Alle Kapitel von ชะตารักคุณหนูตัวร้าย: Kapitel 11 – Kapitel 20

และแล้วงานเลี้ยงบนเรือสำราญอันฉีก็มาถึง เหล่าตระกูลขุนนางพร้อมบุตรสาวและครอบครัว ต่างตบมือเข้าร่วมงานกันอย่างพร้อมเพรียง บนเรือตกแต่งดอกไม้และโคมไฟอย่างสวยงาม วันนี้อันฉีจัดอาหารแบบให้ทุกคนบริการตัวเอง จะมีเพียงโต๊ะนั่งของฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์ ถึงจะมีพนักงานนำไปจัดวางที่โต๊ะให้ องค์หญิงหมิงเย่วตามติดอันฉีเป็นเงาตามตัว นางเสนอตัวเป็นผู้ช่วยให้กับอันฉี เพราะอยากเรียนรู้งานและอยากเก่งเหมือนกับอันฉี อันฉีไม่ขัดข้องเพราะยิ่งอยู่ด้วยกันนางก็มีเวลาแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่างให้กับองค์หญิงได้เรียนรู้และทำความเข้าใจ ซึ่งองค์หญิงเองก็รับฟังอย่างตั้งใจและพร้อมจะเปลี่ยนแปลงตนเอง องค์หญิงหมิงเยว่ยิ่งอยู่กับอันฉีก็ยิ่งประทับใจ อันฉีบอกว่าเป็นสตรีก่อนจะรักคนอื่นควรรู้จักรักตนเองให้มากและต้องเห็นคุณค่าของตัวเอง อย่าตั้งเป้าหมายว่าบุรุษคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต แต่ให้คิดว่าบุรุษคือสิ่งหนึ่งที่จะมาเติมเต็มชีวิตให้สมบูรณ์ หากเรามองเห็นคุณค่าของตัวเอง คุณอื่นก็จะมองเห็นคุณค่าของเราเช่นกัน บุรุษไม่ชอบสตรีที่เก่งเหนือบุรุษ เพราะบุรุษอยากแสดงความเข้มแข็งเพื่อปกป้องสตรี เพราะฉะนั้นสตรีที่เก่งและฉลาดจะมองอ

ทางด้านฟู่ฮูหยินที่รอการมารายงาน ของคนที่นางให้ไปจับตัวคุณหนูฟู่เพื่อไปเรียกค่าไถ่ เวลาผ่านไปจนถึงเช้าก็ยังไม่มีใครมารายงาน ทำให้นางมีความกังวลและหวาดวิตกเป็นอย่างมากหรือว่าพวกเขาจะถูกจับได้ ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย นางนั่งกระสับกระส่ายด้วยความร้อนใจ “นายหญิงขอรับ” ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งรีบเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลนแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง “ว่าอย่างไร รีบพูดมา” นางเอ่ยอย่างร้อนใจ“เหมือนจะมีคนคิดแผนจับตัวคุณหนูฟู่เหมือนกันกับพวกเราเลยขอรับ เพราะคนของข้าปลอมตัวเป็นคนทำอาหาร เห็นมีคนแบกคุณหนูฟู่และองค์หญิงออกไป” ฟู่ฮูหยินได้ยินก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด “มีคนวางแผนเหมือนกันกับเรา!”“ใช่ขอรับแต่เท่าที่พวกข้าแอบดู ไม่น่าจะมีเพียงกลุ่มนั้นเพียงกลุ่มเดียวขอรับ เพราะมีคนของเราแล้วก็มีคนที่จับตัวคุณหนูฟู่ แล้วก็มีอีกกลุ่มที่เหมือนจะหัวเสียมาก ๆ ที่ถูกพวกเขาตัดหน้าชิงลงมือเสียก่อน”“เป็นฝีมือใครกันนะ? เจ้ารีบหลบหนีไปให้ไกลรอเรื่องสงบแล้วค่อยกลับมา”“ขอรับ”ตำหนักองค์รัชทายาท“เจ้าว่าอะไรนะ!!”“ดูเหมือนว่าจะมีคนลงมือก่อนเราพ่ะย่ะค่ะ”รัชทายาทหมิงเฟยหลงตกใจจนพระพักตร์ซีดเผือด มีคนลงมือก่อนคนของเขา?

เมื่อตกลงมากระแทกลงยังแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว อันฉีรีบว่ายขึ้นมาเหนือน้ำโดยอีกมือจับตรงหลังคอเสื้อขององค์หญิง เพราะว่าน้ำไหลแรงมากอันฉีจึงแค่ประคองตัวให้อยู่เหนือน้ำและปล่อยให้ไหลไปตามกระแสน้ำ “พี่หญิงอดทนหน่อยนะเพคะ”“ข้าจะอดทนแต่เจ้าอย่าปล่อยมือนะ”“หม่อมฉันไม่ปล่อยแน่นอนเพคะ”สายน้ำพาร่างของพวกนางไหลไปเรื่อย ๆ จนมาถึงจุดที่เป็นน้ำตกสูง อันฉีมองลงไปด้วยความหวาดเสียว แย่แล้วจะรอดมั้ยนะ สวรรค์ขอให้ข้าและองค์หญิงรอดปลอดภัยด้วยเถิด“พี่หญิงหม่อมฉันจะไม่ปล่อยมือ”“ข้าเชื่อใจเจ้า”จากนั้นสายน้ำที่ไหลเชี่ยว ก็พัดร่างของพวกนางลอยละลิ่วตกลงมายังน้ำตกชั้นล่างดังตุ้ม! ในส่วนนี้เป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ ที่แยกออกเป็นน้ำตกหลายสาย ด้านล่างนี้น้ำไม่ไหลเชี่ยวเหมือนด้านบน อันฉีใจชื้นขึ้นมารีบดึงร่างขององค์หญิงไปที่โขดหิน“เรารอดแล้วเพคะ” องค์หญิงหมิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างดีใจ ชีวิตของนางไม่คาดคิดเลยว่าจะมาพบเรื่องราวที่เสี่ยงตายเช่นนี้ อันฉีมองสำรวจไปรอบบริเวณ ท้องฟ้าใกล้จะมืดลงแล้วคงต้องรีบหาที่พัก ที่นี่เป็นป่ารกทึบสัตว์ป่าที่อันตรายมีมาก และย่อมต้องออกมาหากินในยามค่ำคืน ทางที่ดีนางต้องรีบก่

