Alle Kapitel von กุศโลบายรัก: Kapitel 31 – Kapitel 40

อติรุจเดินไปจัดยาให้คนไข้ จากนั้นก็หันมาจ้องหน้าทรรศิกา สีหน้าและแววตาของเธอดูไม่เหมือนคนป่วยสักนิด เมื่อสาวเจ้าเล่ห์สบสายตาของคุณหมอหนุ่มที่มองมาคล้ายจ้องจับผิด ก็เลยต้องเสแสร้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดพร้อมยกมือกุมขมับ เพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอนั้นป่วยจริง แต่อติรุจก็รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของหญิงสาวเป็นอย่างดี ‘มารยาร้อยเล่มเกวียนจริงๆ แม่คุณ คิดหรือว่าจะหลอกกันได้’ เขาคิดในใจ “ผมคงจะรักษาอาการป่วยของคุณไม่ได้หรอก ทางที่ดีคุณควรไปปรึกษาแพทย์เฉพาะทาง” “คุณหมอทราบได้ยังไงคะว่ารักษาไม่ได้ ในเมื่อคุณหมอยังไม่ได้ตรวจดูอาการของเทย่าเลย” “ผมวิเคราะห์อาการป่วยของคุณจากพฤติกรรม อาการที่คุณเป็นคืออาการของคนป่วยทางจิต และผมก็ไม่ใช่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้” “ว่าไงนะ!! นี่คุณหาว่าฉันบ้าหรือ” ทรรศิกาเผลอตัวตวาดแว้ดออกไปด้วยความฉุนเฉียว แต่เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาของผู้คนที่นั่งรอรับการตรวจ จ้องมองมาที่ตนเองด้วยสายตาแปลก ๆ บ้างก็มองมาด้วยความแปลกใจที่เธอกล้าตวาดหมอ บ้างก็มองมาด้วยสายตาตำหนิติเตียนการกระทำของเธอ ทำให้

อติรุจยังคงตรวจคนไข้ที่มารอรับการรักษาจากเขาจนครบ แม้ว่าจะต้องเผชิญกับสายตาแปลกๆ จากคนไข้เหล่านั้น พวกเขาอยากจะรู้ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น เขาลวนลามคนไข้เหมือนที่ผู้หญิงคนนั้นร้องแรกแหกกระเชอจริงหรือไม่ แม้ว่าภาพที่เห็นจะเป็นหลักฐานมัดตัวคุณหมอหนุ่มที่พวกเขานับถือ แต่ก็ยังไม่อยากที่จะปักใจเชื่อ คนไข้บางคนอยากจะเอ่ยปากถามเขาด้วยซ้ำ แต่อติรุจใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว เขาตรวจคนไข้ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนคนเหล่านั้นไม่กล้าจะเอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่นายแพทย์หนุ่มรู้ดีว่าเรื่องนี้จะต้องถูกแพร่สะพัดออกไปแน่ น่าจะจับแม่ตัวดีมาตีก้นสั่งสอนซะให้เข็ด โทษฐานที่ทำให้เขาตกเป็นจำเลยของสังคมทั้งที่เขาไม่ได้กระทำความผิด ก่อนที่อติรุจจะเข้านอนในค่ำคืนนั้นเขาย้อนคิดถึงเหตุการณ์ความวุ่นวาย ที่แม่วายร้ายตัวแสบมาป่วนเขาแล้วก็ชิ่งหนีไป นึกถึงวีรกรรมที่เธอเคยทำกับเขาขึ้นมาครั้งใด เป็นต้องหงุดหงิดแต่สุดท้ายก็เผลอยิ้มออกมาทุกที อติรุจไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงอยากที่จะมาทำงานกับเขา ทั้งที่คุณสมบัติหรือแม้แต่วุฒิการศึกษาชั้นเลิศอย่างที่เจ้าตัวเคยกล่าวอ้างสามารถไปสมัครงาน

