Todos los capítulos de กุศโลบายรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

“สมมุตินะคะสมมุติ ถ้าเทย่ามีแต่ตัว เพราะถูกตัดออกจากกองมรดกจริง ๆ กรจะยังคบหากับเทย่าอยู่อีกไหม” ทรรศิกาสบตาปกรณ์เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเขา คำพูดของเธอทำให้เขาถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ ‘หรือว่าเรื่องที่พวกผู้หญิงเมาท์กันจะเป็นเรื่องจริง’ ปกรณ์นึกในใจ ก่อนจะแสร้งโต้ตอบกลับไปด้วยความฉุนเฉียว “คุณถามคำถามแบบนี้เหมือนดูถูกผมนะ ผมไม่ได้คบคุณเพราะฐานะหรอกนะเทย่า” “กรจะคิดแบบนั้นก็ตามใจ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วคนที่เข้ามาคบหากับเทย่า ก็เข้ามาเพื่อหวังจะกอบโกยผลประโยชน์จากเทย่าแทบทั้งนั้น” คำพูดของทรรศิกาจี้ใจดำปกรณ์อย่างแรง หรือว่าเธอจะระแคะระคายเรื่องของครอบครัวเขา ปกรณ์แสร้งทำสีหน้าผิดหวังที่เธอมองเขาในแง่ลบ “คุณไม่เชื่อใจผม” “ก็แล้วแต่จะคิด” ฐานะอย่างทรรศิกาทำให้เธอไม่ค่อยจะไว้ใจใครง่าย ๆ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ที่คบ ๆ กันอยู่ก็ใส่หน้ากากเข้าหากันแทบทั้งนั้น เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าปกรณ์จะแตกต่างจากคนพวกนั้นหรือไม่ เพราะความเครียดกับปัญหาที่แก้ไม่ตกของตัวเองทำให้ทรรศิกาดื่มหนักกว่าที่เคย แถมปก

ก่อนที่ทรรศิกาจะหนีออกมาจากห้อง เธอได้ยินการสนทนาของปกรณ์ที่พูดเกี่ยวกับตัวเธอ ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าปลายสายพูดอะไรเธอก็พอจะเดาได้ หญิงสาวสลัดศีรษะเพื่อขับไล่ความมึนงง และกระหน่ำกดลิฟต์เพราะเกรงว่าปกรณ์จะตามมาทัน “เร็ว ๆ สิ” ทรรศิกาก้าวเข้าไปในลิฟต์ด้วยความรีบร้อน และรีบกดปิดประตูลิฟต์เมื่อเห็นปกรณ์วิ่งตามมาติดๆ โชคดีที่ประตูลิฟต์ปิดก่อนที่เขาจะตามเข้ามาได้ทัน จังหวะที่เดินออกจากลิฟต์นั้น เธอก็ได้ชนกับใครคนหนึ่งเข้าอย่างแรง “บ้าจริง! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง” หญิงสาวแหวใส่เขาทันที “คุณเป็นคนเดินมาชนผมเอง นอกจากไม่ขอโทษ แล้วยังจะมาโวยวายใส่ผมอีก” หลานสาวคุณหญิงทิพย์มณียิ้มออกมาอย่างโล่งอก เมื่อมองเห็นทางรอดจากปากเหยี่ยวในครั้งนี้ “คุณเองหรือ...ดีจังที่ได้เจอคุณ” “ซวยนะสิไม่ว่า เจอคุณทีไรความซวยมาเยือนผมทุกที” “ช่วยอะไรฉันหน่อยนะ” “ไม่!” เขารีบปฏิเสธเสียงแข็ง “มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ” “ฝันไปเถอะ!”