“พี่สาวบอกว่าเป็นบ่าวรับใช้ที่จวนนายอำเภอลั่วหยางหรือเจ้าคะ?”“ใช้ที่นี่เป็นเขตอำเภอลั่วหยาง”“แล้วพี่สาวพอจะรู้หรือไม่ว่าที่นี่ห่างจากเมืองหลวงมากน้อยเพียงใด?”สตรีผู้นั้นทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบขึ้นมา “ที่นี่อยู่ไกลจากเมืองหลวงมากประมาณ500ลี้เห็นจะได้(250กิโลเมตร)”อันฉีไม่คาดคิดว่าพวกนางจะมาไกลถึงเพียงนี้ แต่หากรู้เช่นนี้แล้วก็ไม่ยากที่จะหาทางกลับไปที่เมืองหลวง แต่ว่าก็คงต้องใช้เวลานานเลยทีเดียว “พี่สาวชื่อว่าอะไรหรือเจ้าคะ?”“ข้าชื่อว่าฮุ่ยอัน”“ข้าชื่ออันฉีส่วนพี่สาวของข้าชื่อว่าหมิงเยว่เจ้าค่ะ พี่สาวข้าต้องการเดินทางไปเมืองหลวง ข้าต้องการเช่ารถม้าท่านพอจะช่วยข้าเรื่องนี้ได้หรือไม่?”“ข้าช่วยพวกเจ้าได้แน่นอนแต่ว่าคงต้องรอให้ข้าดีขึ้นกว่านี้” อันฉีพอได้ยินก็รู้สึกผิดขึ้นมา “ไม่ ๆ ข้าไม่ได้หมายถึงตอนนี้เจ้าค่ะ รอให้พี่สาวหายดีก่อนเจ้าค่ะ อืมว่าแต่…พี่ฮุ่ยอันท่านอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตความเป็นอยู่ของท่านหรือไม่เจ้าคะ?”“ข้าก็อยากเปลี่ยนนะแต่ว่าข้ายากจนมาก ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรเงินก็ไม่มีความรู้ก็ไม่มีติดตัวเลย”“หากว่าพี่ฮุ่ยอันคิดจะเปลี่ยนข้าจะช่วยท่านเอง แต่ว่าข้าต้องไปถึงที่เมื

“ท่านอ๋องพวกนางหนีไปในระหว่างทางพ่ะย่ะค่ะ” หมิงหยวนเซียวหรือหยวนอ๋องพระอนุชาของฮ่องเต้หมิงเฟยเทียน คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจหมายความว่าอย่างไรเขาให้ไปจับเพียงฟู่อันฉี พวกเขาจับไปใครมาด้วยหรือ องครักษ์เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบเอ่ยอธิบายขึ้นมาทันที“ท่านอ๋ององค์หญิงหมิงเยว่ช่วงนี้ตามติดคุณหนูฟู่เป็นเงาตามตัว ก็เลยต้องได้จับมาด้วยกันพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าพวกนางตัดสินใจกระโดดลงหน้าผา ด้านล่างเป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว หากว่าพวกนางรอดชีวิตก็ปาฎิหารย์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอะไรนะ! ไม่ได้เรื่อง! อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดิบดี สุดท้ายปล่อยให้นางกระโดดหน้าผาอย่างนั้นรึ บัดซบ!”หยวนอ๋องโมโหจนเส้นเลือดเต้นตุบ ๆ เขารู้สึกขัดใจคนของเขาเป็นอย่างมาก ให้ทำงานแค่นี้ก็ทำไม่สำเร็จไร้ประโยชน์จริง ๆ แล้วดันจับองค์หญิงมาด้วย เฮ้อ! หยวนอ๋องหรือหมิงหยวนเซียว ดูแลและปกครองเมืองลั่วหยาง หลังจากฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์เขาก็ยกเมืองลั่วหยางให้พระเชษฐาได้ปกครอง หยวนอ๋องที่ปีนี้อายุ32ปี ตกหลุมรักจินเฟยเซียนอย่างหัวปักหัวปำ แต่ว่านางกลับไปรักกับเสนาบดีฟู่ ทำให้เขาเจ็บช้ำใจเป็นอย่างมากจนต้องขอออกมาอยู่ที่เมืองลั่วหยางวันเวลาผ่านไปเข