All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 21 - Chapter 30

...อุมาพรหรือออม ขับรถเก๋งสีขาวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้าไปยังจังหวัดเชียงรายเพื่อนำสิ่งของที่ลูกน้องของพ่อเลี้ยงทรงพลนำมาส่งให้เธอเมื่อเช้าและบอกว่าให้เธอนำไปส่งต่อยังที่ที่พ่อเลี้ยงรออยู่...ออมขับรถมาเรื่อยๆ จนเกินครึ่งทางแต่ทันใดนั้นสายตาเห็นมีการตั้งด่านไปแต่ไกลเธอจึงชะลอความเร็วของรถ...เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งโบกมือส่งสัญญาณให้เธอจอดรถ ออมจึงจอดรถตรงหน้าด่านตรวจและคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรแต่ก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจที่ต้องมาเสียเวลากับตรงนี้ เมื่อจอดรถสนิทแล้วเธอก็ลดกระจกลง“ขออนุญาตนะครับคุณผู้หญิง เจ้าหน้าที่ตำรวจจะขอตรวจเช็คตามหน้าที่หวังว่าคงจะได้รับความร่วมมือนะครับ”...ตำรวจนายนั้นเดินมากล่าวขออนุญาตพร้อมแสดงความเคารพด้วยการยกมือวันทยาหัตถ์...ออมได้ยินดังนั้นจากสีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นตึงๆ ส่งสายตาไม่พอใจอย่างชัดเจน“อะไรกันมาตร่งมาตรวจอะไรกับฉัน!! โน่นคันอื่นมีเยอะแยะไปตรวจสิ!! อย่ามายุ่งกับฉันไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร!! แล้วนี่ฉันมีธุระด่วนต้องรีบไป!!”...ออมกระแทกเสียงกลับไปโดยไม่คิดจะเก็บอารมณ์“ขอโทษครับเราทำตามหน้าที่ ขอตรวจเช็คครู่เดียวคงไม่เสียเวลามากหรอกครับช่วยเปิดกระโปรงท

“เอาล่ะๆ ผู้เข้าฝึกทุกท่าน!!! ท่านได้มาถึงโค้งสุดท้ายของการฝึกแล้ว เราจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติและองค์กรตำรวจสากลประจำอังกฤษมีความภูมิใจอย่างยิ่งที่ซุปเปอร์โปรเจคครั้งนี้มีจำนวนผู้เข้าฝึกมาถึงช่วงสุดท้ายถึงหนึ่งร้อยหกสิบสามท่าน เป็นชายหนึ่งร้อยห้าสิบท่านและหญิงสิบสามท่าน ทุกคนยอดเยี่ยมมาก และเราขอแสดงความเสียใจกับนายตำรวจจากไทยแลนด์ที่ต้องเสียชีวิตลงหนึ่งนายเมื่อห้าวันที่แล้ว ตลอดการฝึกเขาเป็นคนดีมีน้ำใจและมีความอดทนสูงมาก เราจะระลึกถึงเขา และในส่วนคนที่เหลือก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสี่สัปดาห์ที่เหลือนี้คงไม่มีใครเป็นอะไรแล้วนะ ผมหวังอย่างนั้นจริงๆ เพราะสี่สัปดาห์สุดท้ายนี้จะแบ่งการฝึกเป็นสองช่วง นั่นคือการฝึกเรียนรู้เกี่ยวกับอาวุธโดยเฉพาะการใช้ปืน ส่วนสัปดาห์สุดท้ายจะเป็นการสอบภาคทฤษฏีเกี่ยวกับการฝึกทั้งหมดที่ผ่านมา ขอย้ำอีกครั้งว่าหากคุณทำข้อสอบได้มากกว่าแปดสิบห้าข้อก็จงเตรียมตัวฉลองรับตราประทับการรับรองจากองค์กรตำรวจสากลของเราได้เลย และวันนี้จะเป็นวันแรกที่ท่านจะได้เข้าไปนั่งในห้องเรียนเพื่อเรียนรู้ทฤษฏีเกี่ยวกับอาวุธประเภทต่างๆ และมะรืนนี้ท่านจะได้สัมผัสอาวุธจริงทุกชนิดที่ได้เรียนมา เ

ปัง!! ปัง!! ปังๆๆๆๆๆปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!ๆๆๆๆๆ...เสียงปืนดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนแก้วหูแทบแตกจากสนามยิงปืนซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของสนามฝึกรบของหน่วยรบพิเศษอังกฤษ นี่เป็นการซ้อมยิงวันสุดท้ายก่อนที่จะมีการสอบยิงจริงเพื่อนับคะแนนในวันพรุ่งนี้“กู๊ดจอบๆๆๆ เพอร์เฟ็ค!!! ยอดเยี่ยมมากทุกคน ว้าวววว!!! เก่งมาก!!”...เสียงครูฝึกพูดชมไม่ขาดปากขณะเดินดูผู้เข้าฝึกซ้อมยิงปืนในท่าหมอบแล้วเล็งปลายกระบอกปืนไรเฟิลไปยังเป้าที่ตั้งห่างออกไปหกสิบเมตร“โอ้วววว!!! อะเมชซึ่งฟีเมลโพลิสไทยแลนด์ ยูเก่งมากความแม่นยำก็สูงทีเดียวขอให้ฝีมือดีไปตลอดนะ!!”...ครูฝึกท่านหนึ่งมายืนชมอยู่ข้างๆ เบญรดาขณะมองเธอยิงเป้าในท่าหมอบ เพราะความตั้งใจจากการฟังวิธียิงปืนให้แม่นยำจนได้นำมาใช้จริง จึงทำให้ครูฝึกพอใจในผลงานของเธอ“อย่าสะทกสะท้านกับคำอ้อนวอนของคนร้ายเด็ดขาด!!! ให้จำใส่กระโหลกไว้ว่าเป้ากระสุนปืนของคุณคือคนที่ทำร้ายผู้อื่น!! หรือทำผิดกฎหมายอย่างรุนแรง!! ฉะนั้นอาหารจานอร่อยที่สุดที่จะเราจะเสิร์ฟให้เขาคือลูกกะสุนของคุณ!! จำไว้!!!”...เสียงครูฝึกตะโกนบอกหลักการและวิธีคิดเพื่อให้ทุกคนมีความเด็ดขาดในการกำจัดคนกระทำความผ

