Todos los capítulos de กุศโลบายรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

วันนี้นับเป็นวันที่สองที่ทรรศิกาได้ย้ายมาพำนักอยู่ที่บ้านของนับดาว ทุกคนในบ้านต่างก็ให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นกว่าในวันแรก ที่เขาพูดกันว่าคับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยากมันเป็นแบบนี้เอง แต่ความสบายใจมันอยู่กับเธอได้ไม่นาน เพราะเธอบังเอิญไปได้ยินการสนทนาของนับดาวที่กำลังปรึกษากับแม่ เกี่ยวกับเงินค่าผ่าตัดและค่ารักษาพยาบาลของพ่อ “ดาวเอาเงินที่เตรียมไว้สำหรับค่าผ่าตัดของพ่อไปจ่ายค่าโรงแรมให้เทย่า แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อ ในเมื่อเงินที่เราเตรียมไว้มันหมดไปแล้ว” “แม่ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้นะคะ ดาวจะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ” “จะไม่ให้แม่กังวลได้ยังไง ในเมื่อดาวเองก็ยังไม่รู้จะไปหาเงินสองแสนนี้มาจากไหน” “ดาวจะรับผิดชอบเรื่องค่ารักษาพยาบาลของพ่อเองค่ะ ถ้ามันจำเป็นจริง ๆ ดาวจะเอาบ้านไปจำนองไว้กับธนาคาร แต่ดาวจะลองหาทางอื่นดูก่อน” ทรรศิกาถึงกับอึ้งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ราวกับปลาถูกทุบหัวเมื่อได้ยินบทสนทนาเหล่านั้น ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านับดาวจะยอมสละเงินที่เตรียมไว้สำหรับค่ารักษาพยาบาลข

ในค่ำคืนนั้นขณะที่อยู่ตามลำพังในห้องนอน นับดาวได้สอบถามทรรศิกาถึงการไปสมัครงาน “เทย่าไปสมัครงานมาเป็นไงบ้าง ได้เรื่องไหม ไม่เห็นเล่าให้ฟังบ้างเลย” “คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรเซ็งทุกที” “อะไรจะขนาดนั้น ไหนลองเล่าให้ดาวฟังซิว่าเซ็งเรื่องอะไร” “ทุกเรื่อง...ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง นอกจากจะไม่ได้สมัครงานแล้ว ยังเจอแม่เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดพูดจากระทบกระแทกแดกดันอีก” ทรรศิกาเอ่ยขึ้นก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ตนเองประสบมาในวันนี้ให้เพื่อนรักฟังอย่างหมดเปลือก และพูดสรุปปิดท้ายว่า “คงจะไปสมัครงานที่บริษัทใหญ่ ๆ ไม่ได้แล้ว เพราะพวกยัยเนตรปากบอนหูตาอย่างกับสับปะรด ขืนให้แม่พวกนั้นรู้ว่าเทย่าตกอับจนต้องออกหางานทำละก็ มีหวังได้เอาเรื่องของเทย่าไปเมาท์ไม่เลิกแน่” “เราไม่จำเป็นต้องสนใจก็สิ้นเรื่อง” “ไม่สนใจได้ยังไงละดาว มันเป็นเรื่องศักดิ์ศรีของเทย่านะ ให้คนพวกนั้นรู้ไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ไม่ได้” “แล้วเทย่าจะทำยังไงต่อ” “ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” “เอาอย่างนี้ไหม ลองไปสมัคร

“ไหนลองบอกเหตุผลมาซิว่าทำไมผมต้องรับคุณเข้าทำงาน” “เหตุผลง่าย ๆ ก็คุณกำลังขาดคน ส่วนฉันก็กำลังหางาน” “แล้วคุณทำอะไรเป็นบ้าง” “ไม่เป็นสักอย่าง...แต่ไม่ต้องกังวลไป...ฉันเป็นคนหัวไว แค่คุณแนะนำนิดหน่อยรับรองว่าไร้ปัญหากวนใจคุณแน่นอน” ‘ปัญหามาแน่นอนน่ะสิไม่ว่า’ หมอหนุ่มค่อนขอดเธออยู่ในใจ เพราะเคยประสบกับฤทธิ์เดชของอีกฝ่ายด้วยตัวเองมาแล้วหลายครั้ง เมื่อเธอเห็นเขาเงียบไป ทำให้ทรรศิกาต้องรีบเอ่ยขึ้นมาว่า “ใจจริงฉันก็อยากจะตอบว่าฉันทำได้ทุกอย่าง แต่ฉันไม่อยากโกหกคุณ จุดนี้ต้องถือเป็นข้อดีของฉันนะ ที่ฉันพูดตรงไปตรงมากับคุณตั้งแต่แรก” “แต่เงินเดือนที่นี่ไม่สูง ผมว่าคุณคงรับไม่ได้หรอก ไปสมัครงานที่อื่นน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ด้วยคุณสมบัติของคุณคงจะหางานได้ไม่ยาก” ใช่ว่าทรรศิกาอยากที่จะทำกับคู่ปรับเก่าของตัวเอง แต่เพราะที่นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในเวลานี้ เธอจึงจำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้เขารับเธอเข้าทำงาน “อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปแบบนั้นสิคะ จะรับได้หรือรับไม่ได้ควรจะให้ฉันเป็นคนต

