All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 31 - Chapter 40

“หมวดเบลกับธีรพงษ์ จะเป็นตัวหลักเพื่อไปสืบข้อมูลเพิ่มที่เชียงใหม่ ผมติดต่อให้สายช่วยพาคุณเข้าทำงานที่โรงแรมของพ่อเลี้ยงทรงพลแล้ว จะไปอยู่ตำแหน่งดอร์แมนหนึ่งคน และอยู่ตำแหน่งอินฟอร์เมชั่นหรือคอยให้ข้อมูลของบริษัททัวร์ของพ่อเลี้ยงเหมือนกัน แล้วให้หมวดพิมพ์ผกากับผู้กองชีพไปสแตนบายอยู่ลำพูนใกล้กับที่ที่พ่อเลี้ยงเคยนำลูกน้องที่ทำงานพลาดไปฆ่า คอยสังเกตุการณ์อยู่ห่างๆ แต่หากสองคนนี้มีปัญหาให้เข้าสนับสนุนช่วยเหลือทันที ส่วนที่เหลือรอรับข้อมูลอยู่ที่นี่และเครื่องมือสื่อสารต้องพร้อม จำไว้ว่าการทำงานครั้งนี้ค่อนข้างเสี่ยง หากเกิดการผิดพลาดในขั้นตอนใดจงหาวิธีแก้ไขโดยให้งานยังคงรันไปบนความผิดพลาดให้ได้ เข้าใจนะ!!”...ท่าน ผบ.ตร. ชี้แจงแผนงานอย่างละเอียดกับทีมรบพิเศษเฉพาะกิจ น้ำเสียงเข้มๆ กับคำสั่งขลังๆ นั้นทำให้ผู้รับคำสั่งทั้งหกนายพยักหน้าตอบรับอย่างขึงขังเช่นกัน แล้วการประชุมลับก็จบลง...เบญรดากลับมาถึงบ้านก็ชี้แจงงานทั้งหมดให้ครอบครัวฟังหลังทานมื้อเย็นเสร็จและทุกคนมานั่งพร้อมหน้ากันชุดโซฟาในห้องโถง เธอโชคดีที่คนในครอบครัวให้การสนับสนุนซัพพอร์ตทุกอย่างและเป็นกำลังใจแม้ว่างานจะเสี่ยงแค่ไหนหรือทุก

...ฤดูร้อนของเมืองเชียงใหม่ช่วงบ่ายวันนี้อากาศร้อนพอประมาณ เบญรดาซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวรัดรูปสีกรมท่ากางเกงผ้าสีดำทรงกระบอกและรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยที่ออกแนวสาวเท่ห์ใส่กันเดินอยู่บนฟุตบาทเพื่อหาสถานที่ตามโลเคชั่นที่ได้รับมา...ด้วยท่วงท่าก้าวเดินที่มั่นคงบ่งบอกถึงสุขภาพที่แข็งแรงและอีกใบหน้าที่ดูสวยคมก็รับกับทรงผมที่เริ่มงอกเข้าที่ทำให้ภาพรวมดูดีมีเสน่ห์และเท่ห์น่ามอง สายตาจ้องไปยังตึกใหญ่หลังหนึ่ง...จนเมื่อมายืนอยู่หน้าตึกแถวใหญ่โตโอ่อ่าประดับประดาสไตล์ล้านนาดูคลาสสิคและสวยงามมาก ป้ายเหนือประตูเป็นชื่อบริษัททัวร์ตรงตามเป้าหมาย แล้วเบญรดาก็เปิดประตูกระจกเข้าไปแจ้งพนักงานต้อนรับว่ามาหาผู้จัดการที่นี่...ผ่านไปครู่เดียวก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินยิ้มมาแต่ไกล ความสูงของเธอน่าจะปรมาณร้อยหกสิบเซนติเมตร ผมยาวดำขลับที่กลางกระหม่อมมีเกล้าผมไว้ส่วนหนึ่งแล้วรัดเกล้าด้วยดอกไม้สีสวย ใบหน้าแต่งเติมได้อย่างพอดีรับกับความสวยที่มีอยู่แล้วก็ยิ่งส่งให้ดูมีออร่าสวยสง่าอย่างคนชาวเหนือได้ชัดเจน“สวัสดีเจ๊า ปี้จื้อสายไหมนะเจ๊า ปี้เป๋นผู้จัดการตี้นี่ดูแลระบบงานตึงมดนะเจ๊า อั้นน้องตี้สำนักงานใหญ่แจ้งมาก่อเจ