...วันนี้วิททำงานถึงตอนเที่ยงแล้วไม่ขอเข้าออฟฟิศในช่วงบ่ายโดยให้อีฟช่วยดูแลงานต่อให้และบอกอีฟว่ามีแขกมาที่บ้านเลยต้องไปเตรียมตัวรับแขก...ส่วนวินขอแลกเวรกับเพื่อนโดยบอกว่าที่บ้านมีธุระสำคัญจึงเป็นอันฝากงานได้ลงตัวส่วนนายพลตฤณกับคุณปรียาและพรแม่บ้านที่จ้างมาช่วยงานอยู่บ่อยครั้งกำลังง่วนกับการทำกับข้าวและขนมต่างๆ หลายอย่าง...เมื่อลูกชายทั้งสองกลับถึงบ้าน ทุกคนก็ช่วยกันจัดการโน่นนี่นั่นตามที่ตัวเองจะทำได้ทุกคนตื่นเต้นดีใจเพราะบ่ายสามโมงครึ่งของวันนี้มีเครื่องบินไฟล์ทพิเศษที่จะนำบุคคลสำคัญของครอบครัวกลับมาให้ชื่นชมและยินดีกับความสำเร็จสมกับที่รอคอยกันตั้งแปดเดือน“เออๆ แขวนตรงนั้นแหละแล้วแกไปเอาฟ็อกกี้ใส่น้ำมาฉีดให้มันดูฉ่ำๆ หน่อย”...วิทบอกวินน้องชายหลังจากย้ายกระถางกล้วยไม้แบบแขวนที่คุณโอมนำมาฝาก นำมาแขวนโชว์ยังกิ่งไม้ใกล้ๆ โต๊ะอาหารซึ่งถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษตรงลานหลังบ้าน“ดอกกล้วยไม้นี่โคตรทนเลยนะพี่วิท ดูสิจะสองอาทิตย์แล้วนะเนี่ยที่คุณโอมเอามาให้ แต่ดอกยังสวยสดเต่งตึงอยู่เลย”...วินฉีดฟ็อกกี้ไปพูดไปแล้วมองกล้วยไม้แต่ละกระถางแบบไม่อยากละสายตา“ใช่แล้ว!! เพราะมันบานทนทานอย่างงี้ไงพี่ถึ

“หนูเคยได้ยินไอ้อาซือมันพูดกับคนของพ่อเลี้ยงค่ะว่าให้ไปรอรับของที่อำเภอเชียงของค่ะซึ่งของจะมาจากรัฐฉานค่ะ และได้ยินมันพูดเรื่องโกดังสินค้าด้วยค่ะแสดงว่าที่เชียงของต้องมีโกดังที่พวกมันหลอกตาว่าเป็นสินค้าทั่วไปที่สั่งมาจากจีนแต่มันต้องเป็นที่เก็บยาบ้าด้วยแน่นอนค่ะ”...อุมาพรหรือออมนั่งบอกสิ่งที่เคยได้ยินมาผ่านช่องเล็กๆ ให้กับทนาย นายพลตฤณ และโอม ได้ฟังถึงความน่าจะเป็นไปได้ต่อสถานที่ที่ใช้กักเก็บสินค้าซึ่งเป็นยาเสพติดและการรับของถ่ายของ ...ทุกคนตั้งใจฟังออมเพื่อเก็บเป็นข้อมูล และนี่เป็นการขอใช้สิทธิ์เพื่อให้จำเลยได้พูดคุยกับทนายความของตัวเองในการต่อสู้คดีต่อไปโดยไม่มีใครรู้ว่าการพูดคุยครั้งนี้มีเนื้องหาอย่างไรบ้าง“แล้วเคยได้ยินมันพูดถึงที่อื่นอีกไหม!!”...นายพลตฤณที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ช่วยเฉพาะกิจของทนายความ ถามกลับไป...ออมมองหน้าท่านนายพลแล้วพยายามคิดทบทวนว่าที่ผ่านมามีอะไรคลับคล้ายคลับคลากับเรื่องแบบนี้อีกบ้าง“อ้อมีค่ะ!! เคยได้ยินพ่อเลี้ยงคุยโทรศัพท์บอกลูกน้องให้ไปเอาฝิ่นดิบจากบนดอยที่อำเภอฝางค่ะแล้วส่งกลับไปยังโรงงานที่อยู่ทางตอนเหนือของรัฐฉานเพื่อให้เขาผลิตออกมาเป็นผงขาว แล้วรอให้เ