บทที่ 4

4

พี่จอมจ๋าดุหน

เวลาตอนนี้หกโมงเย็นจันจ้าวยังคงนั่งอยู่ที่อู่ของจอมราชเพราะว่ากำลังจะอ้อนให้จอมราชนั้นไปส่งตนเองที่บ้าน แต่รอแล้วรอเล่ายังไม่มีวี่แววว่าจอมราชจะเสร็จงานเห็นทีคงต้องรอไปอีกเกือบชั่วโมงแน่ ๆ

จันจ้าวเดินออกไปนอกห้องกระจกเดินออกไปเห็นรถยนต์อีกสองคันที่ลูกน้องของจอมราชนั่นกำลังดูเครื่องยนต์ให้อยู่ ส่วนตัวของจอมราชกำลังเดินไปเอาของที่เก็บของที่อยู่ทางด้านหลัง จันจ้าวเดินเข้าไปหาเรื่อย ๆ

“โอ๊ะ ไฟตกเหรอ”

จันจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตกใจกำลังจะเดินออกไปจากห้องนี่ แต่แล้วไฟก็ติดขึ้นมา หันหลังไปเจอพี่จอมจ๋ากำลังเดินมาทางนี้ในมือถือกระป๋องสีสำหรับเพนต์รถ

“มาทำอะไรของมึง”

“เป็นห่วงพี่จอมจ้ะเลยมาหา”

“จะมาเป็นห่วงอะไรกู ที่นี่อู่กู มึงลืมหรือไง”

จอมราชเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของจันจ้าวก้มลงมองคนน้องที่ตัวเล็กว่าตนเองเล็กน้อย แต่คนน้องนั้นสู้กลับ ในเมื่อคนพี่มองแล้วคนน้องก็ต้องมองกลับไป อย่าให้ใครรู้ว่าจันจ้าวมันจะแพ้

‘อ๊ะ’

รอบนี้ไม่ใช่การดีดลงบนเหม่งแบบก่อน ๆ แต่เป็นการดีดลงบนเหม่งแบบลงแรงมากกว่าเดิม

“พี่จอมจ๋า! มันเจ็บนะ จะแดงไหมก็ไม่รู้” นำมือมาลูบเหม่งของตนเองเบา ๆ “คงจะแดงแน่ ๆ”

“มันจะแดงอะไรขนาดนั้น กูดีดลงไปเบา ๆ”

จอมราชหันตัวกลับไปเตรียมตัวจะเดินออกไปจากห้องเก็บของ แต่จันจ้าวไวกว่าวิ่งเข้ามากอดหลังของจอมราชแน่น ๆ จอมราชตกใจเล็กน้อย

“ไอ้จันจ้าวปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงตะโกนชื่อดังลั่น อาจจะดังไปจนถึงบริเวณหน้าอู่เลยก็ได้ ด้วยความที่ว่าจอมราชเองก็ตกใจ

“ขอกอดหน่อยก็ไม่ได้ หวงตัวชะมัด”

“เป็นเด็กเป็นเล็กมึงจะมากอดกูแบบนี้ได้ยังไง” จอมราชดึงแขนของจันจ้าวให้ออกจากตัวเองไป ทั้งสองคนประจันหน้ากันด้วยสีหน้าของจอมราชบ่งบอกถึงความโกรธ คิ้วชนกัน และจันจ้าวคงจะโดนด่าในไม่ช้า

“แค่กอดเองพี่จอม แค่กอดก็ไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงหงอย ๆ ที่เปล่งออกมา

“กอดไม่ได้ กูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมากอดกันแบบนี้ได้ยังไง”

ยิ่งโดนพูดแบบนี้ใส่ยิ่งหงอยมากกว่าเดิม จันจ้าวเลยตัดสินใจว่าตอนนี้ตนเองควรต้องกลับบ้านไปตั้งหลักก่อนดีกว่า

“หนูอยากกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวหนูจะให้พี่พัชไปส่งจ้ะ พี่จอมน่าจะยุ่ง”

จันจ้าวเอ่ยออกมาพร้อมกับรีบวิ่งออกไปจากห้องเก็บของนี้ วิ่งไปจนถึงหน้าอู่ซ่อมรถ ทั้งสองและพัชที่หันมาเห็นว่าจันจ้าวสีหน้าไม่ดีก็รีบเดินเขามาถามไถ่

“เป็นอะไรของเอ็งหรือเปล่าจันจ้าว ไหนบอกไปตามเฮียจอม”

