บทที่ 59

บทที่ 19

เมษิตายังคงก้มหน้าทำงานอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นไว้อย่างลงตัวโดยไม่สนใจว่าเข็มนาฬิกาจะวิ่งไปไกลเท่าใดแล้ว มือเรียวเล็กที่ถือปากกาค้างอยู่เอื้อมไปหยิบแฟ้มงานชิ้นสุดท้ายมาเปิดอ่านซึ่งก็คือรายงานการประชุมที่เธอพลาดไปเมื่อเช้านี้นั่นเอง หญิงสาวใช้เวลาอ่านอยู่ราวสิบนาทีแล้วก็ปิดแฟ้มลงอย่างพอใจก่อนจะระบายลมหายใจยาวเหยียดแล้วทิ้งตัวลงกับพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า หญิงสาวยกข้อมือเรียวขึ้นมาในระดับสายตาเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กที่ตนสวมอยู่

“จะสี่ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย” รอยช้ำเป็นจ้ำๆ ที่ปรากฏอยู่บริเวณใกล้กับสายนาฬิกานั้นทำให้เมษิตานึกถึงอธินขึ้นมาได้และไวเท่าความคิด หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออกไปยังหมายเลขโทรศัพท์ของอธินทันทีโดยไม่สนใจว่าจะเป็นเวลากี่โมงกี่ยาม

“ว่าไงครับที่รัก” อธินรับสายด้วยคำพูดที่คนฟังแทบปาโทรศัพท์ทิ้ง

“ตาบ้า อย่ามายั่วโมโหฉันนะ”

“คุณมีอะไรถึงได้โทร. มาหาผมได้เนี่ย”

“คุณอยู่บ้านแล้วใช่มั้ย บ้านคุณอยู่ไหน บอกมาเดี๋ยวฉันจะไปหา”

“เฮ้ยคุณ! ดึกดื่นป่านนี้แล้วคุณจะมาทำไม หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหว” ชายหนุ่มแกล้งยั่ว

“ใครจะไปอยากคิดถึงคุณกันเล่าตาบ้า ฉันจะตามไปเอาสร้อยฉันคืนต่างหาก”

“สร้อยเส้นนั้นสำคัญกับคุณมากถึงขนาดที่คุณจะต้องตามมาเอาให้ได้ในคืนนี้เลยหรือ” ชายหนุ่มรู้สึกขัดใจขึ้นมาอย่างประหลาด เพียงแค่คิดว่าสร้อยเส้นนี้อาจจะเป็นของผู้ชายสักคนหนึ่งที่มอบให้กับเธอ เขาก็นึกอยากจะเอามันไปโยนทิ้งให้ไกลสายตา

“สำคัญมากหรือน้อยมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

“สงสัยคนที่ให้สร้อยนี้กับคุณต้องเป็นคนที่คุณรักมากแน่ๆ ถึงได้หวงและอยากได้คืนถึงขนาดนี้” อธินหลุดปากพูดออกไปด้วยความอยากรู้ที่มาที่ไปของสร้อยคอเจ้าปัญหาเส้นนี้

“คนอย่างฉันไม่เคยรักใคร และไม่คิดจะรักใครด้วย หยุดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าได้แล้ว!” เมษิตาเผลอตัวตะคอกเสียงดังใส่คนปลายสาย

“โอเคครับ ไม่รักก็ไม่รัก” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์เมื่อได้ยินหญิงสาวปฏิเสธออกมาเช่นนั้น “คืนนี้ดึกมากแล้วคุณไม่ต้องมาหรอก แล้วผมจะติดต่อคุณกลับไปเองนะครับว่าจะให้มารับสร้อยคืนได้เมื่อไหร่”

“แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้สร้อยฉันคืนสักที” เมษิตาถามอย่างหงุดหงิดเต็มทน

“คุณจะได้มันคืนก็ต่อเมื่อผมอยากจะคืนให้เท่านั้น” พูดจบชายหนุ่มก็กดตัดสัญญาณโทรศัพท์ทิ้งทันทีเมษิตากระแทกโทรศัพท์เครื่องจิ๋วลงบนโต๊ะอย่างขัดใจที่ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรอธินก็ไม่ยอมคืนสร้อย

ให้เธอสักที  หลังจากนั้นอีกเพียงอึดใจเดียว เสียงเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้น หญิงสาวเจ้าของโทรศัพท์เอื้อมมือเรียวไปหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นข้อความที่ส่งมาจาก ที่รัก ซึ่งก็คืออธินนั่นเอง

เมื่อเมษิตากดเปิดอ่านข้อความที่เขาส่งมาว่า ‘กู๊ดไนท์ครับที่รัก นอนหลับฝันดีแล้วคืนนี้ผมจะฝันถึงคุณ’ เพียงเท่านี้หญิงสาวก็แทบอยากจะพุ่งไปหักคอคนส่งข้อความนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

