บทที่ 58

บทที่ 18

เมษิตารีบตรงดิ่งไปหานันทลีที่ห้องทำงานทันทีที่มาถึงบริษัท

“ลีการประชุมโอเคเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวยืนหอบจนตัวโยนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเพื่อนรัก

“ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เดี๋ยวลีให้วีณาสรุปรายงานการประชุมแล้วส่งไปให้เมอ่านนะ”

“โล่งอก” ว่าแล้วเมษิตาก็ระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด “แล้วคนที่มาประชุมด้วยโอเคหรือเปล่า พูดจารู้เรื่องมั้ย”

นันทลีนึกถึงปราบดาแล้วระบายยิ้มขบขันบนใบหน้าก่อนตอบ “พูดง่ายจนแทบไม่น่าเชื่อเลยล่ะ ลีอยากได้อะไร แบบไหน ต้องการให้เขาทำอะไรเขารับปากจะจัดการให้หมดทุกอย่าง”

“พูดแบบนี้แสดงว่าเป็นผู้ชายล่ะสิ” หญิงสาวจ้องเพื่อนรักด้วยแววตาทะเล้น

“ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนี้ใส่ลีเลยนะ บอกมาซะดีๆ ว่าหายไปไหนมา ทำไมไม่มาประชุม” นันทลีรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่เพื่อนสาวจะคิดอะไรเลยเถิดไปไกลกว่านี้

เมษิตาชักสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที่เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น ใจจริงแล้วเธอไม่อยากจะกล่าวถึงมันเท่าใดนักหากไม่ใช่เพราะเพื่อนรักคะยั้นคะยอเธอจะไม่มีวันยอมเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด นันทลีฟังอย่างตั้งใจอีกทั้งยังมีท่าทีดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อรู้ว่าเมษิตาได้พบกันอธินอีกครั้ง

“ทำไมลีต้องทำหน้าตาดีใจขนาดนั้นด้วยที่เมเจอนายคนนั้น” ผู้เล่าชักเริ่มสงสัยในท่าทีของผู้ฟัง

“ลีก็แค่ดีใจแทนเมที่เมจะได้ไม่ต้องไปตามหาเขาให้วุ่นวายยังไงล่ะ” นันทลีตอบกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง ก็จะให้เธอบอกออกไปตามตรงได้อย่างไรว่าเธอมีความรู้สึกดีๆ ให้กับคนที่เพื่อนรักหมายหัวให้เป็นอริหมายเลขหนึ่ง

“แน่นะ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นแน่นะ” เมษิตาถามย้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แล้วเมคิดว่าจะมีอะไรมากไปกว่านี้อีกเหรอ” นันทลียิงคำถามหยั่งเชิง

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นเมขอตัวไปทำงานก่อนนะ ทิ้งไปหลายวันไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง” กล่าวจบเมษิตาก็เดินตัวปลิวออกจากห้องไป ทิ้งให้นันทลีครุ่นคิดอยู่คนเดียวว่าจะทำอย่างไรเธอถึงจะมีโอกาสได้พบกับอธินบ้าง

อธินมาถึงสตูดิโออัลตร้าอันเป็นสถานที่ทำงานของตนในเวลาคล้อยบ่าย ชายหนุ่มตรงรี่เข้าไปในส่วนที่จัดแบ่งไว้ใช้เป็นพื้นที่สำนักงานซึ่งแยกออกจากส่วนที่เป็นสตูดิโอถ่ายภาพอย่างเป็นสัดส่วน เขาเตรียมใจมาพร้อมแล้วสำหรับการรับคำด่าจากปราบดาเรื่องที่เขาผิดนัดไม่ได้ไปเข้าร่วมการประชุมที่บริษัทเลิฟไดมอนด์ตามที่ได้นัดหมายกันไว้เมื่อเช้าวันนี้

“พี่ธิน พี่ธิน” ปุ้มปุ้ยผู้ทำหน้าที่ประสานงานประจำสตูดิโอร้องเรียกก่อนที่อธินจะเดินเลยโต๊ะทำงานของเธอไป

