บทที่ 2

2

จันโสด...

          ผ่านไปแล้วสามวัน

‘เอ้าเร่เข้ามาเอ้าเร่เข้ามา’

เสียงร้องเพลงดังลั่นของจันจ้าวทำให้คนที่ได้ยินนั้นเหมือนเป็นเรื่องที่ควรจะชินแล้ว จันจ้าวมาหาจอมราชแต่เช้าเดินถือปิ่นโตมาด้วยแต่งกายเสื้อครอปสีชมพูอ่อน ไม่ได้ใส่เสื้อทับไว้นอก และใส่กางเกงขาสั้นผูกโบสีขาวตรงขอบกางเกง กลายเป็นว่าการแต่งตัวแบบนี้เป็นเอกลักษณ์ของจันจ้าวไปโดยปริยาย เดินเหมือนกระต่ายกำลังกระโดดโลดเต้น

“ดีใจอะไรของเอ็ง”

เสียงของสองเอ่ยถามขึ้นเมื่อจันจ้าวเดินกระโดดมาหยุดอยู่ตรงหน้าอู่เรียบร้อยแล้ว

“วันนี้หนูมีเวลาให้พี่จอมจ๋าทั้งวันจ้ะเลยดีใจจนต้องกระโดดเข้ามาในอู่เลย”

“เออเอาเถอะ แต่เฮียเพิ่งออกไปข้างนอกนะ”

“ไปไหนจ๊ะ” จันจ้าวชะเง้อมองดูรถว่าพี่จอมจ๋าเอารถคันไหนไป โอ๊ะ รถใหญ่หายไป “ขับรถใหญ่ไปเลยเหรอจ๊ะ ไปไกลเลยเหรอ”

“เห็นว่าไปรับใครสักคนมั้ง พี่ก็ไม่รู้หรอก”

ไปรับคนเหรอ? จันจ้าวใช้เวลานึกอยู่ชั่วครู่จนกระทั้งว่าตนเองนั่นนึกออกว่าอาจจะเป็นใครคนนั้น

“งั้นพี่ ๆ กินอะไรกันก่อนไหมจ๊ะ นี่หนูเตรียมมาเยอะเลย ถ้าพี่จอมกลับมาเดี๋ยววิ่งกลับไปบ้านไปเอาให้ใหม่เอง”

จะเอาใจจอมราชต้องเอาใจคนที่อู่ด้วยนั้นคือสิ่งที่จันจ้าวปฏิญาณตนกับตนเอง จันจ้าวค่อย ๆ บรรจงแกะปิ่นโตออกจากสายอย่างคล่องแคล่ว วันนี้มีแกงส้มที่เป็นของโปรดของเจ้าของอู่ แต่ทว่าคอยแล้วคอยเล่าเจ้าของอู่ก็ยังไม่กลับมา จนตอนนี้ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วที่จันจ้าวรอคอยอีกคน จนตัวเองผล็อยหลับไปกับโซฟาไม้สักที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าห้องกระจกของอู่

เมื่อจอมราชไม่อยู่จันจ้าวเองก็คงลืมว่าต้องเอาผ้ามาปิดขาไว้ ทำให้ตอนนี้จันจ้าวนอนหลับโดยที่ไม่ได้ปิดขาแต่อย่างใด เพียงไม่นานหลังจากนั้นเองจอมราชก็กลับมา เห็นว่ามีคนนอนอยู่บนโซฟาไม้สักก้มลงมองไปดูปรากฏว่าเป็นจันจ้าวนั่นเอง

“ใครให้มันมานอนตรงนี้!”

จอมราชตะโกนเสียงดังจนทำให้คนที่กำลังนอนหลับสนิทสะดุ้งตื่นขึ้นมา เห็นว่าเป็นคนที่ตัวเองกำลังรออยู่นั้นเอื้อมมือไปเพื่อที่จะไปจับแขนของอีกคนใช้เป็นที่พยุงตัวขึ้นมา อีกคนก็ค่อย ๆ ขยับแขนไปให้คนน้องใช้เป็นที่ยึด

“อือ... กลับมานานแล้วเหรอจ๊ะ”

จอมราชไม่ได้ตอบกลับอะไร แต่เดินอ้อมไปหลังโซฟาไม้เพื่อที่จะเอาผ้าปิดขามาให้กับจันจ้าวแทน

“ทำไมไม่ไปนอนในห้องกระจก”

“พี่ไม่อยู่นี่จ๊ะ หนูไม่กล้าเข้าไป”

