All Chapters of กุศโลบายรัก: Chapter 81 - Chapter 90

อติรุจตั้งใจไว้ว่าเขาจะไม่แตะเนื้อต้องตัวทรรศิกาในลักษณะแนบชิดอีก เพราะถ้าขืนยังปล่อยให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น หายนะมาเยือนเขาแน่ ที่สำคัญเขาไม่มั่นใจว่าจะสามารถควบคุมความต้องการของตัวเองให้หยุดอยู่เพียงเท่านี้ได้อีกหรือไม่ ในเมื่อเขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนแต่เป็นผู้ชายที่มีเลือดเนื้อ และมีความต้องการทางเพศเหมือนผู้ชายทั่วไป และเธอเองก็เป็นผู้หญิงที่เร้าใจ เป็นนางในฝันของผู้ชายโดยส่วนใหญ่ แถมยังชอบยั่วยวนเขาอยู่บ่อยครั้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะอดทนต่อสิ่งยั่วยุทางกามารมณ์นี้ไปได้อีกนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าความอดทนของเขาจะสิ้นสุดลงเมื่อไร เพราะฉะนั้นอยู่ห่างเธอเอาไว้เป็นดีที่สุด เนตรนภาเดินทางมาที่บ้านของปกรณ์ในสายวันเดียวกัน ปรียาพรได้ให้การต้อนรับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี หลังจากที่ไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันแล้วมารดาของปกรณ์ก็เริ่มพูดเข้าประเด็น “เมื่อคืนกรกลับมาสารภาพกับแม่ว่าเขาทำเนตรท้อง แม่เอ็ดตะโรดุด่าว่ากล่าวลูกชายของแม่ซะยกใหญ่ โทษฐานที่ไม่รู้จักยับยั้งช่างใจ รักกันแม่เข้าใจอยู่หรอกนะแต่ควรจะทำพิธีให้มันถูกต้องซะก่อน ไม่ใช่ชิงส

เมื่อไปถึงที่ห้องทำงานของท่านประธาน ก็พบว่าคุณหญิงย่าของเพื่อนรักกำลังรอตนอยู่ “สวัสดีค่ะคุณย่า รอดาวนานไหมคะ” “ไม่นานหรอกลูก นั่งก่อนสิ ย่ามีเรื่องจะคุยกับดาว” ทิพย์มณีพานับดาวเดินไปนั่งที่โซฟาหรูซึ่งตั้งอยู่ภายในห้องทำงาน “ย่าเพิ่งจะรู้นะว่าดาวก็มีฝีมือการออกแบบเครื่องประดับกับเขาเหมือนกัน” คุณหญิงเปิดประเด็นในการสนทนากับเพื่อนสนิทของหลานสาว ซึ่งเธอเองก็รักอีกฝ่ายไม่ต่างไปจากที่รักทรรศิกา “คุณย่าหมายความว่ายังไงคะ” นับดาวเอ่ยถามด้วยความงุนงงปนสงสัย “ก็หมายความว่าผลงานการออกแบบที่ดาวส่งมาให้ที่บริษัท โดนใจคณะกรรมการของสตาร์ไดมอนด์ และนั่นคือเหตุผลที่ย่าเรียกดาวมาพบในวันนี้” “ต้องมีใครเข้าใจอะไรผิดไปแน่เลยค่ะคุณย่า ดาวไม่เคยส่งผลงานมาที่สตาร์ไดมอนด์นะคะ หรือว่า...” “หรือว่าอะไรจ๊ะ!” “ขอเวลาดาวค้นหาความจริงสักครู่นะคะคุณย่า” นับดาวหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมากดเบอร์ที่ต้องการ รอสายอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงของเพื่อนรักดังมาตามสาย “โทร.มามีเรื่องอ