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ในชุดนุ่งซิ่นและสวมเสื้อพื้นเมืองสีน้ำเงินเห็นลูกชายมาแต่เช้าก็แปลกใจเลยรีบเดินออกมารับ“มีงานที่ออฟฟิศเหรอลูกทำไมมาแต่เช้าล่ะ แล้วได้ข่าวพี่ออมบ้างไหมพักหลังแม่ไม่ได้ข่าวเลยนะ!!”...ผู้เป็นแม่ปรี่เข้ามาแล้วถามถึงออมลูกสาวคนโตด้วยสีหน้ากังวล...โอมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผู้เป็นแม่แล้วมองใบหน้าที่เริ่มชรากับสายตารอคำตอบ ผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขากับพี่สาวยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วแต่ใจโอมกลับปั่นป่วนพูดไม่ออก แล้วอาการตื้อก็เกิดขึ้นอีกครั้งจนแก้มก็เริ่มสั่นก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ซึมออกมา...ซึมออกมา จนล้นแล้วไหลลงมาต่อหน้าผู้เป็นแม่...แม่เลี้ยงฟองจันทร์เห็นลูกชายน้ำตาไหลก็ตกใจพุ่งเข้าหาอย่างลนลานพร้อมกับจับแขนทั้งสองข้างของเขาแล้วเขย่า“เป็นอะไรโอม!! เกิดอะไรขึ้นบอกแม่สิ!!! โอม!!”...แม่เลี้ยงฟองจันทร์เขย่าแขนถามลูกชายอย่างตระหนกและเริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นลูกชายน้ำตาไหลไม่หยุด“แม่ครับ!!! พี่ออม......!!!!”...โอมพยายามจะพูดให้จบประโยคแต่อาการตีบตันทำให้เขาพูดได้แค่สั้นๆ...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ได้ยินแค่นั้นก็ไม่อยากจะเดาต่อไป เพราะสิ่งที่ลูกชายเป็นอยู่ตอนนี้มันคงมีอยู่เรื่องเดียวคือ

“ระวังครับอ้าย!! เดี๋ยวช้ำหมดนะ!!” ...โอมยืนกำกับการขนถ่ายดอกกล้วยไม้สกุลหวายและสกุลมอคคาร่าลงจากรถบรรทุกหกล้อตู้ทึบควบคุมอุณหภูมิที่ตัดมาเฉพาะดอกเพื่อนำมาส่งยังตลาดกลางแห่งนี้ ...ท่าทางของเขาดูยังไม่ค่อยกระฉับกระเฉงเท่าไหร่เพราะเพิ่งเสร็จภาระกิจงานศพพี่สาว ร่างกายที่ยังเห็นความอ่อนล้า ใบหน้าหมองๆ เพราะอดหลับอดนอนติดๆ กันหลายคืนทำให้คนงานรู้สึกเห็นใจเขา “ทำไมไม่พักก่อนละคะคุณโอม!!! จะรีบทำไมเพิ่งเสร็จงานศพพี่สาวไม่ใช่เหรอคะ!!” ...อัญชิกาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเห็นใจ เธอเป็นสาวจากถิ่นอื่นแต่มาทำงานเป็นผู้จัดการตลาดแห่งนี้และกำลังช่วยเขาดูการขนย้ายดอกกล้วยไม้ลงจากรถ ...โอมหันมามองหน้าอัญชิกาแล้วยิ้มเนือยๆ “ไม่ได้หรอกครับ!!! ถึงจะเศร้าและเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทำหน้าที่ต่อ เพราะยังมีอีกเป็นร้อยชีวิตที่ต้องพึ่งพาเรา ทั้งคนงานในฟาร์มและพนักงานออฟฟิศ เราเป็นแม่ทัพยังไงก็ต้องทำหน้าที่ครับ” ...โอมตอบกลับพร้อมส่งใบรายการดอกกล้วยไม้ของวันนี้ที่ตัดมาส่งให้กับอัญชิกา “ทำไมคุณต้องทำเองทุกอย่างละคะ!! มีลูกน้องเยอะแยะไม่เห็นต้องมาเหนื่อยทุกขั้นตอนแบบนี้เลย” ...อัญชิกาชวนคุยพร้อมรับกระดาษซึ่งเป็นร

...เวลาเกือบสามทุ่ม หลังจากโอมจัดการอาหารมื้อค่ำเสร็จและทำการตรวจงานในคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คประจำวันแล้ว ก็มานั่งตรงระเบียงบ้านพร้อมทั้งวางไอแพดและโทรศัพท์มือถือไว้ตรงโต๊ะข้างเก้าอี้ผ้าใบ แต่เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ก็หยิบไอแพดขึ้นมาเปิดดูวีดีโอที่แอบบันทึกไว้ในวันนี้และวนดูหลายรอบ เขาแคปภาพจังหวะที่เห็นใบหน้าหญิงสาวนั้นชัดที่สุดแล้วขยายภาพเพื่อดูอย่างละเอียด เพราะความคลางแคลงใจยังมีอยู่...ภาพหญิงสาวผิวสองสีใบหน้าสวยคมคายผมซอยสั้นดำขลับนี้ทำให้เขาครุ่นคิดว่ามันจะบังเอิญเกินไปไหมกับการได้เห็นใบหน้านี้ซ้อนอยู่ด้านหลังกลีบดอกแคทลียา น่าจะเคยเห็น เหมือนจะเคยเห็น ก้ำๆ กึ่งๆ อึงอลวนเวียนไปมา แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก...แต่แล้วความคิดที่ว่าเธออาจมาตามหาแฟนของเธอที่เดินกับอัญชิกา ก็ทำให้เขาหยุดคิดสิ่งที่คาใจและโมโหตัวเองเพราะรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องเลยที่มานั่งดูรูปผู้หญิงอย่างจริงจังทั้งที่เขามีแฟนอยู่แล้ว(แต่...เราไม่ได้จะอยากทราบว่าเขาเป็นแฟนกับผู้ชายคนนั้นหรือไม่ สิ่งที่คาใจกับภาพที่เห็นในวันนี้ต่างหากที่อยากรู้ว่าเหมือนเคยเกิดภาพนี้กับตัวเราเองมาแล้ว และเกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไหร่ นี่ต่างหากท