สองเอ่ยขึ้น มองผ่านหลังของจันจ้าวไปเห็นว่าเฮียจอมของตนเองก็กำลังวิ่งมาทางนี้เช่นกัน ทั้งพัชและสองที่เห็นท่าทางของทั้งสองคนแล้วก็ได้แต่มองตากันอย่างรับรู้ว่าคงจะทะเลาะกันอีกแล้ว

“พี่พัชไปส่งหนูหน่อยได้ไหมจ๊ะ”

พัชเองก็ไม่กล้าตอบอะไรกลับเลยหันไปขอความช่วยเหลือจากเฮียจอมแทน คนพี่ได้แต่พยักหน้าให้คำตอบไป

เด็กแสบแบบนั่นใครจะอยากไปตามใจนัก เรื่องที่ทำเมื่อกี้ก็ใช่ว่ามันจะถูกต้อง จอมราชเลยไม่คิดจะเอ่ยอะไร ต่อจากนี้ทำเพียงแค่ให้พัชมันไปส่งจันจ้าวให้ถึงบ้านก็พอ

จันจ้าวถึงบ้านแล้วก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องของตนเอง แม่จ๋าที่ได้ยินเสียงวิ่งแต่ไร้เงาคนก็วิ่งตามไปแต่ปรากฏว่าอีกคนล็อกประตูเรียบร้อยแล้ว แม่จ๋าก็ไม่ได้คิดที่จะบีบบังคับลูกให้บอก เพราะคิดว่าถ้าลูกอยากบอกก็คงอยากบอกเอง เพราะว่าลูกนั่นโตแล้วเราจะไปถามจนกลายเป็นจี้ทุกเรื่องไม่ได้

‘แม่ต้มข้าวต้มไว้มีไข่เค็มแบบที่เราชอบด้วยนะ’ แม่จ๋าส่งข้อความมาบอกกับลูกชายของตนเอง

จันจ้าวที่เห็นข้อความนั่นพยักหน้ารับรู้เฉย ๆ แต่ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป ตนเองรีบเร่งไปอาบน้ำอาบท่าเพราะถ้าลงไปตอนนี้แม่จ๋าคงจะเห็นน้ำตาที่ไหลมาเป็นแน่ ตนเองไม่อยากให้แม่จ๋าเห็นว่าตนเองร้องไห้เพราะโดนดุมา แต่ถึงอย่างไรแม่จ๋าก็คงรับรู้อยู่ดี

จันจ้าวรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะวันนี้มีเรียนตอนประมาณสิบเอ็ดโมงเช้ากลัวว่าถ้าไปช้ากว่านี้รถมันติดเอา ยิ่งช่วงแปดเก้าโมงนั่นรถชอบติดมากนัก จันจ้าวเดินลงบันไดมาช้า ๆ ชะเง้อคอมองหาแม่จ๋าแต่ไร้วี่แววของของแม่จ๋า เดินเข้าไปในครัวมีบนโต๊ะคงจะมีอาหารเช้าอยู่ตนเองอยู่ ดังนั้นจึงเดินไปเปิดฝาชีออกดูทำให้เห็นไข่ต้มกับข้าวต้มที่อยู่ในหม้อบนเตา เดินไปนั่งที่โต๊ะบนกระดาษที่สอดอยู่ใต้จานข้าว มีข้อความเขียนอยู่กระดาษเป็นลายมือของแม่จ๋า

เมื่อจันจ้าวอ่านแล้วยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มแรกของเลยก็ว่าได้ ก่อนที่จันจ้าวที่จะปิดกระดาษลงมีดอกจันเล็กกำกับไว้ ประโยคถัดมาคือ ‘พ่อจอมเอารถมาให้แล้วนะจอดอยู่หน้าบ้าน ส่วนกุญแจแม่วางไว้ที่บนโต๊ะหน้าโทรทัศน์’

เดินออกมายังหน้าบ้านพร้อมกุญแจรถที่อยู่ในมือ แกว่งกุญแจรถไปมาพร้อมกับเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าบ้านของตนเอง ค่อย ๆ หย่อนตัวเองลงไปนั่งฝั่งคนขับรถ ขับรถไปยังมหาลัยของตนเอง เปิดเพลงคลอเบา ๆ ในรถ

ขับรถมาจนถึงมหาลัย เพื่อนสนิทสองคนของตนเองนั่นนั่งรอที่โรงอาหารคณะอยู่ก่อนแล้ว เพื่อนสนิทอย่าง ‘โมนา’ ที่เงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์หันมาเจอจันจ้าวก็กวักมือเรียกอย่างเร็ว ๆ จันจ้าวเองก็รีบเดินไปหาเพื่อนของตนเองทันที

