Alle Kapitel von ชะตารักคุณหนูตัวร้าย: Kapitel 21 – Kapitel 30

ส่วนแม่ทัพจ้าวซีฮั่นก็ตรงไปจับมือองค์หญิงด้วยความเป็นห่วง “องค์หญิงท่านปลอดภัยดีหรือไม่?”องค์หญิงหมิงเยว่ฉีกยิ้มออกมาเต็มใบหน้าอย่างพอใจ ที่เห็นเขาแสดงความห่วงใยนางเช่นนี้“ข้าปลอดภัยดี”ยามนี้ร้านบะหมี่เล็ก ๆ ข้างทางคับแคบไปถนัดตา อันฉีผละร่างออกมามองหน้าเขาอย่างคิดถึง ดูเหมือนว่าเขาจะดูซูบไปมาก นางรีบดึงให้เขาไปนั่งอีกโต๊ะ “นั่งลงก่อนเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันทำอะไรให้เสวยเพคะ”“เดี๋ยวข้าขอทักทายเสด็จอาก่อน” อันฉีพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะปล่อยแขนของเขา“ถวายบังคมเสด็จอาพ่ะย่ะค่ะ”หยวนอ๋องในเวลานี้ เขาไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อนดี ตกใจที่เห็นนางอยู่ที่นี้ หรือตกใจที่เห็นหมิงอ๋องดึงนางไปกอดอย่างสนิทสนม นี่เขาอกหักอย่างไม่ทันตั้งตัวเลยหรือนี่ นางคบหาอยู่กับหลานชายของเขาอย่างนั้นหรือ บัดซบ! เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร“อืม...ตามสบายเถิด”เฒ่าแกเจ้าของร้านบะหมี่ตกใจจนหน้าซีด เขายืนตัวแข็งทือไม่กล้าขยับ นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ร้านบะหมี่เล็ก ๆ ของเขาได้ต้อนรับคนของราชวงศ์เชียวหรือนี่ แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้มารวมตัวกันที่นี่ได้ แล้วหลานสาวของท่านจินเฟยหลางเป็นอะไรกับหมิงอ๋องอย่างนั้นหรือ ยามนี้ในหัวของเขามีคำ

องค์หญิงหมิงเยว่และอันฉีชนจอกกันจนเมามาย อันฉีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มแรกให้พวกเขาได้ฟังอีกครั้ง พวกเขาได้ฟังก็นึกแปลกใจกับพฤติกรรมของคนร้าย แต่อีกใจหนึ่งก็โล่งใจที่พวกเขาไม่ทำร้ายพวกนาง แต่ที่อดทึ่งไม่ได้เลยก็คือพวกนางพากันกระโดดหน้าผาที่มีสายน้ำไหลเชี่ยว แต่กลับรอดชีวิตมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ องค์หญิงยังกล่าวชมอันฉีในความมีสติและมีไหวพริบดีเยี่ยม อีกทั้งมีน้ำใจช่วยเหลือนาง แม้ว่าตนเองก็อยู่สถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นเดียวกัน นางสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือนางก็รักษาสัญญาได้อย่างมั่นคง นางคิดว่าคนแบบนี้น่านับถือน้ำใจอย่างยิ่งหมิงอ๋องพอได้ยินก็ยิ่งคลั่งรักอันฉีมากขึ้นไปอีก เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสตรีที่เขาจับมาผิดตัวจะเป็นดั่งอัญมณีที่ล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง ขอบคุณสวรรค์และโชคชะตาที่นำพาให้นางมาพบกับเขา “ต้องตามหาลี่จูบ่าวทรยศให้พบ ข้าอยากรู้ว่าพวกเขาต้องการจับข้าไปทำอะไรและจับไปที่ไหน และใครคือคนที่บงการนางให้ทำเรื่องทั้งหมดนี้” อันฉีเอ่ยด้วยความคับแค้นใจ นังบ่าวทรยศข้าจะต้องจับเจ้ามาลงโทษให้ได้พวกเขานั่งคุยกันจนถึงเกือบเที่ยงคืนจึงได้พากันแยกย้ายไปพักผ่อน องค์หญิงลากแม่ทัพจ้าวเข้า

วังหลวง ณ ห้องทรงอักษร ฮ่องเต้มองรัชทายาทอย่างไม่เข้าใจ นี่เขาคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่ เหตุใดถึงมาขอให้เขาออกราชโองการขอหมั้นหมายคุณหนูฟู่ แล้วที่หมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลเสิ่นเอาไว้เขาไม่คิดจะพูดถึง นี่ก็ผ่านไปหลายปีเขาไม่คิดจะตบแต่งนางเข้ามาหรืออย่างไร เขาจะเอาแต่ใจเกินไปหรือไม่“หากเจ้าอยากจะหมั้นกับคุณหนูฟู่ ก็ต้องระบุออกมาว่าจะแต่งกับคุณหนูตระกูลเสิ่นเมื่อใด เสนาบดีเสิ่นก็มาเร่งเร้าเอากับข้า เพราะหากปล่อยเนิ่นนานไปจะทำให้ชื่อเสียงของบุตรีของเขาเสียหาย” “เสด็จพ่อแต่งเข้ามาพร้อมกันดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ให้คุณหนูเสิ่นเป็นชายาเอกส่วนคุณหนูฟู่เป็นชายารอง” ฮ่องเต้มองเขาด้วยสายตาเอือมระอา “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วเรื่องคุณหนูฟู่ เรื่องนี้ข้าต้องถามความคิดเห็นของเสนาบดีฟู่เสียก่อน เจ้าอย่าเอาแต่ใจตนเองมากเกินไปนัก ข้าให้ตำแหน่งรัชทายาทกับเจ้าได้ ข้าก็ถอดถอนตำแหน่งของเจ้าได้เช่นกัน”รัชทายาทหมิงเฟยหลงหน้าซีดเผือดลงทันที ไม่คิดว่าบิดาจะเอ่ยออกมาเช่นนี้ “เสร็จพ่อแต่กับคุณหนูฟู่ลูกชอบนางจากใจจริง”“รอข้าพูดคุยกับเสนาบดีฟู่เสียก่อน แต่อย่าตั้งความหวังเอาไว้ล่ะ หากว่าเขาไม่เห็นด้วยข้าก็ทำอะไรไม่ได้เช่นเ

