Todos los capítulos de กุศโลบายรัก: Capítulo 71 - Capítulo 80

“ทำไมวันนี้หมอรุจถึงไม่มาด้วยละคะ” “ต้องมีคนอยู่ประจำที่คลินิกคนหนึ่ง เขาก็เลยสั่งให้นำยามาให้ลุงนพ ขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อเย็นค่ะ” สองสาวต่างวัยยิ้มให้กันและกันอย่างมีไมตรี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้รับน้ำใจจากพวกเขา ก่อนหน้านี้ยังมีเหตุการณ์อื่น ๆ ที่แสดงให้ทรรศิกาเห็นถึงความเอื้ออาทรของผู้คนที่พักอาศัยอยู่ในชุมชนแห่งนั้น แม้ว่าพวกเขาจะมีฐานะยากจนต้องหาเช้ากินค่ำ แต่กลับมีน้ำใจที่จะแบ่งปันสิ่งของที่พวกเขามีอยู่น้อยนิด เพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอและหมอรุจเสียสละ เข้ามาดูแลเรื่องสุขภาพให้พวกเขาโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย การกระทำเหล่านี้ทำให้ทรรศิกาเปลี่ยนมุมมองที่เคยมีต่อพวกเขา อคติที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น ก่อนที่ทรรศิกาจะไปที่บ้านของลุงนพ เธอได้แวะซื้ออาหารและผลไม้ไปฝากลุงนพและแก้ว ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาเดินเลือกซื้อของที่ตลาดสดข้างทางแบบนี้ได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่มีทางที่เธอจะโคจรมาในสถานที่แบบนี้แน่ ในขณะที่กำลังยืนเลือกซื้อผลไม้อยู่นั้นก็ได้ยินเสียงทักของใครบางคนลอยลมมาแต่ไกล “สวัสดีครับคุณผู้หญิง”

เมื่อนำคนเจ็บมาถึงโรงพยาบาลอติรุจพูดกับทีมแพทย์ที่ห้องฉุกเฉินว่า นอกเหนือจากแผลที่ศีรษะแล้ว ดูเหมือนคนเจ็บจะมีเลือดออกในช่องท้องให้รีบทำซีทีสแกน ตอนแรกนายแพทย์หนุ่มคิดจะปล่อยให้ทีมแพทย์ของโรงพยาบาลรับหน้าที่ต่อ แต่ด้วยความเป็นหมอทำให้เขาตัดสินใจอยู่ดูอาการของคนเจ็บก่อน ในขณะที่อติรุจและแพทย์คนอื่น ๆ กำลังดูผลซีทีสแกนอยู่นั้น ก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาว่า "ในช่องท้องมีเลือดออกมากเกินไปครับ" อติรุจรีบวิ่งไปดูอาการทันทีก่อนที่จะเอ่ย "อาการบาดเจ็บที่ช่องท้องใกล้กับเส้นเลือด คนเจ็บจะต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน" แต่ปัญหาคือศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลต่างก็ติดเคสผ่าตัด ไม่มีใครว่างพอที่จะทำการผ่าตัดเคสนี้ ถ้าจะโทร.ตามแพทย์ท่านอื่นก็เกรงว่าจะไม่ทันเวลา ทำให้อติรุจจำเป็นต้องทำการผ่าตัดผู้ที่ได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้ด้วยตัวเอง เขาสั่งให้เตรียมห้องผ่าตัด และให้ย้ายคนเจ็บไปที่นั่นโดยด่วน แพทย์และพยาบาลส่วนใหญ่จะจำได้ว่าเขาเป็นบุตรชายของผู้อำนวยการโรงพยาบาล จึงรีบดำเนินการทุกอย่างตามคำสั่งของเขาด้วยความรวดเร็วและฉับไว ก่อนที่อติรุจจะเข