“พวกมึงมากันนานหรือยัง” จันจ้าวเอ่ยถามขึ้นเมื่อนั่งลงตรงข้ามกับ ‘ปุยฝ้าย’ เพื่อนสาวเพียงคนเดียวของกลุ่ม ส่วนโมนานั่นเป็นหนุ่มน้อยหน้าหวานเช่นเดียวกับจันจ้าว

“มานานละจ้า นึกว่าวันนี้พี่จอมจะมาส่งอีก” ปุยฝ้ายพูดประโยคต่อไปขึ้นทันเมื่อตอบคำถามของจันจ้าวเรียบร้อยแล้ว

“อย่าไปพูดถึงคนใจร้ายแบบนั้น” จันจ้าวตอบพร้อมกับเอาพัดที่พกติดมาในเป๋าสะพายมาพัดลมให้ตนเอง

“ทำไมล่ะ”

“ก็พี่จอมจ๋าดุกูอะ” เสียงจันจ้าวที่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ

“แสดงว่างอนพี่เขาอีกแล้วแน่ ๆ” ครั้งนี้เป็นเสียงของโมนาพูดขึ้นบ้าง

โมนาและปุยฝ้ายได้ยินจนชินแล้วว่าพี่จอมนั่นใจร้าย แต่สุดท้ายก็แอบไปตามจีบเขาเหมือนเดิม

“ไม่!” จันจ้าวปฏิเสธเสียงแข็ง เพื่อนทั้งสองคนพยักหน้ารับรู้แบบเอือม ๆ เพราะยังไงก็เป็นแบบเดิม

ทั้งสามคนกำลังนั่งเรียนวิชาการถ่ายซึ่งวิชานี้มีสอบถ่ายภาพบุคคลเป็นการสอบไฟนอล ทั้งสามคนเลยตั้งใจเรียนกว่าปกติเพราะถ่ายรูปสำหรับทั้งสามคนนี้ถือว่ายากมาก ถึงแม้ว่าทั้งสามจะแอบรับงานรีวิวสินค้าบ้างก็ตามแต่ยังถือว่าการถ่ายรูปของตนเองนั่นติดลบ เลยอยากหาประสบการณ์ให้มากกว่านี้

“จันจ้าว ๆ มีรุ่นพี่อยากคุยกับมึงอะ”

“ใครอะ” จันจ้าวเงยหน้าจากการจดเลกเชอร์ หันไปมองเพื่อนสาวอย่างปุยฝ้าย

“พี่แชมป์ไง คนที่เป็นตากล้องของคณะ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะคุยอะไรกับมึง”

“เอ้า พี่เขาไม่ได้บอกมึงเหรอ”

“ไม่อะ แค่ถามหามึงกับกูเฉยๆ ไม่ได้บอกรายละเอียด”

จันจ้าวพยักหน้ารับรู้เฉย ๆ จนกระทั่งหลังเลิกเรียนเดินลงมาชั้นล่างสุดของตึกเห็นว่ารุ่นพี่ที่ปุยฝ้ายได้บอกว่าจะคุยกับจันจ้าวนั้นยืนรอทั้งสามคนอยู่แล้ว รุ่นพี่เขากวักมือเรียกให้ไปยืนตรงหลบมุมเพราะไม่อยากขวางทางคนอื่นที่เดินผ่านไปมา

“พี่แชมป์มีอะไรจะคุยกับจันเหรอครับ” จันจ้าวเอ่ยถามเมื่อเดินมาหายุดหน้าของรุ่นพี่คนนี้เรียบร้อยแล้ว

“ทางคณะมีงานเปิดบ้านให้กับพวกรุ่นน้องน่ะครับ พี่เลยอยากชวนเราไปถ่ายรูปโปรโมตหน่อย เราสะดวกไหม”

จันจ้าวหันไปมองเพื่อนของตนเองช้า ๆ กำลังคิดในใจว่าจะทำอย่างไร ควรตอบตกลงไปหรือเปล่า

“แค่จันคนเดียวเหรอครับ”

“เอ่อครับ... ถ่ายไม่เยอะหรอกครับ เป็นงานของคณะนะครับ ถือว่าช่วยพวกพี่ด้วย”