“รอบหน้าก็เข้าไปนอนอย่ามานอนตรงนี้ แล้วทำไมมึงไม่เอาผ้ามาปิดขา รู้ทั้งรู้ว่าอู่กูมีแต่ผู้ชายยังมานอนเปิดขาให้คนอื่นเห็น”

“อะไรกันละจ๊ะ พี่ ๆ คนกันเองทั้งนั้น”

จอมราชปรายสายตาไปมองลูกน้องของตนเองแล้วจำหน้าไว้ว่าใครบ้างที่เมื่อตอนตัวเองกำลังเดินเข้ามาแล้วแอบมองจันจ้าวกำลังมองอยู่ ‘เดี๋ยวเจอกู’ ถ้าจอมราชพูดขึ้นมาสักประโยคคงจะเป็นประโยคนี้

“พี่มาก็ดีแล้วจ้ะ อาหารที่หนูเอาใส่ปิ่นโตมามันคงไม่ร้อนแล้วเดี๋ยวหนูจะรีบกลับแล้วไปเอามาให้ใหม่นะจ๊ะ พี่จอมจ๋านั่งลงก่อนนะ”

“ไม่ต้อง กูกินมาแล้ว”

“พี่จอมไปทานที่ไหนมาจ๊ะ”

“ในเมือง”

จันจ้าวพยักหน้าตอบกลับไป กลัวว่าถามไปอีกคำถามสองคำถาม คำตอบที่ได้รับมาจะทำให้ตนเองนั่นเจ็บใจมากกว่านี้

จอมราชกำลังซ่อมรถเหมือนอย่างทุกวัน สิ่งที่แปลกไปจากเดิมคือว่าคนที่ต้องคอยส่งเครื่องให้กับจอมราชนั่นคือจันจ้าว ไม่รู้ว่าจะช่วยให้งานเสร็จหรือให้มันช้ากว่าเดิม จ้นจ้าวเสนอตัวเองว่าขอให้ตนเองเป็นคนส่งเครื่องให้ทว่าตอนแรกคนพี่ก็เอ่ยขัดขึ้นมา แต่ด้วยความดื้อของจันจ้าวที่เถียงจนชนะทำให้จอมราชต้องยอม ถ้าเป็นลูกน้องคนอื่นส่งคงใช้เวลาแป๊บเดียว ทว่านี่เป็นจันจ้าวใช้เวลาไปกับการหาอยู่หลายนาที การดูเบอร์ประแจอยู่เลยทำให้ช้ากว่าเคย

“จันจ้าวกูบอกว่าอีกเบอร์ไม่ใช่เบอร์นี้”

“เอ้านี่หนูยังส่งผิดอยู่อีกเหรอจ๊ะ”

“เออ มึงไปนั่งที่เดิมเถอะไป อย่าเกะกะกูแถวนี้”

“ก็อยากช่วยนี่จ๊ะ”

“ที่มึงทำอยู่มันเกะกะกู”

“ขอโทษจ้ะ”

จันจ้าวเอ่ยขอโทษจอราชด้วยน้ำเสียงหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด เดินกลับมานั่งโซฟาตัวเดิมระหว่างนี้ก็เลื่อนเฟซบุ๊กตัวเองตามปกติไปเจอโพสต์หนึ่งที่ทำให้จันจ้าวต้องหยุดอ่าน

‘เช็กอินในตัวเมืองเหรอ เขาจะไปเจอกันไหมนะ’ ได้แต่นั่งนึกหน้าเจ้าของเฟซบุ๊กที่ปรากฏอยู่หน้าฟีดเฟซบุ๊กของตนเอง ส่ายหน้าเอาความคิดของตนเองออกไป

“เป็นอะไรของเอ็งจันจ้าว” เป็นเสียงของพัชที่ทักขึ้น ตนเองยืนมองอีกคนนานแล้วเหมือนกำลังคุยกับใครสักคน ทำปากมุบมิบตอนแรกจะไปสะกิดให้เฮียจอมดูว่าเด็กของเขาเป็นอะไร แต่พอจะเดินไปอีกส่ายหน้าแรงขึ้นจนเขาต้องทักขึ้นนั่นแหละ หรือปกติเด็กอายุเท่านี้มันจะคุยกับกุมารวะ เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากอีกคนพัชก็เดินไปหาเจ้าของอู่แทน และกระซิบสองสามประโยคเมื่อกระซิบกันจบแล้วทำให้จอมราชต้องหันมาคนน้อง

