล่ะครับ ไปส่งคุณแล้วผมจะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมอาการของคุณเทย่าด้วย” “ดาวอยากคุยกับเทย่าตามลำพังค่ะ หวังว่าคุณหมอคงจะเข้าใจนะคะ” อิทธิพลพยักหน้าแทนคำตอบแต่ก็ยังไม่วายแสดงสีหน้าผิดหวัง “เอาแบบนี้ดีไหมคะขอดาวไปดูอาการของเทย่าก่อน ถ้าดาวต้องการความช่วยเหลือดาวจะรีบโทร.หาคุณค่ะ” คำพูดของนับดาวเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคุณหมอหนุ่มได้ทันที เพราะตั้งแต่ที่แลกเบอร์โทรศัพท์กันนับดาวไม่เคยโทร.หาเขาเลยสักครั้ง มีแต่เขาที่พยายามหาข้ออ้างเพื่อโทร.หาเธอ เพราะต้องการฟังเสียงหวาน ๆ ของ

“หมออิทนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ใจร้อนเหมือนกันเล่นจู่โจมโดยไม่ยอมให้ดาวตั้งตัว แล้วดาวตอบเขาไปว่าไง” “ก็บอกไปว่าให้เราเรียนรู้ซึ่งกันและกันไปก่อนแล้วค่อย ๆ พัฒนาความสัมพันธ์” “หมออิทเป็นคนดี และดาวเองก็ยังไม่มีใคร ถ้าลงเอยกันได้ก็คงจะดี” “เชียร์กันจนออกนอกหน้าเลยนะ” “เทย่าว่าดาวกับหมออิทเหมาะสมกัน แถมเขายังฉลาดเข้าตามตรอกออกตามประตู ทำให้พ่อกับแม่ดาวไว้ใจ เวลาที่เขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอลูกสาว พวกท่านจะได้ยินดีและเต็มใจยกดาวให้เขา” “มันยังไปไม่ถึงขั้นนั้นหรอกเทย่า” “หมออิทเขาใจร้อนขนาดนั้น ไม่แน่ว่าเทย่าอาจจะได้รับข่าวดีจากดาวเร็ว ๆ นี้ก็ได้” “ยังอีกนาน พูดแต่เรื่องของดาวทำไมไม่พูดเรื่องของเทย่ากับหมอรุจบ้าง” “นึกถึงเรื่องนี้แล้วสยองขึ้นมาทันที ดาวรู้ไหมว่าเมื่อวานเขาพาเทย่าไปหาคุณยายของเขาที่บ้านสวนอยุธยา เทย่าเพิ่งจะรู้ว่าคุณยายของหมอรุจเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของคุณย่า แถมยังเคยสนิทสนมและไปมาหาสู่กันด้วยนะ” “แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหน” “ก็อยู่ตรงที่คุณยายและป้าของหมอรุจเข้าใ

“ก็ถ้าเราไม่พูดแล้วพวกท่านจะรู้ได้ยังไงจริงไหม” “คุณคิดว่าแม่ผมไม่รู้หรือว่าผมพักอยู่ที่ไหน วันดีคืนดีแม่ก็จะมาสอดส่องดูแลผมโดยไม่เคยบอกล่วงหน้า และถ้าแม่มาที่นี่จะต้องได้ยินข่าวพวกนี้แน่ เมื่อแม่ของผมรู้คุณยายก็จะต้องรู้เรื่องนี้ด้วย จะดีกว่าไหมถ้าเราแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวของเราเอง” “ด้วยการจดทะเบียนสมรสกับคุณ” “ใช่ นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะรักษาชื่อเสียงของคุณไว้ได้ในเวลานี้ นอกเสียจากว่าคุณมีคนอื่น และถ้าพวกผู้ใหญ่รู้เรื่องของเราอย่างน้อยเราก็อ้างได้ว่า เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่แอบลักลอบได้เสียกัน” “ถึงฉันจะไม่มีใครแต่ฉันก็ยังไม่เห็นด้วยกับความคิดของคุณอยู่ดี” “เลือกเอาแล้วกันว่าคุณจะยอมจดทะเบียนสมรสกับผม หรือจะรอให้ผู้ใหญ่รู้เรื่องของเราแล้วเจ้ากี้เจ้าการจัดพิธีแต่งงานให้เราอย่างใหญ่โตระดับทอล์กออฟเดอะทาวน์” ตอนแรกทรรศิกาไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขาและค้านหัวชนฝา แต่เมื่อเขาพูดให้เธอเห็นภาพที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในอนาคต ทำให้เธอจำต้องยอมคล้อยตามความเห็นของเขา ฟังจากคำพูดของแก้วดูเหมือนว

