Todos os capítulos de มงกุฎกล้วยไม้: Capítulo 11 - Capítulo 20

...คุณปรียามองนายพลผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง“ที่ผ่านมาฉันเข้าใจสิ่งที่คุณทำทั้งหมด เข้าใจดีด้วยแม้บางอย่างจะขัดใจก็พยายามอดทนที่จะไม่พูดเพราะรู้ว่าคุณกำลังสร้างชีวิตให้ลูกแต่เรื่องนี้ฉัน...ฉันรับไม่ได้จริงๆ!! มันมากไป!! มันมากไปสำหรับคนเป็นแม่จะปล่อยให้ลูกไปเผชิญความโหดร้ายที่รู้ๆ กันอยู่ว่าไม่มีการอ่อนข้อใดๆ ทั้งสิ้น ฮือออๆๆๆๆ ฉันไม่ยอมให้ลูกไป ฮือๆๆๆ...ฉันไม่ยอม!!!”...คุณปรียานั่งพูดด้วยความอัดอั้นตันใจจนร้องได้โฮออกมาอย่างเหลืออดที่สุด...ทุกคนถูกเรียกให้มาอยู่พร้อมหน้ากันเพื่อพูดคุยเรื่องส่งเบญรดาเข้าตัดเลือกในการจะไปร่วมฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติประเทศอังกฤษประสานงานมายังไทย โดยจะเน้นการฝึกภาคพื้นดินเป็นหลักการฝึกให้กับตำรวจทั่วโลกที่มาเข้าร่วมฝึกครั้งนี้...ทุกคนสีหน้าเคร่งเครียดและวิตกกังวลมากขึ้นเมื่อเบญรดาตัดสินใจเข้าร่วมหลักสูตรครั้งนี้ และนั่นเท่ากับครอบครัวทำใจไว้ได้เลยว่าเมื่อเธอก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปยังสนามฝึกนั้นแล้วเธอจะมีความเป็นและความตายเท่ากัน และเรื่องแบบนี้หากไม่แน่จริงก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรเสี่ยง...วิทกับวินพี่ชายทั้งสองนั่ง

(ณ ศูนย์ฝึกปฏิบัติการพิเศษทางยุทธวิธี เมืองเฮียร์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ)...ตำรวจชายหญิงสี่ร้อยกว่านายจากทั่วโลกเข้ารายงานตัวกับเจ้าหน้าที่จากสำนักงานตำรวจแห่งชาติของอังกฤษเพื่อเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้...เมื่อถึงห้องพักที่แบ่งคนละตึกระหว่างชายหญิง ทุกคนก็เก็บสัมภาระเข้าที่และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดฝึกคือเสื้อยืดแขนสั้นสีดำและกางเกงแทคติคอลหรือกางเกงยุทธวิธีหรือที่คนทั่วไปเรียกว่ากางเกงคาร์โก้แบบทหารพร้อมด้วยใส่รองเท้าคอมแบ็ทและออกไปเจอกับครูฝึกที่สนาม...การฝึกครั้งนี้ไม่ต้องมีพิธีรีตรองหรือฟรีไทม์ก่อนฝึก แต่จะเริ่มฝึกกันเลยโดยด่านแรกที่ต้องทำหลังจากรวมตัวคือการรับนกหวีดประจำตัวสำหรับห้อยคอกับปัตตาเลี่ยนแบบไร้สายไปเพื่อให้ทุกคนโกนผมด้วยตัวเองโดยมีการจับเวลาห้ามเกินหกสิบวินาที...ตามด้วยวิ่งรอบสนามกลางแดดเปรี้ยงอีกสิบรอบในสภาพหลังจากโกนผมซึ่งยังมีเศษผมติดตามร่างกายและเสื้อผ้าแถมยังต้องนอนผึ่งแดดกลางอุณหภูมิที่เหมือนนรก วัตถุประสงค์คือฝึกความทนทานต่อความร้อนและเพื่อเปลี่ยนสีผิว...เบญรดาวิ่งรอบสนามครบสิบรอบก็หายใจหอบแฮกๆ เดินโซซัดโซเซไปยังตำแหน่งที่ทหารจัดไว้ให้ตัวเองสำหรับนอนผึ่งกายรับแสงจาก

...โอมโทรหาเพื่อนสนิทสี่ห้าคนที่สนิทกันมาตั้งแต่อยู่มัธยมต้น เพื่อนเหล่านั้นกระจายอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่และที่เขาโทรบอกเพื่อนก็เพื่อจะขอตั้งไลน์กลุ่มเฉพาะกิจสำหรับฝากเพื่อนๆ คอยเป็นหูเป็นตาเรื่องออมพี่สาวให้เขาด้วย...และจากพฤติกรรมก้าวร้าวที่ออมผู้เป็นพี่สาวแสดงออกมาทำให้โอมพอจะดูออกว่าพี่สาวเขาน่าจะเสพสารเสพติดเข้าไปแล้วถึงได้ก้าวร้าวเกรี้ยวกราดขนาดนี้...จนเมื่อเพื่อนทุกคนรับทราบและมีการพูดคุยกันในแอพพลิเคชั่นไลน์ “ฉันเห็นพี่ออมไปที่ผับบ่อยนะและเห็นสองสามครั้งที่ไปกับพ่อเลี้ยงทรงพล ต้องรีบหาทางดึงออกมานะเว้ยถ้าถลำลึกกว่านี้แกก็นึกภาพเอาเองว่าจะยังไง!!” ...พฤกษ์ เพื่อนของโอมส่งข้อความเข้าห้องไลน์กลุ่ม ...เพื่อนๆ ของโอมให้ความช่วยเหลือได้เยอะทีเดียวเพราะทุกคนรู้จักออมมานานในฐานะพี่สาวของโอม โดยเฉพาะพฤกษ์หนุ่มเภสัชกรที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ และเพราะพฤกษ์เปิดร้านขายยาอยู่ในระแวกสนามบินซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับของพ่อเลี้ยงทรงพล และพฤกษ์ก็มีคนรู้จักทำงานในผับนั้นด้วยจึงสอบถามการเคลื่อนไหวของออมพี่สาวของโอมได้ไม่ยาก ...เพื่อนอีกคนส่งข้อความเข้ามาในไลน์กลุ่มบอกว่าพ่อเลี้ยงมีภรรยาหลายคนจึ