“ถ้าจะรังควานกันก็ควรดูเวลาบ้างนะ รีบกลับไปซะ ขืนยังป่วนกันไม่เลิกแบบนี้อย่าหาว่าผมไม่เตือน” อติรุจกระซิบเสียงเขียวขู่บังคับที่ข้างหูเธอ “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ” ทรรศิกากระซิบตอบ ก่อนจะเริ่มแสดงละครฉากสำคัญ ให้มันรู้กันไปเลยว่าเขาจะอดทนได้อีกนานเท่าไร “เมื่อไรคะ คุณจะให้เทย่ารอถึงเมื่อไร สำหรับคุณงานต้องมาก่อนเสมอ แล้วเทย่าละคะ เทย่าไม่มีความสำคัญสำหรับคุณเลยใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น น้ำใส ๆ คลอตาก่อนจะหยดลงบนแก้มเนียนใส ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จ้องมองมาด้วยความสนใจ อติรุจชะงักไปเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ ‘ให้ตายสิ!! น้ำตาหล่อนสั่งได้จริง ๆ’ ที่สำคัญคือเธอโจมตีจุดอ่อนของเขาอีกแล้ว ทันใดนั้นเองอาจารย์หมอที่เขาเคารพรักเสมือนบิดา ได้เอ่ยปากเพื่อช่วยคลี่คลายบรรยากาศที่ดูน่าอึดอัด โดยบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงาน ก่อนที่ท่านจะเดินไป ได้ตบไหล่อติรุจเบา ๆ พร้อมบอกให้ไปเคลียร์ปัญหาคาใจกับแฟนสาวให้จบแล้วค่อยไปพบที่ห้องทำงาน “ไปคุยกันซะให้เรียบร้อย งานสำคัญก็จริงแต่ก็ไม่คว

“โรคหัวใจ!” หลานสาวคุณหญิงอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้างามซีดเผือด “เทย่าไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อนเลย” “คุณหญิงคงไม่อยากให้เทย่าเป็นกังวล” “แล้วอาการของคุณย่าหนักมากไหมคะ” “ถ้าท่านไม่ทำงานหนักมากจนเกินไป ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ และไม่มีเรื่องอะไรมากระทบกระเทือนจิตใจท่านอย่างรุนแรงก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง แต่ช่วงนี้หนูเทย่าคงต้องเพลา ๆ เรื่องที่จะมากระทบกระเทือนจิตใจของคุณหญิงลงบ้าง อาการของคุณหญิงจะได้ไม่กำเริบ เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้คุณหญิงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล โชคดีนะที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก” “แล้วตอนนี้คุณย่ายังอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่าคะคุณลุงหมอ” “ท่านยืนยันว่าไม่ได้เป็นอะไร และขอออกจากโรงพยาบาลทันที ตอนนี้อาการของท่านยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง สิ่งที่ต้องระวังก็อย่างที่บอกไปคืออย่าให้มีเรื่องอะไรมากระทบกระเทือนใจท่าน” ทรรศิกาดวงตาหม่นเศร้า เมื่อได้ยินแพทย์ประจำตัวของคุณหญิงย่า พูดถึงอาการป่วยของท่านที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน การที่ได้รับรู้เรื่องนี้อย่างกะทันหัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกน็อกกลางอากาศ

“ไม่มีใครเคยบอกคุณบ้างเลยหรือว่า คุณไม่ควรเข้ามาในห้องนอนของผู้ชาย เพราะมันไม่ปลอดภัย” “ถ้าเป็นห้องนอนของผู้ชายอื่นฉันคงไม่เข้าไปหรอกค่ะ แต่นี่มันห้องนอนของคุณซึ่งฉันมั่นใจว่าฉันปลอดภัยแน่นอน เพราะคุณเคยบอกว่าไม่ได้พิศวาสฉันจริงไหมคะ” “ลงไปข้างล่างได้แล้ว เรามีเรื่องที่จะต้องคุยกัน” ทรรศิกาเดินไปนั่งลงบนเตียงนอนของเขา “คุยที่นี่ก็ได้ ฉันไม่ถือหรอก มานั่งนี่สิ” แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งเฉย และจ้องมองมาที่เธอด้วยความไม่พอใจ ที่เธอล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ยิ่งเห็นแบบนั้นทรรศิกาก็ยิ่งอยากแกล้ง “มีอะไรอยากจะพูดกับฉันก็พูดมาสิ หรือถ้าไม่อยากนั่งคุยจะนอนคุยก็ได้นะ” อติรุจสบถอย่างหัวเสีย โดยปกติแล้วเขาเป็นผู้ชายที่สุขุมเยือกเย็น แต่ไม่รู้ทำไมเวลาที่อยู่ใกล้แม่ตัวแสบนี่ทีไร อารมณ์ที่เคยควบคุมได้เป็นอย่างดีเป็นต้องโมโหเดือดทุกครั้ง โดยเฉพาะในยามที่เธอชอบทำท่าทางก๋ากั่นยั่วยวนเขาเช่นนี้ ยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด คงจะปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะยิ่งได้ใจ และยั่วยวนกวนประสาทเขาไม่เลิ