“มีอะไรไอ้อ้วน” ผู้ถูกเรียกชะงักเท้าแล้วเอ่ยถามสาวเจ้าเนื้อ

“เฮ้อ พี่ธินก็เรียกอย่างนี้ทุกที ปุ้ยอ้วนตรงไหนกันคะ” ปุ้มปุ้ยยืนโพสท์ท่าบิดซ้ายบิดขวาราวกับเป็นซุปเปอร์โมเดลแม้ว่าน้ำหนักตัวจะเฉียดร้อยกิโลกรัมเข้าไปทุกทีแล้วก็ตาม

“เยอะไปไอ้อ้วน เยอะไป มีอะไรก็รีบๆ พูดมา พี่จะรีบไปทำงาน” อธินเริ่มหมั่นไส้ลูกน้องขึ้นมาตงิดๆ

“ก็พี่ปราบน่ะซิ ตั้งแต่กลับจากประชุมงานที่บริษัทเลิฟไดมอนด์ดูพี่เขาไม่ค่อยปกตินะ” ปุ้มปุ้ยกระซิบกระซาบ

“เออ มันคงโมโหพี่มั้ง” อธินเข้าใจว่าปราบดาคงจะโกรธเขาเรื่องเบี้ยวประชุมเมื่อเช้านี้

“โมโหพี่ธิน โมโหเรื่องอะไรคะ” สาวเจ้าเนื้อขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะท่าทีของปราบดาที่เธอเห็นนั้นไม่ใช่อาการของคนที่อยู่ในอารมณ์โมโหเลยสักนิด

“ทำงานต่อเถอะ เรื่องไอ้ปราบเดี๋ยวพี่จัดการเอง” อธินตัดบทแล้วเดินหนี ปล่อยให้ลูกน้องสาวยืนทำหน้าฉงนอยู่เพียงลำพัง

อธินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทำงานประมาณสามวินาทีแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนที่จะผลักประตูเข้าไป

“ไปไหนมาวะ” ปราบดาเอ่ยถามทันทีที่เพื่อนรักก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีไม่ใส่ใจเท่าใดนักแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แววตาเคลิบเคลิ้มเหมือนคนโดนของอยู่คนเดียว

“โทษที กูไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวประชุม แต่มีเหตุฉุกเฉินจริงๆ” อธินสารภาพบาปต่อปราบดา “กูพร้อมแล้วที่จะให้มึงสรรเสริญ เต็มที่เลยเพื่อน” ชายหนุ่มกล่าวพลางยืนสงบนิ่งเตรียมรับคำด่า หากแต่เพื่อนรักก็ยังคงนั่งนิ่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แววตาฝันหวานอยู่เช่นเดิม

“ไอ้ปราบเป็นอะไรวะ” อธินถามอย่างงุนงงกับท่าทีที่เห็น “แล้วงานนี้มึงไม่ด่ากูเหรอวะ ทุกทีเวลากูเบี้ยวประชุมมึงจะสรรเสริญกูซะไม่มีดีเลยนี่หว่า”

“กูชินแล้ว กูรู้ว่ามึงไม่ชอบไปนั่งประชุมนานๆ พูดโน่นพูดนี่เยอะๆ มึงชอบทำงานเลยมากกว่า” ปราบดาบอกอย่างรู้นิสัยการทำงานของเพื่อนคนนี้เป็นอย่างดี “เรื่องงานเดี๋ยวกูสรุปให้ แต่ตอนนี้กูมีเรื่องอื่นจะเล่าให้มึงฟัง”

“เรื่องอะไร” อธินชักอยากรู้

“กูเจอนางในฝันว่ะ”

“ไอ้บ้า กูก็เห็นมึงพูดประโยคนี้ทุกวัน เห็นใครสวยหน่อยมึงก็ชอบเขาไปหมดนั่นแหละ” อธินไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรเพราะเป็นเรื่องปกติที่ได้ยินจนชินหูอยู่ทุกวันอยู่แล้ว

“ไม่นะโว้ย คนนี้ตัวจริง” ปราบดาเดินเข้าไปชิดอธินแล้วจ้องตาเพื่อนรักอย่างจริงจัง

“ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้โว้ย” อธินผลักเพื่อนออกห่างแล้วตัวเองก็ถอยกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนเอง

“ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ”