เช้าตรู่ของวันถ่ายแบบเครื่องเพชร อธินและ ปราบดาต่างก็ช่วยกันเซทฉากและจัดเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ เพื่อให้พร้อมเริ่มงานได้ทันทีที่ทีมงานจากบริษัทเลิฟไดมอนด์ของนันทลีเดินทางมาถึง หน้าที่ในการสั่งงานและควบคุมลูกน้องตกเป็นของปราบดา ส่วนอธินนั้นก็ง่วนอยู่กับการตรวจสอบความพร้อมของกล้องถ่ายรูปและอุปกรณ์อื่นๆ

“สวัสดีครับคุณลี” ปราบดาร้องทักเสียงดังลั่นห้องเมื่อเห็นนันทลีก้าวเข้ามาในสตูดิโอพร้อมกับวางมือจากงานทั้งหมดที่กำลังทำอยู่แล้วรีบวิ่งไปต้อนรับหญิงสาวด้วยใบหน้าระรื่น

“ผมเตรียมห้องพักและห้องแต่งตัวไว้ให้นางแบบและทีมงานของคุณลีเรียบร้อยแล้วนะครับ เดี๋ยวผมจะให้ทีมงานของผมพาทีมงานของคุณลีไปนะครับ” ปราบดาหันไปบอกนันทลี จากนั้นจึงหันไปตะโกนเรียกปุ้มปุ้ยลูกน้องคนสนิทให้เป็นผู้พาทีมงานของบริษัทเลิฟไดมอนด์ไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้

“ส่วนผมจะพาคุณไปดูฉากสำหรับถ่ายแบบวันนี้ก่อนนะครับ เผื่อว่ามีอะไรที่อยากจะปรับเปลี่ยน” ปราบดาพูดพลางเดินนำหญิงสาวไป

นันทลีพอใจกับการเตรียมงานและสถานที่ถ่ายแบบของปราบดามากเพราะทุกอย่างตรงตามแบบและเงื่อนไขที่คุยกันไว้ทุกประการไม่เว้นแม้แต่รายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งปราบดาก็เก็บรายละเอียดได้ครบทุกจุดสมกับเป็นมืออาชีพอย่างแท้จริง

“โอเคค่ะ ตรงตามแบบทุกอย่างคงไม่มีอะไรต้องแก้” นันทลีกล่าวด้วยสีหน้าพอใจ

“เชิญคุณลีมานั่งรอทางด้านนี้ดีกว่านะครับ” ปราบดากุลีกุจอหาที่นั่งให้หญิงสาวอย่างเอาใจใส่เป็นพิเศษ

“คุณเม!” ปราบดาร้องทักอย่างประหลาดใจเมื่อหันไปเห็นเมษิตาเดินตรงเข้ามาหานันทลี

“คุณปราบดา!” เมษิตาถามด้วยความแปลกใจไม่แพ้กัน

“สองคนนี้รู้จักกันด้วยเหรอคะ” นันทลีถามพลางมองหน้าเมษิตาและปราบดาสลับกันไปมา

“เราสองคนเคยเจอกันมาแล้วครั้งนึงน่ะ” เมษิตาชิงเป็นผู้ตอบคำถามกับนันทลีก่อนที่ปราบดาจะทันได้พูดอะไรออกมาเพราะถ้าหากปล่อยให้เขาพูด เขาคงจะต้องบอกว่ารู้จักเธอในฐานะแฟนของอธินอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่หญิงสาวไม่อยากให้เพื่อนรักรู้เท่าใดนัก ไม่ใช่เพราะต้องการปิดบังแต่เป็นเพราะขี้เกียจอธิบายความมากกว่า

“ทำไมคุณเมถึงมากับคุณลีได้ล่ะครับ” ชายหนุ่มยังไม่หายสงสัย

“เมเป็นคนออกแบบเครื่องเพชรคอลเลคชั่นนี้ค่ะ”

นันทลีเป็นผู้ตอบคำถามแทน

“จริงเหรอครับ ผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเครื่องเพชรสวยๆ ทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือคุณเม” ปราบดารู้สึกทึ่ง

“ทำไมหรือคะ ท่าทางเมมันดูไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหมคะ” หญิงสาวแกล้งเย้าเขาเล่น

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ฝีมือคุณเมยอดเยี่ยมมากต่างหากล่ะครับ” ชายหนุ่มรีบแก้ต่างให้ตัวเอง