การทำหน้าที่แทนแก้วทำให้ทรรศิการู้ว่างานบ้านนั้นมันเป็นงานที่หนักหนาสาหัสอยู่เหมือนกัน แถมทำเท่าไรก็ไม่เสร็จ เพราะมีงานให้ทำอย่างต่อเนื่องตลอดเวลา นับเป็นครั้งแรกที่เธอต้องลงมือทำงานเหล่านี้ และไม่เคยคิดว่าตนจะทำได้แต่มันก็เป็นไปแล้ว กว่าจะทำทุกอย่างให้เสร็จตามที่ตั้งใจไว้ก็ใช้เวลาหมดไปเกือบทั้งวัน แต่ก็ยังพักไม่ได้เพราะใกล้จะได้เวลาที่จะต้องเปิดคลินิกในช่วงเย็น เข้าใจละว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาดมันเป็นยังไง ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงรถมาจอดที่หน้าประตูบ้าน ด้วยความระแวงว่าปกรณ์อาจจะตามตอแยไม่เลิกราทำให้ต้องเดินออกไปดู "ทำไมวันนี้คุณถึงกลับเร็วจัง" ทรรศิกาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจที่เขากลับก่อนเวลา "ผมต้องไปสถานที่แห่งหนึ่งและคุณก็ต้องไปกับผม" อติรุจตอบพร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ เขารู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้ามัน แถมยังใส่ผ้ากันเปื้อนทับชุดลำลองแทนชุดเลิศหรูที่เธอมักจะชอบสวมใส่อยู่เสมอ นับว่าเป็นเรื่องแปลกที่เห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้ เพราะโ

“แต่งงาน!” ทรรศิกาเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ สีหน้าของหญิงสาวแสดงถึงความตกใจสุดขีด อติรุจรู้สึกขัดเคืองใจเล็กน้อยที่เห็นอาการตกใจเหล่านั้นของทรรศิกา แต่ก็มิได้เอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมาได้แต่นิ่งฟัง “ใช่ ถ้าหลานทั้งสองคนไม่ขัดข้องล่ะก็ยายจะได้รีบหาฤกษ์ให้” หลานสาวคุณหญิงทิพย์มณีหันไปส่งสายตาบังคับให้อติรุจอธิบาย ให้ยายของเขาเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอให้ถูกต้อง ก่อนที่เรื่องราวมันจะบานปลายไปมากกว่านี้ “เร็วเกินไปครับคุณยายที่จะพูดถึงเรื่องการแต่งงานของเรา” “นั่นสิคะคุณยาย” ทรรศิการีบพูดสนับสนุนคำพูดของคุณหมอหนุ่ม “ผมกับเทย่าเพิ่งจะเริ่มคบหาดูใจกันได้ไม่นานนี้เองครับ ขอเวลาให้เราสองคนได้เรียนรู้กันและกันให้มากกว่านี้อีกสักนิดนะครับ ถ้าเราพร้อมที่จะแต่งงานกันเมื่อไร ผมและเทย่าจะมารบกวนให้คุณยายช่วยหาฤกษ์แต่งงานที่ดีที่สุดให้เรา” “ฉันไปคบหาดูใจคุณตั้งแต่เมื่อไร” เธอเผลอลืมตัวหันไปตวาดใส่เขาด้วยความไม่พอใจ “ก็ตั้งแต่ที่คุณไปประกาศให้ทุกคนในที่ทำงานผมเขารู้ว่าเราเป็นอะไรกัน”

อติรุจขับรถออกจากบ้านสวนมาได้ไม่นาน สายฝนก็เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพื่อความปลอดภัยทำให้เขาต้องขับรถอย่างระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เพราะสายฝนทำให้มองเห็นทางไม่ชัดเจน แถมยังเป็นช่วงเวลาค่ำมืดด้วยแล้วก็ยิ่งต้องระวังอุบัติเหตุ ขับมาได้ครึ่งทางรถก็เกิดสะดุดและดับไปโดยไม่รู้สาเหตุ สตาร์ตเท่าไรก็สตาร์ตไม่ติด “รถเป็นอะไรไปคะ” “ไม่รู้เหมือนกัน คุณรออยู่ในรถก่อนนะผมจะลงไปดู” อติรุจเดินไปเปิดกระโปรงหน้ารถเพื่อตรวจดูอาการ เขาซ่อมอยู่นานแต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทำให้ทรรศิกาตัดสินใจเดินฝ่าสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนักมายืนเป็นเพื่อนเขา “แก้ได้ไหมคะ” “คุณลงมาทำไม บอกแล้วไงว่าให้นั่งรออยู่ในรถ มาตากฝนแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” “ก็ฉันเห็นคุณเงียบไปก็เลยลงมาดูเผื่อว่าจะมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้” “อาการแย่กว่าที่ผมคิดไว้ เราคงต้องโทร.ให้ช่างมาลากไป” อติรุจเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อมาจัดการกับปัญหานี้ ปรากฏว่าแบตเตอรี่มือถือของเขาหมด ของเธอก็เช่นกัน “ทำไมแบตโทรศัพท์ต้องมาหมดพ