แชมป์พยายามคะยั้นคะยอให้จันจ้าวตอบตกลง แต่จันจ้าวเองอยากให้เพื่อนของตนเองนั้นไปถ่ายด้วยกัน เมื่อหันไปมองเพื่อนอีกครั้งเพื่อนของตนเองก็พยักหน้าให้ตอบกลับไป

“ก็ได้ครับ ให้จันไปถ่ายวันไหนเหรอครับ”

“พี่ขอคอนแทกต์ของน้องจันไว้ได้ไหมครับ เพื่อพี่อยากจะติดต่องานอื่นและบอกเวลาถ่ายไป”

ตอนแรกนั้นจันจ้าวไม่ได้อยากให้แต่เมื่อมาคิดดูแล้วก็เกรงใจปุยฝ้ายเหมือนกัน ถ้าไม่ให้ไปพี่เขาคงจะไปรบกวนปุยฝ้ายอีก

จันจ้าวรับโทรศัพท์ของรุ่นพี่มาและพิมพ์คอนแทกต์โทรศัพท์ที่สำหรับติดต่องานให้ไป เพื่อไม่ให้ปะปนกันกับคอนแทกต์เครื่องที่ใช้ส่วนตัว

เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วรุ่นพี่ก็ขอตัวกลับก่อน ส่วนสามคนที่เหลือนั่นก็ยืนมองหน้ากันและกัน

“กูว่าจีบแน่” โมนา

“กูก็ว่าแบบนั้น” ปุยฝ้าย

“จีบอะไรไร้สาระ” จันจ้าวเอ่ยปฏิเสธ

พี่แชมป์เป็นรุ่นพี่แต่ทว่าตอนนี้อีกคนกลับมาเรียนชั้นเดียวกับจันจ้าวและเพื่อน ๆ เพราะว่ารุ่นพี่คนดังกล่าวขาดสอบไปอีกหนึ่งเลยทำให้ต้องเรียนไปพร้อม ๆ กับรุ่นน้องอีกครั้ง

จันจ้าวเดินออกมาจากวงสนทนาเป็นคนแรก สองคนที่เหลือก็วิ่งตามมาเดินแยกย้ายกันไปยังรถของตัวเอง ทว่าเมื่อจันจ้าวเดินมาหยุดอยู่หน้ารถของจอมราชแล้วนั้น เมื่อสังเกตตรงล้อรถด้านหน้าทั้งสองข้างดี ๆ ปรากฏว่าล้อรถนั่นแบนมาก

“โดนอะไรวะเนี่ย” เสียงพึมพำของจันจ้าว

สุดท้ายแล้วจันจ้าวต้องโทรไปของความช่วยเหลือจากคนของอู่พี่จอมจ๋า ณ ตอนนี้จันจ้าวเองก็กำลังรอคนจากอู่ของพี่จอมอยู่ คนที่จันจ้าวได้โทรไปขอความช่วยเหลือคือพี่สอง ลูกน้องคนสนิทของจอมราชนั่นเอง รอไปสักพักหนึ่งนั้นจันจ้าวที่นั่งรอตรงเก้าอี้ข้าง ๆ กับโรงจอดรถเงยหน้าขึ้นมามองดูปรากฏว่าเป็นรถของจอมราช คนที่จันจ้าวกำลังงอนอยู่

เอ๊ะ... ไม่ได้งอนนี่น่า

จอมราชจอดรถและเดินลงมาจาก ประตูที่นั่งข้างคนขับก็เปิดออกเป็นสองที่ลงมาจากรถ ยกมือสวัสดีทั้งสองคนช้า ๆ และจันจ้าวได้เดินไปหาสองก่อน

“พี่สองรถจอดอยู่ตรงนั่น” จันจ้าวชี้ไปทางที่ตนเองได้จอดรถไว้ สองเองก็พยักหน้ารับรู้ หันไปบอกเจ้านายตนเองให้เปิดท้ายรถเพื่อที่จะเอาเครื่องสูบลมยางล้อรถที่เอาติดมาด้วย เคลื่อนย้ายตนเองไปยังรถของเฮียจอมที่จอดอยู่ ทิ้งให้จันจ้าวอยู่จอมราชเพียงสองคน

จันจ้าวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่เป็นจอมราชเองที่ขยับตัวเข้ามาหาจันจ้าวก่อน

“จันจ้าว” เสียงเรียกคนน้องแบบนิ่ง ๆ จันจ้าวยังคงยืนนิ่งอยู่หันไปมองที่สองที่กำลังสูบลมล้อรถให้ตนเองอยู่ “กูกำลังเรียกมึงอยู่นะ” เมื่อเห็นว่าคนน้องเรียกยังไงก็ไม่ตอบจำเป็นต้องใช้มือทั้งสองข้างไปจับช่วงบ่าของคนน้องให้หันมาทางตนเอง