“คุณนันทลี ลูกสาวเจ้าของบริษัทเลิฟไดมอนด์ที่กูไปประชุมมาด้วยวันนี้ไง” ปราบดาทำตาเคลิ้มชวนฝันขึ้นมาอีกครั้งเมื่อกล่าวถึงหญิงสาวที่ตนกำลังหลงใหลได้ปลื้ม “เหมือนพรหมลิขิตบันดาลชักพาให้กูได้ไปเจอกับคุณลี” ปราบดายังคงพร่ำเพ้อ

“เออ! แล้วกูจะคอยดูว่าปลาไหลไฮโซอย่างมึงจะปลื้มผู้หญิงคนนี้ไปได้สักกี่วัน” อธินกล่าวปรามาศ

“คนนี้แหละตัวจริงที่กูรอคอยมาแสนนาน ที่ผ่านมากูก็แค่ลองคบดูว่าใช่หรือไม่ใช่แค่นั้นแหละว้า”

“เออ เชิญมึงเพ้อของมึงไปคนเดียวเถอะ” อธินคร้านจะฟังต่อ “สรุปเรื่องงานมาให้กูด้วยก็แล้วกัน กูจะได้เตรียมตัวถูก” กล่าวจบชายหนุ่มก็ก้มหน้าก้มตาทำงานโดยปล่อยให้ปราบดาตกอยู่ในห้วงรักคนเดียวต่อไป

นวินดายืนแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีกาลด้วยหัวใจที่มืดหม่นไม่แพ้สีของท้องฟ้าในเวลานี้เลย หญิงสาวกระวนกระวายและครุ่นคิดถึงแต่เรื่องของอธินเพราะนับตั้งแต่ที่พบกันเมื่อเย็นวานจนกระทั่งถึงค่ำคืนของวันนี้ชายหนุ่มก็หายเงียบไปไม่แม้แต่จะโทรหาเธอเลยสักครั้ง แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นหลักที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่ในขณะนี้ สิ่งที่หญิงสาวยังคงคิดไม่ตกและตอบตัวเองไม่ได้นั่นคือแท้จริงแล้วเธอคิดกับอธินอย่างไรกันแน่ต่างหาก เธอคิดกับเขาแค่ พี่ชาย หรือว่าต้องการให้เขาเป็นมากกว่านั้น คำถามนี้เป็นคำถามที่เธอต้องตอบตัวเองให้ได้โดยเร็วที่สุดก่อนที่งานแต่งานจะเกิดขึ้น

“มายืนทำอะไรในที่มืดๆ อย่างนี้ล่ะลูก” นายสมบัติร้องทักมาจากทางด้านหลัง แม้ว่าสวนหน้าบ้านนี้จะมีโคมไฟเล็กๆ ติดอยู่ตามจุดต่างๆ อีกทั้งยังมีแสงไฟจากตัวบ้านส่องมาเพื่อให้แสงสว่างอยู่บ้างแต่มันก็ยังดูไม่ค่อยสว่างเท่าที่ควรอยู่ดี

“ดายืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวหันไปตอบผู้เป็นบิดาด้วยแววตาหมองหม่นจนนายสมบัติมองเห็นได้ชัดเจนแม้จะอยู่ในความมืด

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก มีเรื่องไม่สบายใจอะไรบอกพ่อได้นะ พ่อพร้อมจะช่วยลูกทุกอย่าง” นายสมบัติถามพลางยกมือขึ้นลูบเรือนผมดำขลับของบุตรสาวด้วยความห่วงใย หญิง-สาวส่ายหน้าปฏิเสธแล้วฝืนยิ้มเพื่อให้บิดาคลายกังวล

“อย่าปิดพ่อเลย พ่อเลี้ยงหนูมาทำไมพ่อจะดูไม่ออกว่าลูกสาวของพ่อกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ”

“ดาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ” บุตรสาวยังคงยืนกราน

“คุยอะไรกันอยู่คะ” เสียงแหลมของแพรวพรรณกรีดผ่านความมืดเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาถึงเสียอีก “อุ๊ย คุณดาเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ ทำไมทำหน้าเหมือนมีเรื่องทุกข์ใจอย่างนั้นล่ะคะ” แม่เลี้ยงสาวกล่าวทักเมื่อเดินเข้ามาถึงจุดที่นวินดาและนายสมบัติยืนอยู่ ถ้อยคำนั้นฟังเผินๆ เหมือนจะห่วงใยแต่หากลองพิจารณาจากสำเนียงให้ถ่องแท้แล้วจะรู้สึกได้ถึงอารมณ์สาแก่ใจของผู้พูดอยู่มากทีเดียว

