Todos los capítulos de กุศโลบายรัก: Capítulo 111 - Capítulo 120

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในค่ำคืนนั้นเป็นไปด้วยความชื่นมื่น ใบหน้าของอติเทพและรจนาแสดงออกถึงความสุขที่ได้อยู่ร่วมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกอีกครั้ง หลังจากที่อติเทพกับลูกชายมีความเห็นไม่ลงรอยกันจนเป็นเหตุให้อติรุจย้ายออกจากบ้านหลังนี้เพื่อไปหาที่อยู่ใหม่ รวมถึงย้ายไปเป็นหมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลของรัฐ แทนที่จะช่วยงานบิดาที่โรงพยาบาลของครอบครัวตัวเอง ในวันนั้นทรรศิกาสามารถสัมผัสได้ถึงความสุขและสายใยรักของครอบครัวนี้ ด้วยความร้อนใจอัญชิสาถึงกับโทร.ไปถามข่าวคราวเรื่องของอติรุจจากรจนาภายในค่ำคืนนั้น แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับเธอไม่น้อย อัญชิสาวางสายไปด้วยความหงุดหงิด คำตอบมารดาของชายหนุ่มที่เธอรักยังคงดังก้องอยู่ในหัว “ลุงกับป้าคุยกันหลังจากที่เราเรียกรุจมาถามเรื่องนี้ เรามีความเห็นตรงกันว่าเราจะให้นายรุจเป็นคนตัดสินใจเอง และก็จะเคารพการตัดสินใจของเขาจ้ะหนูอัญ หวังว่าหนูจะยินดีกับความสุขของพี่รุจนะจ๊ะ” “บ้าจริงลงทุนทำถึงขนาดนี้แล้วยังไม่สำเร็จอีก” แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความอิจฉาริ

ในเวลานั้นเองพยาบาลได้เข้ามาแจ้งให้นายแพทย์อติรุจทราบว่า ท่านผู้อำนวยการให้มาเชิญเขาไปพบที่ห้องทำงาน “ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ฉันฝากนายดูแลคุณดาวด้วยนะอิท” ประโยคสุดท้ายเขาหันมาพูดกับเพื่อน “ไม่ต้องห่วงฉันจะดูแลคุณดาวเอง” “ผมขอตัวก่อนนะครับคุณดาว” หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ จากนั้นอติรุจก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของบิดา เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็พบว่ามารดานั่งอยู่ภายในห้องนั้นด้วย “ผมขอโทษนะครับพ่อที่ทำอะไรลงไปโดยพลการ” “พ่อกับแม่ไม่ได้เรียกรุจมาเพื่อที่จะตำหนิเรื่องนี้ แต่เรียกมาถามว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง ทำไมเทย่าถึงได้ถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้” อติเทพเอ่ยถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น “ผมเองก็ยังไม่ทราบสาเหตุเหมือนกันครับ ตอนที่ผมกลับมาถึงบ้านผมก็ไม่พบเทย่า และไม่ทราบว่าเธอไปไหน มาทราบเรื่องอีกทีก็ตอนที่ผมโทร.เข้ามือถือของเทย่า” สีหน้าของอติรุจแสดงถึงความเหน็ดเหนื่อย แววตาของเขาหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ต้องกังวลนะ แม่เชื่อว่าเทย่าจะต้องปลอดภัย” “ตอนที่ห

หลังจากนั้นไม่นานคณะหมอและพยาบาลที่มาเยี่ยมทรรศิกาก็เดินทางกลับ เหลือแต่อิทธิพลเท่านั้นที่ยังไม่กลับ เขาอยู่เพื่อรอพบนับดาว เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะต้องมาเยี่ยมอาการของเพื่อนสาวที่นี่ทุกวัน “ยินดีด้วยนะครับคุณเทย่า” อิทธิพลพูดแสดงความยินดีกับทรรศิกาด้วยความจริงใจ “ยินดีเรื่องอะไรหรือคะหมออิท” “ก็เรื่องที่คุณเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของนายรุจไงครับ” ทรรศิกามีสีหน้าตกใจก่อนจะเอ่ยถาม “คุณทราบเรื่องนี้ได้ยังไงคะ ใครบอกเรื่องนี้กับคุณ” “ไม่ต้องมีใครบอกผมหรอกครับ ก็ป้ายชื่อที่หน้าห้องคุณมันเขียนโจ่งแจ้งซะขนาดนั้น” “คุณบอกพวกเขาหรือคะว่าเราเป็นอะไรกัน” ทรรศิกาหันไปคาดคั้นคำตอบจากแฟนหนุ่ม “ผมไม่ได้บอกใคร แค่กรอกชื่อและเปลี่ยนนามสกุลของคุณลงในประวัติคนไข้เท่านั้น” “ทุกคนที่นี่ก็รู้กันหมดแล้วน่ะสิว่าเรามีความสัมพันธ์กันยังไง” “จะเป็นไรไปล่ะเทย่า ในเมื่ออีกไม่นานเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี” “เทย่าเกรงว่าพวกเขาจะเอาเรื่องของเราไปเมาท์กันอย่างสนุกปากว่าเราอยู่ก่อนแต่งน่ะสิคะ”