ตอนแรกเธอยังคงเชื่อว่าที่คุณย่าทำมาทั้งหมดนั้น ก็เพื่อขู่ให้เธอกลัวและปรับปรุงตัวเอง แต่จากเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ทรรศิกามั่นใจว่ามันคือการส่งสัญญาณจากคุณย่าว่าครั้งนี้ท่านเอาจริง และถ้าเธอยังไม่ยอมปรับปรุงตัวให้คุณย่าพอใจได้ละก็ อาจมีสิทธิ์ที่จะถูกตัดออกจากกองมรดกจริงๆ “เฮ้อ!!” หลานสาวคุณหญิงถอนหายใจอย่างคนหมดแรง ก่อนจะบอกกับตัวเองว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง “เมื่อท้องอิ่มความคิดดี ๆ ก็จะตามมาเอง” จากนั้นจึงลงมือรับประทานอาหารมื้อเช้าไปพร้อมกับการใช้สมาร์ทโฟนส่งอีเมลไปหาคุณย่า ตัดพ้อที่ท่านทำเหมือนทอดทิ้งหลานสาวเพียงคนเดียวของท่าน ให้เผชิญกับชะตากรรมแต่เพียงลำพัง โดยไม่สนใจว่าเธอจะตกระกำลำบากหรือเป็นตายร้ายดีอย่างไร หลังจากทานมื้อเช้าและส่งอีเมลหาคุณย่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทรรศิกาก็นั่งจ้องรายชื่อในโทรศัพท์มือถือของตนเอง และก็ใช้ความคิดว่าควรจะขอความช่วยเหลือจากใครดี ชื่อแรกที่แวบเข้ามาในสมองเธอคือรองประธานบริษัทสตาร์ไดมอนด์ มือไวเท่าความคิดหญิงสาวรีบกดโทรศัพท์หาลุงสุทินทันที รออยู่ชั่วอึดใจหนึ่งก็ได้ยินเสียงทางโน้นทักทายมาตามสาย

“ถ้าเทย่าไม่รังเกียจว่าบ้านของดาวแออัดคับแคบ จะไปพักอยู่ที่บ้านของดาวก่อนก็ได้นะ มันอาจจะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างที่เทย่าต้องการ แต่อย่างน้อยก็พอจะแก้ไขปัญหาเรื่องที่พักของเทย่าไปได้” “แบบนั้นก็วิเศษไปเลย ว่าแต่เทย่าจะไปพักกับดาวได้แน่หรือ” “ไม่มีปัญหา ดาวจะอธิบายให้แม่กับน้อง ๆ เข้าใจเอง เทย่าจำไม่ได้จริง ๆ หรือว่าครอบครัวของดาวยินดีต้อนรับเทย่าเสมอ” “เทย่ารู้สึกเกรงใจ” “เกรงใจทำไมในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน เมื่อเพื่อนมีปัญหาก็ต้องช่วยเหลือกันสิ” วินาทีนั้นทรรศิกาตัดสินใจย้ายไปพักอยู่กับนับดาวเป็นการชั่วคราวจนกว่าจะหาที่พักใหม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นเทย่าไม่เกรงใจแล้วนะ” “ดาวจะช่วยเทย่าเก็บของเอง” “ไม่ต้องหรอก เทย่าเก็บเสร็จหมดแล้ว” “งั้นเราไปเช็กเอาต์ให้เรียบร้อยจากนั้นก็ไปที่บ้านดาว” “ตกลงตามนี้” สองสาวยิ้มให้กันและกันอย่างอบอุ่น นับดาวเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างทรรศิกาเสมอมา และเป็นเพื่อนที่ทรรศิกาไว้วางใจ ไม่ว่าในยามทุกข์หรื

คุณหญิงรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าตนเองอยู่ภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล โดยมีคนสนิทนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” “คุณหญิงรู้สึกตัวแล้วหรือคะ รอสักครู่นะคะสร้อยจะไปตามหมอ” สร้อยซึ่งเป็นคนสนิทของคุณหญิงพูดพร้อมกับรีบร้อนจะเดินออกไปจากห้อง แต่อีกฝ่ายห้ามไว้ซะก่อน “ไม่จำเป็นต้องไปตามหมอหรอกสร้อย ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก” “แต่ว่า...” “บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรก็ไม่เป็นไรสิ ไม่มีใครรู้อาการของฉันดีไปกว่าตัวฉันเองหรอก” สร้อยเดินกลับไปยืนข้างเตียงของเจ้านาย สีหน้าของสร้อยแสดงถึงความวิตกกังวล ความห่วงใยฉายชัดในแววตาเธอ “เกิดอะไรขึ้นหรือคะคุณหญิง ทำไมจู่ๆ คุณหญิงถึงหมดสติไปแบบนั้น” คุณหญิงทิพย์มณีถอนหายใจอย่างแรงก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ ออกมา “ก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันกำลังนั่งอ่านข่าวอยู่ แต่จู่ ๆ ก็มีอาการเจ็บหน้าอกและหายใจไม่ออก ฉันรู้ได้ทันทีว่าโรคหัวใจของฉันกำเริบ และพยายามจะเดินไปหยิบยาแต่ไปไม่ถึงก็ล้มลงกับพื้น จากนั้นก็ไม่รู้ตัวอีกเลย” “ข่าวอะไรหรือคะที่ทำให