‘หรือว่าต้องสวยแซ่บอะ ไปทำปากดีไหม หรือทำจมูกดี’

“โอ๊ย..” จ้นจ้าวร้องดังขึ้นมา เมื่อมีใครบางคนเคาะเหม่งของตนเอง หันไปมองปรากฏว่าเป็นพี่จอมจ๋าเลยทำให้ไม่กล้า ได้แต่ทำปากชิเชอะใส่แทน

“ไม่ต้องมามองกูแบบนั้น มึงนั่งคุยอะไรคนเดียวนักลูกน้องกูกลัวกันหมดแล้ว”

“คุยกับแม่ซื้อจ้ะ” นอกจากตอบกวน ๆ แล้วยังไปยิ้มตาหยีใส่คนพี่จนจอมราชต้องเคาะเหม่งอีกครั้ง

“เจ็บนะ! ตีลงมาได้”

“กูตีให้เจ็บ กลับบ้านไปได้แล้วจะมาคลุกอะไรกับอู่กูนัก”

“ก็ที่นี่มีอาหารตาให้มอง”

จอมราชเริ่มขมวดคิ้วกับคำตอบของอีกคน

“จะกลับไปดี ๆ ไหมหรือยังไง”

“โอ๊ย ๆ แค่นี้ก็ต้องดุด้วย ไปก็ได้” เดินไปได้เพียงสองสามก้าวก็หันกลับมาตะโกนเสียงดังอีกครั้ง “อย่าลืมไปอุดหนุนขนมของจันนะทุกคนวันนี้มีกล้วยบวชชี” ตะโกนเสร็จก็รีบวิ่งออกไป เพราะเจ้าของอู่เหมือนจะวิ่งตามแล้ว

ตกบ่ายของวันเดียวกันเมื่อโดนไล่จากอู่ซ่อมรถเลยหนีมาเฝ้าร้านขนมไทยแทน ร้านของจันจ้าวจะตั้งอยู่ในตลาดเลย ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาเดินเข้ามาทักทายจันจ้าวบ้าง ด้วยความที่จันจ้าวเป็นผู้ชายสายหวาน การแต่งเนื้อการแต่งตัวทำให้น่ามอง ยิ่งวันนี้มีโบผูกอยู่บริเวณขอบกางเกงแล้วยิ่งดูน่ามองไปกันใหญ่

“น้องจันนี่แต่งตัวแล้วสวยจริง ๆ” เสียงของพี่แป๋วลูกจ้างที่จันจ้าวจ้างให้มาเป็นผู้ช่วยแม่ของตนเองขายขนม

“พี่แป๋วก็พูดเกินไปจ้ะ นี่จันเขินหมดแล้ว” จันจ้าวบิดนิดหน่อยเพื่อแสดงว่าตนเองนั่นเขินให้สมกับที่มีคนชม ทั้งพี่แป๋วและตัวของจันจ้าวนั่งขำกันเพราะรู้ดีว่าการแสดงเมื่อกี้ของจันจ้าวนั่นเป็นการแกล้งทำขึ้นมา เพราะปกติแล้วพี่แป๋วมักจะชมอย่างนี้ตลอด

จันจ้าวได้ให้แม่จ๋าของตนเองไปพักที่นั่งข้างหลังแทน ส่วนตนเองก็มายืนขายกับลูกจ้างอย่างพี่แป๋วและพี่นุชแทน

“วันนี้อะไรขายดีที่สุดจ๊ะ” จันจ้าวเอ่ยถามขึ้นสายตาก็มองไปยังขวดโหลแก้วยักษ์ที่ใช้เป็นภาชนะใส่ขนมของตนเอง เพราะขนมของตนเองในวันนี้ส่วนใหญ่จะเป็นแบบน้ำ ๆ ไม่ว่าจะเป็นกล้วยบวชชี บัวลอย ลูกตาลลอยแก้ว ลอดช่อง และอีกสองสามอย่าง

“วันนี้จะเป็นลูกตาลลอยแก้วจ้ะ” พี่นุชเป็นคนตอบกลับมา จันจ้าวได้แต่พยักหน้ารับทราบ

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าโพสต์ลงเฟซบุ๊กนั่นคงจะช่วยโปรโมตได้อีกทางหนึ่ง ไม่รอช้าก็รีบให้พี่นุชถ่ายรูปให้ทันที เพียงชั่วครูก็อัปลงเฟซบุ๊กส่วนตัวของตนเองทันที

ทว่าผู้คนที่มาซื้อส่วนใหญ่มักจะเป็นผู้ชายทั้งนั้น แม่จ๋าเลยลุกขึ้นมาช่วยขาย จันจ้าวได้เวลาพักแล้ว

ตึ้ด ..

เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของจันจ้าวดังขึ้น ปรากฏว่าเป็นข้อความจากติน อีกฝ่ายทักมาว่าที่บ้านของเขานั่นมีงานเลี้ยงอยากจะขอเหมาขนมทั้งหมดที่เหลืออยู่ เหลือเท่าไหร่ก็เอาหมดเลย อีกใจหนึ่งของจันจ้าวก็ดีใจ แต่อีกใจหนึ่งก็รับรู้ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ทำไม แต่ตอนนี้ขอให้ขายหมดก็ยังดี เพราะว่าแม่จ๋าของตนเองนั้นเหมือนจะเป็นลมแล้ว หน้าตาซีดเซียว ตนเองเลยตอบกลับตินไปว่าสามารถมารับขนมได้เลยที่หน้าร้าน

ทั้งตนเองและลูกจ้างอีกสองคนช่วยกันนำขนมใส่ถุงให้เรียบร้อยพร้อมที่จะจัดส่งให้กับลุกค้าเพียงไม่นานนักก็รถคันหรูมาจอดบริเวณตลาด คนที่เดินลงมาเป็นตินและผู้ติดตามของเขาอีกหนึ่งคนนั่นเอง พวกเขาเดินตรงมายังหน้าร้านของจันจ้าว

จันจ้าวส่งถุงที่บรรจุขนมไปเกือบสามสิบสี่ถุงให้กับมือของตินเรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณนะครับพี่ตินที่มาอุดหนุนร้านของจัน”

“ไม่เป็นเลยครับ ที่บ้านของพี่ขาดขนมพอดีเลย เห็นน้องจันลงเฟซบุ๊กแบบนั่นแล้วก็เลยนึกได้ทันที”

“ครับ ทานให้อร่อยนะครับพี่ติน วันหลังมาอุดหนุนกันใหม่นะครับ”

“ครับน้องจัน”

ตินไม่ยอมเดินออกไปบริเวณสักที ยืนยิ้มให้กับจันจ้าวนานสองนาน ส่วนจันจ้าวเองก็ปลีกตัวออกมาไม่ได้ จนไม่ได้สังเกตว่าทั้งเจ้าของอู่และลูกน้องกำลังเดินมาทางนี้ แป๋วที่เห็นแบบนั่นจะสะกิดเจ้านายของตนเองก็ไม่ทัน

จอมราชเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ทั้งสองคนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเลิกคุยกัน จนเจ้าของอู่จนเดินอ้อมไปหาน้าภาแทน

“เอ้าพ่อจอมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ละ นี่น้าขายขนมหมดแล้ว วันนี้พ่อจอมมาช้าเกินไปแล้วแหละจ้ะ”

เสียงของแม่จ๋าที่ดังขึ้นทำให้จันจ้าวหันไปมองดู เห็นว่าคนที่ตนเองชอบกำลังนั่งยืนอยู่ข้างแม่จ๋าเลยเตรียมตัวที่จะบอกลาตินไป แต่ทว่าตินนั่นจับแขนของจันจ้าวไว้ก่อน

“ครับ?” จันจ้าวเอียงคอทำหน้าสงสัยว่าคนตรงหน้าของตนเองนั้นจะจับแขนไว้ทำไม แต่ก็ไม่ได้สะบัดออกด้วยความเกรงใจ

“น้องจันมีแฟนหรือยังครับ”

ประโยคที่อีกคนเอ่ยขึ้นมาทำให้บรรยายรอบข้างเงียบสนิท จันจ้าวเองก็ตกใจไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าพี่ตินจะกล้าถามต่อหน้าของแม่จ๋าขนาดนี้ รู้อยู่ว่าอีกคนชอบตนเองแต่ไม่คิดว่าจะถึงขนาดรุกแรงจนน่าตกใจแบบนี้

“จันโสดครับ”

แต่สิ่งที่หน้าตกใจว่าคือประโยคตอบกลับของจ้นจ้าวเอง ...