ค่ำคืนนั้นอติรุจก็อยู่เฝ้าทรรศิกาเหมือนเช่นเคย ทั้งที่หญิงสาวบอกกับเขาว่าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง เธออยู่คนเดียวได้และให้เขากลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านสบาย ๆ เพราะเหนื่อยกับการทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว แต่อีกฝ่ายปฏิเสธเขายังคงนอนเฝ้าเธอที่โรงพยาบาล “บอกให้กลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านก็ไม่ยอมไป ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ” “ผมก็ติดนิสัยนี้มาจากคุณไง แปลกจริงทำไมคุณถึงชอบไล่ผมกลับบ้านอยู่เรื่อย ไม่รู้หรือไงว่าผมอยากอยู่ใกล้คุณตลอดเวลา” “ขอให้จริงเถอะ” สิ่งหนึ่งที่ทรรศิกายังไม่รู้คืออัญชิสามักจะตามมายุ่งวุ่นวาย และก่อความรำคาญให้กับเขาทั้งที่บ้านและที่ทำงาน ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายแต่ก็ไม่สามารถพูดจาหรือทำอะไรที่รุนแรงกับเธอได้ ด้วยเกรงว่าจะไปมีผลกระทบต่อความสัมพันธ์ฉันเพื่อนระหว่างบิดาเขาและบิดาของเธอ เพราะเหตุนี้ทำให้เขาต้องอดทนและทำได้เพียงหลบเลี่ยงที่จะพบปะ หรืออยู่ใกล้ชิดอัญชิสาตามลำพัง และที่เขาไม่บอกให้ทรรศิการับรู้เรื่องนี้ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นกังวลกับเรื่องไร้สาระ หารู้ไม่ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดผ่านมาทำให้ชีวิต

หลังจากที่รจนาพยายามปลุกอยู่นานอติรุจก็รู้สึกตัวด้วยความมึนงง “เกิดอะไรขึ้นหรือครับแม่ ทำไมแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ” “อย่ามัวแต่ถามมากอยู่เลยรีบแต่งตัวแล้วตามเทย่าไปเดี๋ยวนี้” อติรุจลุกขึ้นหยิบเสื้อมาสวมใส่ด้วยความรีบร้อน แต่ก่อนจะวิ่งตามทรรศิกาออกไปนั้นเขาได้หันกลับไปมองอัญชิสาด้วยสายตาที่แสดงถึงความชิงชัง สายตาของเขาบ่งบอกให้อัญชิสารู้ว่าเขารู้เท่าทันแผนการของเธอ รจนาหันไปพูดกับอัญชิสาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาของเธอบ่งบอกถึงความผิดหวังในตัวหญิงสาว “สวมเสื้อผ้าซะให้เรียบร้อยแล้วลงไปพบป้าข้างล่าง เรามีเรื่องที่จะต้องพูดคุยกัน” อัญชิสาลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความใจเย็น อันที่จริงการที่มารดาของอติรุจมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนี้มันอยู่นอกเหนือแผนการของเธอ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อะไร ๆ มันจะได้ง่ายขึ้น อติรุจขับรถออกตามหาตัวทรรศิกาด้วยความร้อนใจ สายตาของเขาสอดส่ายหาหญิงสาวอันเป็นที่รัก และก็พบเธอกำลังเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์ เขารีบจอดรถข้างทางและเดินตรงไปหาภรรยา “เทย่าคุณกำลังจ