...โอมเห็นแม่สะอื้นหนักก็ยิ่งใจเสียเช่นกัน แต่เขาไม่ได้รู้สึกตกใจกับคำพูดของพ่อสักเท่าไหร่นั่นเพราะเป็นสิ่งที่เขารู้มาก่อนแล้ว“แม่ครับ!!! พ่อครับ!!! ผมสัญญาครับว่าจะพาพี่ออมกลับมาและจะทำให้เขาเป็นพี่ออมคนเดิมให้ได้”...น้ำเสียงจริงจังของโอมทำให้พ่อกับแม่ค่อยคลายความโศกเศร้าลงได้บ้าง .......................วิทลงจากรถที่ขับมาจอดยังโรงจอดรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญด้วยมาดสุภาพบุรุษ“เชิญครับคุณอีฟถึงบ้านผมแล้วครับ!!”...อีฟนักการตลาดมืออาชีพที่เขาลงทุนจ้างด้วยเงินเดือนสูงลิ่วให้มาช่วยผลักดันงานส่งออกของบริษัทให้ก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง เธอสวมชุดกระโปรงผ้าซีฟองสีครีมค่อยๆ ก้าวเท้าลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเป็นมิตร“บ้านน่ารักจังค่ะวิท”...เธอพูดขณะหันมามองตัวบ้านที่เจ้าตัวพูดถ่อมตัวไว้ว่าอยู่กระท่อมปลายนากลางเมืองกรุงซึ่งเป็นมุกที่อีฟงงๆ เพราะนึกภาพไม่ออกเลยไม่รู้ว่าจะขำหรือจะแปลกใจกันแน่“น่ารักเหมือนคนพามาใช่ไหม!! หึๆๆ เชิญเข้าบ้านเถอะครับคุณพ่อคุณแม่รออยู่แต่วันนี้เจ้าวิน คงไม่ได้อยู่ดูหน้าว่าที่พี่สะใภ้หรอกครับเพราะติดเข้าเวร อู๊ยยยย!!! อะไรที่ผมเผลอพูดไปก็

...โอมยืนสั่งงานกับคนงานที่มีอยู่ร่วมหกสิบชีวิตตรงหน้ากระท่อมปีกไม้ตรงกลางสวนกล้วยไม้ของเขา พื้นที่ว่างโล่งรอบๆฟาร์มซึ่งก่อนหน้านี้ปล่อยให้รกร้างเพราะยังไม่มีแผนจะทำอะไรแต่ตอนนี้มันจะถูกถากถางเพื่อทำการขยายฟาร์มออกไปเพราะต้องเพิ่มพื้นที่สำหรับกล้วยไม้พันธุ์ใหม่ๆ ที่เขาตั้งใจลองเพาะเลี้ยงด้วยตัวเองเพื่อเตรียมส่งให้บริษัทคุณวิทซึ่งโอมจะนำกล้วยไม้ของจริงลงไปให้ชมอีกสองวันข้างหน้า“เฮาต้องยะแนวกันไฟโตยเน๊อนาย แต่ตางพู้นมันติดถนนสาธารณะที่จะลงไปน้ำตกก่าบ่ต้องยะ ส่วนทางเพ๊ต้องยะตลอดแนวล่ะคับ"...อินตาชี้มือไปตามทิศที่พูดถึงเพื่อบอกให้โอมผู้เป็นเจ้านายและคนงานทุกคนให้ได้ยินทั่วถึงกัน“ใช่ครับนั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ!! ถ้าอย่างนั้นก็ลำดับงานตามที่ผมบอกพี่ไปเมื่อวานนะครับ วันนี้เคลียร์พื้นที่ที่จะลงเสากางแสลนก่อน เสร็จเมื่อไหร่ก็ลุยแนวกันไฟกันต่อเพราะใกล้จะหน้าร้อนแล้ว ผมเองก็ไม่อยากไปวิ่งทำตอนที่มันจะเกิดไฟป่า”...โอมพูดเสียงดังฟังชัดและทุกคนก็รับทราบ แล้วหันไปมองอินตา“เดี๋ยวผมจะเข้าเมืองล่วงหน้าไปก่อน พี่อินตาดูกล้วยไม้ที่ขนขึ้นรถด้วยนะว่าเรียบร้อยหรือเปล่าแล้วค่อยไปเจอกันที่ในเมืองทีเดียว”