อติรุจควงแขนทรรศิกาไปจดทะเบียนสมรสที่เขต จากนั้นเขาก็เอาใจเธอด้วยการพาเธอไปทานอาหารที่เธอชอบ ทรรศิกาเลือกร้านอาหารอิตาเลี่ยนร้านโปรดของเธอ ซึ่งตั้งอยู่ในโรงแรมหรูหราระดับห้าดาว ระหว่างที่เขานำรถไปจอดอยู่นั้นเธอก็เดินตรงไปที่ร้านดังกล่าว แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าไปในร้านก็ได้ยินเสียงทักทายดังขึ้น “คุณมาทานอาหารที่ร้านนี้เหมือนกันหรือเทย่า” “ใช่” “ถ้าอย่างนั้นมาทานด้วยกันไหม” “ไม่ดีกว่า เทย่าอยากได้ความเป็นส่วนตัว” คำปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยทำให้ปกรณ์หน้าชา เพราะมันหมายถึงเขาไม่เคยมีความหมายอะไรสำหรับเธอ เมื่อก่อนเธออาจจะไว้วางใจเขาในฐานะเพื่อน แต่หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นเธอก็ตัดสัมพันธ์เขาทันทีโดยไม่ลังเล ทันใดนั้นเองเนตรนภาซึ่งเป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของทรรศิกาก็มาถึง เธอรีบเดินตรงเข้ามาควงแขนปกรณ์เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของพร้อมกับเอ่ยทักเพื่อนสาว “สบายดีหรือเทย่า ทำไมระยะหลัง ๆ พวกเราถึงติดต่อเธอไม่ได้เลย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” “คนอย่างทรรศิกาจะมีปัญหาอะไร แต่บางครั้งก็เบื่อ ๆ ไม

ในระยะหลัง ๆ อติรุจมักจะหาเวลาว่าง พาทรรศิกาไปเดินเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า ทานอาหารนอกบ้าน และปิดท้ายด้วยการแวะดูหนังก่อนที่จะกลับ ซึ่งเธอก็ดูจะพึงพอใจและไม่ได้เรียกร้องอะไรมากไปกว่านั้น เพราะรู้ดีว่าชีวิตสามีในนามของเธอมักจะอุทิศให้กับคนที่ด้อยโอกาส มากกว่าจะใช้เวลาให้หมดไปกับกิจกรรมที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้ แต่เขาก็ยังพยายามที่จะหาเวลาพาเธอออกมาพักผ่อนหย่อนใจในบางครั้ง ทรรศิกาค้นพบว่าความสุขของเธอเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ เมื่ออยู่ใกล้เขา และรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง อติรุจให้เกียรติเธอและปฏิบัติต่อเธออย่างอบอุ่นอ่อนโยนกว่าที่เคย เขาทำหน้าที่ของสามีได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง จนบางครั้งทรรศิกาเผลอนึกไปว่าสถานภาพระหว่างเขาและเธอเป็นเรื่องจริง ชีวิตของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่ก็มีความสุขดี จนกระทั่งมีแขกที่มิได้รับเชิญมาเยือนในเย็นวันหนึ่ง เมื่อทรรศิกาเดินไปเปิดประตูให้แขกผู้มาเยือน เธอก็ได้ยินคำถามลอยตามลมมา “เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่บ้านของพี่รุจ” “แล้วคุณล่ะเป็นใครมาทำอะไรที่บ้านของคนอื่น”