“เห็นมั้ยล่ะ ไม่ใช่พ่อคนเดียวที่รู้สึก คุณแพรวก็รู้สึก” นายสมบัติกล่าวสำทับคำพูดของภรรยาสาวอย่างได้ที

“ดาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ” นวินดายังคงปฏิเสธ

“อย่าปิดคุณพ่อเลยค่ะคุณดา” แพรวพรรณเสนอหน้า “เรื่องที่ทำให้คุณดาทุกข์ใจได้ก็คงจะมีแต่เรื่องของคุณอธินคนเดียวเท่านั้นล่ะค่ะ” ปลายเสียงนั้นมีสำเนียงเย้ยหยันอยู่ในที

“นั่นสินะ พ่อเพิ่งสังเกตเหมือนกันว่าตั้งแต่หนูกลับจากกินข้ากับเขาเมื่อเย็นวานหนูก็ดูซึมๆ ไป เขาทำอะไรหนูหรือเปล่า บอกพ่อมาสิ พ่อจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ล่ะ”

“แพรวว่าคุณดาคงเศร้าที่คุณธินหายเงียบไปตั้งแต่วันนั้นแน่เลยค่ะคุณ” แพรวพรรณกล่าวกับสามี “แต่เรื่องนี้ไม่ยากหรอกค่ะ ถ้าเขาไม่มาหาเรา เราก็เป็นฝ่ายไปหาเขาสิคะ” แม่เลี้ยงสาวบอกอย่างเจนจัด

นวินดากระอักกระอ่วนใจกับความคิดของแพรวพรรณแต่นายสมบัติกกลับเห็นดีด้วย

“ดาว่าเราอย่าไปรบกวนพี่ธินเขาเลยค่ะคุณพ่อ พี่ธินเขาอาจจะงานยุ่งอยู่ก็ได้”

“ถึงจะงานยุ่งแค่ไหน เขาก็ต้องมีเวลาให้กับว่าที่เจ้าสาวของเขาบ้างนะ” นายสมบัติกล่าวอย่างไม่พอใจที่อธินไม่ใส่ใจบุตรสาวของตนเช่นนี้

“ว่าที่เจ้าสาวอะไรกันคะคุณพ่อ!” บุตรสาวตกใจที่ได้ยินคำว่าว่าที่เจ้าสาว

“คุณหญิงนลินีกำลังไปหาฤกษ์แต่งให้ลูกอยู่ พ่อคิดว่าอีกสองสามวันก็คงจะได้เรื่อง”

คำพูดที่หลุดจากปากของนายสมบัติถือเป็นข้อมูลใหม่ที่แพรวพรรณก็เพิ่งได้รับรู้พร้อมกับนวินดาเช่นกัน ดังนั้นดวงตาเรียวเล็กอย่างคนเจ้าเล่ห์ของเธอนั้นจึงหรี่ลงอย่างใช้ความคิดทันที เธอต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่อธินจะตกร่องปล่องชิ้นไปกับนวินดา หากถึงเวลานั้นการจะดึงอดีตคนรักกลับมาคงไม่ใช่เรื่องง่าย

“เราคิดไปเองฝ่ายเดียวหรือเปล่าคะคุณพ่อ ดาไม่เห็นว่าพี่ธินเขาจะมีท่าทางสนใจอะไรดาเลย ดาว่าเราอย่างเพิ่งรีบร้อนเลยค่ะ” นวินดาพยายามเกลี้ยกล่อมเพื่อถ่วงเวลาให้กับตัวเองเพราะในขณะที่เธอก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับอธินกันแน่นั้น หญิงสาวก็ไม่อยากให้อะไรๆ เลยเถิดไปไกลกว่านี้

“คุณดาไม่ต้องกังวลนะคะ เรื่องนี้ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ” แพรวพรรณกล่าวด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาของตนที่ลุกโชนอยู่ภายใน ปากบอกว่าจะช่วยลูกเลี้ยงหากแท้จริงแล้วสิ่งที่เธอกำลังจะทำนั้นล้วนเพื่อตนเองทั้งสิ้น