“ขอบคุณที่ชมค่ะ” เมษิตายิ้มรับคำชม

“เพื่อนผมมันไม่ปริปากบอกผมสักคำเลยนะครับว่างานนี้เป็นงานของคุณเม ผมยังนึกแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมมันถึงได้ยอมรับถ่ายงานนี้ง่ายๆ ทั้งที่มันไม่ค่อยชอบงานแบบนี้สักเท่าไหร่ ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าเป็นงานคุณเมนี่เอง”

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณปราบ เพื่อนที่คุณกำลังพูดถึงอยู่นี่อย่าบอกนะว่าเป็น...” เมษิตาชักเอะใจ

“ก็แฟนคุณยังไงล่ะครับ” ปราบดาโพล่งออกมา

“แฟนเม!?” นันทลีงง

“ก็นายอธินไงครับ ไม่ทราบว่าคุณลีเคยเจอมันหรือยัง” ปราบดากล่าวพลางกวาดตามองหาอธิน “นั่นไงครับมันอยู่ตรงโน้น” ชายหนุ่มชี้มือไปยังตำแหน่งที่อธินยืนอยู่ซึ่งห่างออกไปไม่ไกลนัก

สองสาวหันขวับไปตามทิศที่ปราบดาชี้อย่างพร้อมเพรียงกัน เมษิตาอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงได้บังเอิญเจอกับอธินบ่อยขนาดนี้ ส่วนนันทลีแอบดีใจอยู่ลึกๆ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกเท่าใดนักเพราะเกรงจะเป็นที่สงสัยของเมษิตา

“ธิน มาทางนี้หน่อย” ปราบดาตะโกนเรียกเสียงดัง

อธินหันไปตามเสียงเรียกของปราบดาแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเมษิตาและนันทลียืนอยู่กับปราบดาด้วย แต่เพียงครู่เดียวชายหนุ่มก็ระบายยิ้มบนใบหน้าแล้วก้าวเข้าไปหาเพื่อน

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เมษิตาถามอธินทันทีที่เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“แล้วคุณล่ะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” อธินย้อนถาม

“ฉันถามคุณก่อน คุณก็ตอบมาก่อนสิ”

“นี่ๆ สองคนนี้นี่เป็นคู่รักหรือคู่กัดกันแน่เนี่ย” ปราบดารีบปรามก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันไปมากกว่านี้

“ฉันไม่ได้เป็น...”

อธินรีบเอามือปิดปากเมษิตาก่อนที่หญิงสาวจะหลุดคำพูดปฏิเสธออกมาว่าทั้งคู่ไม่ได้เป็นคู่รักกันอย่างที่ปราบดาเข้าใจแล้วลากตัวเธอออกมาจากบริเวณนั้น โดยทิ้งให้นันทลีและปราบดามองตามอย่างงุนงง

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” เมษิตาพยายามดิ้นรนให้หลุดออกจากมือใหญ่ของอธินที่จับเธอไว้มั่น “ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย”

“ก็แล้วคุณจะบอกอะไรไอ้ปราบล่ะ”

“ฉันก็จะบอกเขาว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันไม่ได้เป็นแฟนคุณอย่างที่เขาเข้าใจน่ะสิ” หญิงสาวพูดชัดถ้อยชัดคำ

“แล้วคุณจะไปบอกมันทำไม ก็ปล่อยให้มันเข้าใจไปอย่างนั้นแหละดีแล้ว”

“คนอื่นกำลังเข้าใจฉันผิดคุณยังจะมาว่าดีอีกเหรอ แล้วไหนจะเพื่อนฉันอีกเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว” เมษิตาหงุดหงิด

“ถ้าคุณบอกไอ้ปราบ ผมก็จะไม่คืนสร้อยให้คุณ” อธินเอาตัวประกันชิ้นเอกขึ้นมาขู่

“คุณมันคนไม่รักษาสัญญา ไหนคุณบอกว่าให้ฉันเล่นละครเป็นแฟนคุณแค่คืนนั้นคืนเดียวไง แล้วนี่มันอะไรกันอีก ทำไมฉันต้องโกหกทุกคนต่ออีก”

“ในเมื่อละครมันยังไม่จบคุณก็ต้องเล่นต่อก็เท่านั้นเอง”

“หมายความว่ายังไง” หญิงสาวถามหาความกระจ่าง

“จะให้ผมพูดยังไงดีล่ะ” ชายหนุ่มไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “เอาเป็นว่าผมขอให้คุณเป็นแฟนผมต่อไปจนกว่าคุณแม่ผมจะล้มเลิกงานแต่งงานของผมกับดาก็แล้วกันนะครับ”

“พอแล้ว ฉันไม่เล่นกับคุณแล้วนะ” เมษิตายืนกรานหนักแน่น

“อย่าลืมสิว่าสร้อยของคุณยังอยู่กับผม”