“พี่จอมจ๋า! มาจับตัวหนูทำไมเนี่ย”

“แล้วกูเรียกมึงไปกี่ครั้งแล้ว”

“ม...ไม่ได้ยิน”

เมื่อเสียงของจอมราชที่เอ่ยขึ้นมา เป็นน้ำเสียงที่เข้มขึ้นทำให้จันจ้าวไม่กล้าที่จะดื้อต่อไป ได้แต่ก้มหน้าลง ไม่กล้าที่จะสบตากับคนพี่ที่ยืนจ้องตนเองอยู่ตอนนี้

“เงยหน้าขึ้นมามองกู”

“อะไรล่ะ” พอได้รับน้ำเสียงที่เข้มขึ้นมาก ๆ จันจ้าวเองที่รู้ตัวว่ากำลังจะโดนดุนั่น ก็เริ่มที่ดื้อขึ้นด้วยความจันจ้าวไม่ชอบที่จะให้ใครมาขึ้นเสียงใส่ตนเอง

“ขึ้นรถ เดี๋ยวกูไปส่ง”

“เอ้า... แล้วรถคันนั้นล...ล่ะจ๊ะ”

“ให้สองมันขับไป”

          “ม... ไม่ไปจ้ะ หนูจะรอกลับพร้อมพี่สอง”

“อย่าดื้อนักไอ้จัน ขึ้นรถ!”

สรุปได้ว่าจันจ้าวก็ต้องยอมขึ้นรถไปเจ้าของอู่อย่างจอมราช

“ไม่ต้องมาทำหน้าบึ้งหน้าบูดนัก คิดว่าน่ารักมากหรือไง” ระหว่างที่ขับรถออกจากมหาลัยเสียงคนขับรถก็เอ่ยขึ้นมา แต่เป็นประโยคที่เอ่ยด้วยความที่ดุคนน้องมากกว่า ถึงแม้ว่าจะได้ยินจอมราชเอ่ยแบบนั่นจันจ้าวก็ไม่ยอมที่จะปริปากพูดอะไร “กูทำอะไรให้มึง มึงถึงไม่คุยกับกู”

“ก็พี่จอมจ๋าดุหนูอะ” สุดท้ายแล้วจันจ้าวก็พูดขึ้นมา เป็นประโยคแรกที่เอ่ยขึ้นตั้งแต่ที่นั่งรถมาด้วยกัน

“แล้วเรื่องที่มึงทำกูควรดุไหม”

“แต่หนูชอบพี่จอมนี่จ๊ะ หนูเสนอตัวเองอะแล้วผิดตรงไหน” จันจ้าวก็ยังคงเป็นจันจ้าว เถียงได้ก็เถียง

“ผิดตรงที่กูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“เดี๋ยวหนูก็เป็นเมียพี่แล้วจ้ะ หนูคิดว่ามันไม่เห็นจะผิดอะไร”

“มึงนี่นะ กูไม่ได้ชอบมึงมึงกูรู้”

“แล้วยังไงละก็หนูรักพี่จอมจ๋านี่ ไม่รู้แหละหนูไม่ฟังอะไรทั้งนั้น จนกว่าหนูจะได้เป็นเมียพี่จอม”

“มึงมันดื้อ อย่าเอาตัวมึงมาผูกมัดกับกูมากนัก มึงมันยังเด็กนักจันจ้าว”

“โอ๊ย ห่างกันห้าปีจะมาเด็กอะไรอีกจ๊ะ” จันจ้าวพูดแค่นี้ก็หันหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างทันที หันกลับมาอีกครั้งก่อนที่จะเอ่ยอีกหนึ่งประโยคจนทำให้เป็นจอมราชต้องหันกลับมามอง “งั้นเอาเถอะจ้ะ ถ้าพี่อยากให้หนูเลิกชอบพี่นักนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะหาผัวเลย”

“ไอ้จัน”

จันจ้าวแกล้งเอามือมาปิดหูตนเอง ไม่อยากฟังเสียงของจอมราชที่เอ่ยขึ้นมาแต่ละคำมีแต่ประโยคที่ดุตนเอง ถ้าหันกลับไปก็คงจะเห็นสายตาเข้ม ๆ นั่นที่สามารถทำให้จันจ้าวร้องไห้ใส่คนพี่ได้เลย