Alle Kapitel von ชะตารักคุณหนูตัวร้าย: Kapitel 31 – Kapitel 40

“เชอะ! จะเป็นใครไปได้นอกจากคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างไรล่ะ”อันฉีได้ฟังก็นึกสมเพชที่นายอำเภอเมืองลั่วหยางมีหลานสาวที่ไร้การอบรมเช่นนี้ ดูถูกคนอื่นยกตนเหนือกว่าผู้ใด ช่างน่าละอายและน่าขายหน้าจริง ๆ วันนี้นางจะสั่งสอนนางให้ได้หลาบจำ รวมถึงท่านนายอำเภอที่ปล่อยให้หลานสาวมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมเช่นนี้“งั้นเรามาดูกันว่าใครจะสูงแล้วใครจะต่ำ พี่หวังลู่รบกวนไปที่ว่าการอำเภอ บอกนายอำเภอว่าข้าเรียนเชิญ”“ขอรับ”“เจ้าเป็นใครกันแน่?” ถังเหม่ยฮวามองอันฉีด้วยสายตาหวาดระแวงสงสัย อันฉีไม่ตอบแต่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ชายเจ้าร้านบะหมี่ไปยกมาให้นั่ง ผ่านไปไม่นานหวังลู่ก็เดินนำหน้าท่านนายอำเภอ พามายังจุดที่คนยืนมุงกันอยู่ ถังห่าวซวนเมื่อมาถึงก็กวาดตามองทุกคนโดยรอบอย่างสำรวจ หวังลู่ไปแจ้งเขาว่าหลานสาวของท่านจินเฟยหลางเชิญให้มาพบ ไม่คาดคิดว่าจะเชิญมาพบบนถนนที่มีผู้คนรายล้อมมากมายเช่นนี้ แล้วนั้นบรรดาหลานสาวของเขามาทำอะไรกัน “คนไหนคือหลานสาวท่านจินเฟยหลาง?”“เป็นข้าเอง” อันฉีรีบยืนขึ้นมาทันที ที่นางให้หวังลู่แนะนำนายอำเภอเช่นนั้นเพราะนางอยากจะดูท่าทีของเขาเช่นกันว่าจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไร ถังเหม่ยฮวาเม

อันฉีตั้งมั่นเอาไว้หากว่านางไปจนถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย รับรองเลยว่านางต้องหาตัวตนคนอยู่เบื้องหลังนี้ให้ได้ ไม่รู้ว่าลี่จูจะมีส่วนในเรื่องนี้อีกหรือไม่ คิดแล้วก็เจ็บใจขึ้นมา ไม่คาดคิดเลยว่า นางจะเลี้ยงอสรพิษเอาไว้นานหลายปี จนมาแว้งกัดจนนางแทบจะเอาชีวิตไม่รอด หากในครั้งนี้ลี่จูมีส่วนเกี่ยวข้อง นางขอสาบานเลยว่า จะทำให้นังบ่าวชั่วผู้นั้นรับรู้ถึงอยู่ไม่สู้ตายมันเป็นอย่างไร! เมื่อผ่านเส้นทางที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่รกทึบ ก็มาถึงทุ่งหญ้าเขียวขจีอีกครั้ง ซึ่งยามนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อย “เราคงต้องพักตรงนี้สักครู่ ให้ม้าได้กินน้ำกินหญ้า แล้วค่อยเดินทางต่อ” แม่ทัพจ้าวเอ่ยบอกทุกคน“อืม” หมิงอ๋องพยักหน้ารับ ก่อนจะกวาดตามองอย่างระแวดระวัง แต่แล้วทหารลับก็ขี่ม้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ“ทูลท่านอ๋องไม่ห่างจากตรงนี้มีโรงเตี๊ยมให้พัก แต่ว่ายามนี้มีชายฉกรรจ์มากมายเข้าพัก กระหม่อมกังวลว่า อาจเป็นคนร้ายที่รออยู่พ่ะย่ะค่ะ”หมิงอ๋องกำหมัดแน่นอย่างมีโทสะ เขาหันไปมองแม่ทัพจ้าวที่มีอาการไม่ต่างจากเขาเท่าใดนัก “มีเส้นทางหลีกเลี่ยงไม่ให้ผ่านโรงเตี๊ยมหรือไม่?”“มีพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าสภาพถนนหนทางขรุขระ หากเดินทา

อันฉีรีบกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ตามมาด้วยองค์หญิงที่เป็นแม่ทัพจ้าวมารออุ้มลงจากรถม้า เพราะนางไม่มั่นใจในการกระโดดเท่าใดนัก ถึงแม้จะไม่สูงมากสามีผู้อยากเอาใจภรรยา ก็ไม่อยากให้องค์หญิงกระโดดลงไปเอง จึงอาสามายืนรอรับตลอดทุกครั้ง อันฉีรีบเดินสำรวจพื้นที่พร้อมองครักษ์ที่เดินประกบนางทันที อันฉีมองพื้นที่ที่มีต้นไม้หลายต้นอย่างพอใจ ก่อนนางจะบอกให้หวงลู่กลับไปเอาลวดและหนังยางที่รถม้ามา นางบอกทุกคนให้ทำตามโดยการนำลวดมามัดขึงกับหนังยางเส้นใหญ่ นางจะทำคล้ายหนังสติ๊กในยุคปัจจุบัน แต่จะผูกติดกับต้นไม้ทั้งสี่ด้าน เมื่อถูกปล่อยออกไปความเร็วและแรงของลวดเส้นเล็ก ๆ จะคมดั่งกระบี่ที่สามารถตัดร่างของคนได้ แต่หากโดนบริเวณเสื้อผ้าก็อาจบาดเจ็บอย่างรุนแรงได้เช่นกัน ในเมื่อพวกเขาเริ่มก่อน ต่อไปนางก็จะไม่ยอมงอมืองอเท้ารอความตายอีกต่อไป ร้ายมาร้ายกลับไม่โกงอย่างแน่นอน คนเราเมื่อถึงจุดที่ต้องลุกขึ้นมาสู้ก็ไม่สนวิธีการเหมือนกันอันฉีนำเชือกเส้นเล็กมาขึงในระยะห่างออกไป หากว่าใครเดินมาชนเข้าจะส่งเสียงเตือนทันที นางซื้อกระดิ่งมาห้อยเอาไว้ส่งเสียงเตือน ถึงแม้จะมีคนเป็นเวรยามเฝ้าตลอดเวลา แต่หากมีเสียงเตือนล

“พวกท่านพร้อมใจกันมาหาข้า มีธุระอันใดสำคัญหรือเจ้าคะ?” อันฉีหยิบสมุดบัญชีกลับมาเปิดดูอีกครั้ง อย่างไม่ใส่ใจท่าทีกระวนกระวายของพวกเขา หมิงอ๋องรินชาให้พ่อตาอย่างเสนาบดีฟู่ โดยแสร้งไม่ใส่ใจท่าทีของพวกเขาเลยสักนิด“หากว่าพวกท่านไม่พูดข้าจะพูดเองดีหรือไม่เจ้าคะ?”พวกเขาหันไปมองหน้ากัน ไม่รู้ว่านางรู้เรื่องมากน้อยเพียงใด หากสารภาพผิดตอนนี้จะเป็นการดีหรือไม่นะ หากนางยังไม่รู้เรื่องอะไรก็ไม่ควรเปิดปาก อันฉีหรี่ตามองพวกเขาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น“บ่าวทรยศของข้า…ลี่จู…นางเพิ่งจะเข้ามาสารภาพผิดก่อนพวกท่านจะมา”“อะไรนะ!!” ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางใจ แข้งขาของพวกเขาอ่อนยวบอย่างไร้เรี่ยวแรง ตระกูลเสิ่น ตระกูลเซี๊ยะ ตระกูลจาง ตระกูลถัง ตระกูลโจว ตระกูลเจา ตระกูลกู้ และอีกหลายตระกูลต่างพร้อมใจกันคุกเข่าลงทันที “พระชายากระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“พระชายาหม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”“เป็นเพราะนางไปเสนอบอกว่าจะช่วยเผาบัญชีแลกกับเงินหนึ่งพันตำลึง เป็นเพราะความคิดชั่ววูบหลงผิดไปชั่วขณะ พระชายาโปรดให้อภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยินดีชดใช้เงินที่กู้ยืมไปทั้งหมด” เสนาบดีจางรีบเอ่ยเป็นคนแรก อันฉีได้ยินก็ยิ้มออกออกมาอย่างเยา

“การเปลี่ยนตัวรัชทายาทเสด็จพ่ออย่าทรงได้กังวลว่าจะไม่มีใครสนับสนุนองค์ชายสาม ยามนี้ขุนนางเหล่านั้นอยู่ในเงื้อมมือของพระชายา พวกเขามีความผิดนางยังไม่ได้ตัดสินโทษ พวกเขาจะไม่กล้าลุกขึ้นมาต่อต้านอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ได้ฟังก็ระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ ให้มันได้อย่างนี้สิลูกสะใภ้ของข้าทางด้านองค์รัชทายาทหมิงเฟยหลง จู่ ๆ ก็ถูกองครักษ์วังหลวงมาล้อมตำหนักนับสิบคน จากนั้นท่านราชเลขาประจำราชสำนักก็ออกมาอ่านราชโองการต่อหน้าทุกคน“ประกาศราชโองการ องค์รัชทายาทหมิงเฟยหลงกระทำความผิดอันใหญ่หลวง ด้วยการสั่งนักฆ่าให้ไปสังหารขบวนเดินทางของหมิงอ๋อง พระชายาหมิงอ๋องและเสนาบดีฟู่กรมยุติธรรม ตลอดระยะเวลาในการเดินทางหลายครั้ง ความผิดในครั้งนี้ไม่อาจให้อภัยได้ จึงขอปลดจากตำแหน่งรัชทายาท เหลือเพียงยศองค์ชายใหญ่หมิงเฟยหลง และจะถูกกักบริเวณจนกว่าจะมีบทลงโทษลงมาอีกครั้ง จบราชโองการ”ราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจ หมิงเฟยหลงตกตะลึงตัวแข็งทื่อ เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! แข้งขาของเขาอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ พวกเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร จบแล้วทุกอย่างมันจบแล้วไท่จื่อเฟยตกตะลึงไม่ต่างกัน ร่างกายของนางเย