เหมือนฝนฟ้าอากาศแปรปรวนทันตาเห็น บรรยากาศรอบข้างเหมือนมีควันไฟขึ้นปรากฏ เพราะว่าตอนนี้จอมราชอาสาช่วยแม่จ๋าของจันจ้าวเข็นรถเข็นขายขนมไทยกลับบ้าน คนที่เดินตามหลังอย่างจันจ้าวอยากเข้าไปช่วยเข็นอยู่หรอกแต่ทว่ากลับโดยปฏิเสธกลับมาบอกว่าไปเดินประคองแม่จ๋าแทน

โถ่... ทำหน้าที่ลูกเขยดีเด่นสินะ

แต่ว่าที่ลูกเขยของแม่คนนี้เหมือนกำลังโกรธจันจ้าวอย่างไรอย่างงั้น ไม่พูดอะไรให้มากความนอกจากใช้สายตาแทนคำพูด เดินตามกันมาจนกระทั้งมาหยุดอยู่หน้าบ้านของสองแม่ลูกคู่นี้จอมราชเข็นรถไปจอดไว้ตรงที่ประจำของมัน และเดินกลับมาหาแม่จ๋าของจันจ้าวที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ม้าหินอ่อน จันจ้าววิ่งขึ้นไปบนบ้านไปหยิบน้ำดื่มเย็น ๆ มาให้ทั้งแม่จ๋าและพี่จอมจ๋าให้ได้ดื่มกัน

จอมราชรับน้ำแก้วมาจากมือของจันจ้าว คนน้องหยิบพัดติดมือมาแทนที่จะเอาไปพัดให้แม่จ๋าของตนเองนั่น กลับเอาไปพัดให้กับจอมราชแทน เมื่อจอมราชรู้สึกได้ถึงลมจาง ๆ ก็หันหน้าไปทางด้านที่รู้สึกทันทีทำให้เห็นว่าจันจ้าวนั้นกำลังพัดลมให้ตนเองอยู่ ยืนห่างกันเยอะเรียกได้ว่าอีกนิดคงจะยืนทับที่กัน

“ไม่ต้องมาพัดให้กู เอาไปพัดให้น้าภานู้น” จอมราชเอ่ยไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้จันจ้าวหันหน้าไปพัดให้แม่จ๋าแทนยังคงพัดให้กับจอมราช แม่จ๋าที่มองคู่นี้ต้องส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ แทน

“เดี๋ยวน้าเข้าในบ้านก่อนดีกว่าพ่อจอม วันนี้ยังไงน้าขอบคุณมากนะจ๊ะที่มาช่วยเข็นรถอีกแล้ว พ่อจอมนี่เป็นคนดีจริง ๆ” แม่จ๋าเอ่ยขอบคุณและเอ่ยชมไปในประโยคเดียวกัน จอมราชได้แต่ยิ้มรับคำขอบคุณนั้น ส่วนอีกคนนั้นไม่แน่ใจว่ายิ้มรับกับคำไหน ...

“พี่จอมจ๋าถึงบ้านแล้วทักมาหาหนูด้วยนะ ห้ามลืมนะหนูรอพี่จอมอยู่”

“ไม่ต้องรอข้อความจากกู กูไม่ว่างมาทักหามึงหรอก”

“แค่ทักมาบอกกันเอง”

น้ำเสียงหงอยที่เปล่งออกมาจากปากของจันจ้าวไม่ได้ทำให้จอมราชนั้นเห็นใจแม้แต่นิด มีแต่จะทำหน้าดุมากกว่าเดิม

“เออ ๆ เดี๋ยวทักมาบอก”

แต่เมื่อเห็นว่าคนน้องนั่นยังคงหน้าบึ้งอยู่แบบนั้นตนเองก็เกิดความใจอ่อนลงเลยตอบตกลงไป คนน้องได้ยิ้มรับดีใจจบเกือบจะเข้าไปกอดอีกคน แต่ทว่ามีสายตาเข้มที่ห้ามตนเองไว้ก่อน

“บ๊ายบายน้าพี่จอมจ๋า”

“เออ”

จุ๊บ!

เมื่อตอมราชนั้นเผลอหันตัวกลับจะไปขึ้นที่ให้ลูกน้องในอู่ขับมารอไว้ จันจ้าวได้โอกาสนี้แอบกระโดดจุ๊บอีกคน และวิ่งหนีหายไปในบ้าน

“ไอ้จันจ้าว!”

เสียงตะโกนดังนั่นผสมกับเสียงที่จันจ้าววิ่งขึ้นบันไดไปบนบ้าน แม่จ๋าที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ต้องรีบออกมาดูสลับกันระหว่างพ่อจอมกับลูกชายของตนเอง ผู้เป็นแม่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับคู่นี้