“พวกคุณถามเหมือนกันไม่มีผิด จะมีใครนอกจากฉัน อาจจะทำได้ไม่ดีแต่ก็ดีกว่าไม่มีคนทำจริงไหม” “เรื่องที่คุณอยากจะพูดกับผมมีแค่นี้ใช่ไหม” “ที่จริงแล้วก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะรู้ ฉันถามคุณได้ไหม” “เรื่องอะไร!?” ทั้งที่พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายอยากจะถามอะไร แต่เขาอยากได้ยินจากปากของเธอ “สัญญามาก่อนว่าถ้าฉันถามแล้วคุณจะไม่โกรธฉัน” “ก็ถามมาสิ” “ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงแสดงกิริยาหมางเมินกับพ่อของคุณ ฉันว่ามันไม่ใช่นิสัยของคุณ แต่ฉันก็เชื่อว่าคุณต้องมีเหตุผลที่ทำลงไปแบบนั้น ฉันก็เลยอยากรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณกับพ่อของคุณไม่ลงรอยกัน” คำถามของเธอทำให้อติรุจเงียบไปชั่วขณะ ทำให้ทรรศิกาหันไปมองหน้าเขาก่อนจะตัดสินใจพูดว่า “ถ้าคุณไม่อยากที่จะ...” “ตอบผมมาก่อนผมเป็นคนแบบไหนในสายตาคุณ” อติรุจพูดแทรกขึ้นก่อนที่ทรรศิกาจะพูดจบ “ก็เป็นคนสุภาพ อ่อนโยน โอบอ้อมอารี พูดจาดีมีเหตุผลกับทุกคน ยกเว้นฉันและก็พ่อของคุณ ฉันถึงได้แปลกใจว่าระหว่างคุณสองคนมีปัญหาอะไรกัน ถึงได้ดูห่าง

“เกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณย่าของคุณ” อติรุจเอ่ยถาม “เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันกำลังโดนคุณย่าดัดนิสัย แต่รายละเอียดคุณอย่ารู้เลย ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก” ทรรศิกาตอบคำถามของเขาด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด “แล้วผู้ชายที่ชื่อกรเป็นใคร!?” “ทำไมคุณถึงอยากรู้เรื่องของเขาหรือว่า...” เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เขา “หรือว่าอะไร ทำไมไม่พูดให้จบ” “ที่ถามนี่เพราะคุณหึงฉันใช่ไหม รู้สึกสนใจฉันขึ้นมาแล้วล่ะสิ” “คุณนี่มันหลงตัวเองจริง ๆ” “ก็ไม่ต่างจากคุณนักหรอก เราถึงอยู่ด้วยกันได้ไง” “ตกลงผู้ชายคนนี้คือใคร เขามีสัมพันธ์กับคุณยังไง” “ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นเพื่อนชายที่สนิทที่สุดของฉัน แต่เพราะพฤติกรรมที่น่ารังเกียจบางอย่างของเขา ทำให้ฉันลดระดับความสัมพันธ์ บอกตามตรงนะคะแม้แต่ความเป็นเพื่อนฉันก็ไม่อยากมีให้” “เขาทำอะไรให้คุณโกรธ” “คุณจำคืนที่เราเจอกันโดยบังเอิญที่คอนโดได้ไหมคะ ที่เราเป็นข่าวร่วมกันในเช้าวันรุ่งขึ้น” แม้ไม่อยากที่จะพูดถึงเหตุการณ์นี้แต่มันก็เลี่ยงไม

เช้าวันต่อมาทรรศิกาเริ่มลงมือปฏิบัติหน้าที่แทนแก้ว และเลือกที่จะเข้าไปทำความสะอาดในห้องของนายแพทย์อติรุจเป็นที่แรก โดยปกติแล้วเขาจะไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายภายในห้องส่วนตัวของเขา และนั่นทำให้เธอเลือกที่จะทำความสะอาดห้องนี้เป็นอันดับแรก เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องดังกล่าวกลับไม่พบตัวเจ้าของห้อง หญิงสาววางอุปกรณ์ทำความสะอาดไว้กับพื้น สายตาก็สอดส่องมองหาเขา “หายไปไหนแต่เช้า!” เธอบ่นพึมพำเบา ๆ เมื่อมองหาเจ้าของห้องไม่พบ แล้วเธอก็ได้ยินเสียงน้ำเลยรู้ว่าเขาคงจะกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ในห้องน้ำ เมื่อรู้ว่าเขากำลังอาบน้ำ ทรรศิกาก็เลยถือวิสาสะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อจัดเตรียมชุดที่ให้เขาจะใส่ไปทำงานในเช้าวันนี้ เธอเลือกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน และกางเกงสแลคสีดำก่อนจะนำมาวางพาดไว้ที่ปลายเตียง จากนั้นก็หันไปเลือกเนกไทเพื่อให้เข้าชุดกับเสื้อเชิ้ตตัวที่เธอเลือก ฉับพลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง ตอนแรกนึกว่าตนเองตาฝาดไป เพื่อความแน่ใจทำให้เธอเอื้อมมือไปหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมาดู “บราเซียร์ลายเสือ” ทรรศิกาอุทานด้วยความแปลกใจ “นี่เขาซ