ที่ผ่านมาชีวิตของทรรศิกาไม่เคยต้องพบกับความลำบากเลยสักครั้ง นับเป็นครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญกับความยุ่งยากในชีวิต และยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับความยุ่งยากเหล่านั้นได้อย่างไร แต่ก็บอกตัวเองว่าจะต้องพยายามผ่านวิกฤติในครั้งนี้ไปให้ได้ ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม “เหตุผลแค่นั้นแน่นะ” คำพูดของนับดาวดึงสติเธอจากภวังค์ “แน่สิ” “ดาวขออวยพรให้เทย่าได้งานนี้ตามที่ตั้งใจไว้ แต่อยากจะขอเตือนอะไรสักอย่าง ห้ามมิให้เทย่าใจร้อนวู่วามหรือทำอะไรเสี่ยง ๆ โดยไม่จำเป็นเด็ดขาด ที่สำคัญต้องใช้สติมากกว่าใช้อารมณ์” ที่นับดาวต้องเอ่ยเตือนเพื่อนรักเช่นนี้ เพราะรู้จักนิสัยของทรรศิกาเป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายชอบใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล และบางครั้งก็ใจกล้าบ้าบิ่นเกินจำเป็น ทรรศิกาพยักหน้าก่อนจะรับปากแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “เทย่าจะพยายาม แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหนนะดาว เพราะอีตาหมอรุจก็กวนโอ๊ยไม่น้อยอยู่เหมือนกัน” “แล้วจะเริ่มต้นจากตรงจุดไหน” “ก่อนอื่นเทย่าคงต้องตามสืบดูพฤติกรรมของเขาก่อนว่าวัน ๆ หนึ่งเขาไปทำอะไร ที่ไหนบ้าง แล้วค่อยก

“คิดหรือว่าใช้วิธีนี้กับผมแล้วมันจะได้ผล” “แล้วมันได้ผลไหมล่ะ” ทรรศิกายักคิ้วถาม “ไม่มีทาง!!” “นึกอยู่เหมือนกันว่าคุณต้องพูดแบบนี้” หลานสาวคุณหญิงทิพย์มณีเอ่ยพร้อมกับไหวไหล่ก่อนจะพูดต่อ “แต่ไม่เป็นไร เพราะฉันก็ไม่ได้คาดหวังผลว่ามันจะสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก ไว้คอยพบกับความตื่นเต้นเร้าใจแบบนี้ได้ในครั้งต่อไปนะคะคุณหมอ สัญญาค่ะว่าเราต้องได้พบกันอีกแน่” ทรรศิกาขยิบตาให้เขา แล้วตบบ่าเขาเบา ๆ และเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ทิ้งให้หมอหนุ่มจ้องมองตามไปด้วยความหงุดหงิด เขามองว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นเรื่องที่ไร้สาระ และเป็นนิสัยของเด็กที่ชอบเอาแต่ใจตัวเอง คงถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ อยากจะได้อะไรก็ต้องได้ ถ้าใครขัดใจก็จะแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อย่างที่เห็น “ก๋ากั่นอย่างนี้น่าจับมาตีก้นซะให้เข็ด คราวหน้าจะได้ไม่กล้าทำอย่างนี้อีก” อติรุจเอ่ยพร้อมส่ายหัวอย่างเอือมระอากับความก๋ากั่นและความแสบซ่าของหญิงสาวที่เพิ่งจะเดินจากไป เย็นวันนั้นทรรศิกาออกมายืนรอนับดาวที่หน้าบ้าน เพื่อรอที่จะเล่าเหตุการณ์ทั้งห