“นอกจากรัชทายาทแล้ว ปัญหาต่อไปก็คือบรรดาคุณหนูตระกูลต่าง ๆ ที่หมายตาเสด็จพี่ของข้า เหล่าขุนนางต้องรีบเสนอให้หมิงอ๋องรับชายารองแน่ อันฉีน้อยเจ้าต้องคิดแผนรับมือนะ” องค์หญิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวลกับเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นอันฉีที่เดินออกไปมองท้องฟ้าอย่างครุ่นคิด เวลานางคิดอะไรไม่ออก ก็มักจะมาแหงนหน้ามองท้องฟ้าแบบนี้ เพราะมันทำให้จิตใจของนางปลอดโปร่งและโล่งสบาย จากนั้นความดี ๆ ก็จะแล่นเข้ามาเอง“ข้าจะไปทำอาหาร”“ข้าไปด้วย”ฟู่อันเฉิงมองตามบุตรสาวไปด้วยสายตาเอ็นดู เวลานางมีเรื่องไม่สบายใจ นางมักจะชอบเข้าครัวไปทำอาหาร พอได้ทำของอร่อยให้ทุกคนได้กินนางจะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เขานึกชื่นชมที่นางรู้จักหาวิธีแก้เครียดให้กับตนเอง ซึ่งเขาก็เรียนรู้มาจากนางเช่นกัน อย่างเช่นหากว่าวันไหนเขารู้สึกเครียด ก็มักจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านซึ่งมันก็ได้ผลมากเลยทีเดียวเมื่ออันฉีและองค์หญิงออกไปแล้ว หมิงอ๋องก็หันมาพูดคุยกับฟู่อันเฉิงอย่างจริงจัง“ข้าต้องกำจัดหยวนอ๋องเขาไม่ปกติ หากขืนปล่อยไว้เขาต้องสร้างเรื่องอีกแน่”“ท่านอ๋องแน่ใจหรือพ่ะย่ะค่ะ แค่จับเขาขังคุกไม่ดีหรือ?”“อืม…สองวันก่อนเขาเชิญทุกคนไปทานมื้อค่ำที่จวน

อันฉีและหมิงอ๋องออกจากห้องก็เป็นเวลาเที่ยงวันเข้าไปแล้ว เมื่อเดินออกมาที่ห้องโถงก็เห็นบิดา ท่านตา แม่ทัพจ้าวและองค์หญิงนั่งรอกันอยู่ เมื่อหมิงอ๋องและอันฉีนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เสนาบดีฟู่ก็เอ่ยขึ้น“ท่านอ๋องเราจัดงานแต่งกันที่นี่เลยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ทำทุกอย่างให้เรียบร้อยป้องกันคำครหา และจะได้เป็นคำตอบที่ว่าเหตุใดนางถึงไม่สามารถรับหมั้นรัชทายาทด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“เอาตามที่ท่านเห็นสมควรเถิด”“งั้นข้าแต่งด้วยได้หรือไม่เสด็จพี่?”“แม่ทัพจ้าวว่าอย่างไร?” เขาหันมาถามสหายคนสนิทว่าเขาอยากจะแต่งพร้อมกันหรือไม่ “ข้าว่าก็ดีนะจะได้ทำให้มันถูกต้อง” จ้าวซีฮั่นตอบขึ้นอย่างจริงจัง พร้อมจับมือองค์หญิงมาบีบเบา ๆ นางจึงหันมายิ้มให้เขาอย่างพอใจ ที่เขาแสดงให้นางมั่นใจในตัวเขามากขึ้น“ถ้าเช่นนั้นท่านเสนาฟู่ ท่านจินเฟยหลาง ข้าคงต้องรบกวนพวกท่านแล้ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาเก็บที่ข้า”“พ่ะย่ะค่ะ”“หวังเหล่ยเจ้าขี่ม้าเร็วไปที่วังหลวงไปทูลฮ่องเต้ถึงเรื่องราวทั้งหมด หากส่งสาส์นไปมันจะไม่ละเอียดพอ เจ้าต้องไปด้วยตัวเอง”“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านพ่อจัดแบบเรียบง่ายก็พอเจ้าค่ะ คนเราจะรักกันมั่นคงไม่ได้อยู่ที่งานแต่งที่หรูหรา