“ไม่ต้องเอาสร้อยมาขู่ฉัน” หญิงสาวกระฟัดกระเฟียดอย่างขุ่นเคืองที่ของรักของหวงถูกยึดไว้แล้วยังถูกนำมาเป็นข้อต่อรองในเรื่องบ้าบออย่างนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

“ถือว่าผมขอร้องคุณก็ได้ หลังจากจบงานนี้ผมจะยอมให้คุณขออะไรผมก็ได้หนึ่งอย่าง และผมจะยอมทำตามโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น”

“โอ๊ย ฉันไม่ได้อยากได้อะไรจากคุณหรอกนะ ฉันแค่อยากได้สร้อยฉันคืน”

“สรุปว่าคุณไม่ตกลงใช่มั้ย งั้นผมไปล่ะ” อธินหันหลังเดินจากไปทันทีที่กล่าวจบ

“เดี๋ยวก่อน”

ชายหนุ่มชะงักเท้าทันทีแล้วแอบยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเมษิตาอีกครั้ง

“คุณยอมแล้วใช่มั้ย” ชายหนุ่มจ้องหน้าหญิงสาวอย่างรอคอยคำตอบ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบนั้นคืออะไร แต่เขาก็อยากแกล้งสาวเจ้าอารมณ์ให้พูดมันออกมาจากปากของเธอให้ชัดๆ อีกครั้ง

“ฉันยอมก็ได้ แต่คุณก็ต้องรักษาสัญญาเหมือนกัน หลังจากจบงานแล้วต้องคืนสร้อยให้ฉัน แล้วก็ต้องยอมทำตามข้อเรียกร้องของฉันหนึ่งอย่างโดยไม่มีเงื่อนไข”

“คนอย่างผมไม่เคยผิดคำพูดอยู่แล้ว” อธินตอบรับหนักแน่น

เมษิตาซ่อนรอยยิ้มไว้ในแววตาพลางแอบคิดในใจว่าหลังจากจบงานนี้แล้วเธอจะเอาคืนให้สาสมเลยทีเดียว ดังคำกล่าวที่ว่าสิบปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย

หญิงสาวเดินกลับเข้ามาภายในสตูดิโออีกครั้งหลังจากเจรจากับคู่กรณีเป็นที่เรียบร้อยโดยมีสายตาของนันลีจับจ้องมาที่เธอแบบต้องการคำอธิบาย เมษิตาจึงลากนันทลีไปหลบมุมแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนรักฟังอย่างไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป

“นี่หมายความว่าเมต้องแกล้งเป็นแฟนกับคุณอธินเพื่อตบตาทุกคนเหรอ”

“งี่เง่ามากเลยใช่มั้ยล่ะ” เมษิตาพูดอย่างเซ็งๆ

“ทำไมเมต้องยอมรับเงื่อนไขของคุณอธินด้วยล่ะ ในเมื่อสร้อยเส้นนั้นเมก็ไม่ได้ต้องการมันอยู่แล้วนี่นา มันจะหายไป หรือว่าคุณอธินจะยึดไว้แล้วไม่คืนเมมันก็มีค่าเท่ากันไม่ใช่เหรอ”

“เมจะเอามันไปปาใส่หน้าพี่อรรถให้หายแค้น” เมษิตากล่าวด้วยแววตาหม่น

“เมเจอเขาที่ไหน” นันทลีรีบซักอย่างประหลาดใจเพราะข่าวคราวของอรรถพลเงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่สองปีที่แล้ว เธอไม่คิดว่าจู่ๆ เมษิตาจะบังเอิญไปพบเขาได้

“ที่งานเลี้ยงที่เมไปกับคุณอธินเมื่อคืนก่อนนั่นไง พี่อรรถมาร่วมงานกับน้องสาวนายอธิน แล้วสองคนนั้นก็กำลังคบกันอยู่ด้วย” เมษิตากระซิบกระซาบ

“ตายแล้ว! แล้วนี่คุณอธินรู้หรือเปล่าว่าเมกับพี่อรรถเคยคบกันมาก่อนน่ะ ทำไมโลกมันถึงได้กลมอย่างนี้นะ”

“นายอธินจะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรเลยนี่นา”

“ก็ถ้าเขารู้ว่าคนรักน้องสาวเขาเป็นแฟนเก่าของเมเขาคงไม่พอใจ”

“เขามีสิทธิอะไรที่จะไม่พอใจเรื่องนี้”

“เอาเถอะนะ เก็บเรื่องนี้ไว้คิดต่อวันหลังก็แล้วกันนะ ลีว่าตอนนี้เราไปทำงานกันก่อนดีกว่าเพราะดูเหมือนว่าทีมงานจะกำลังรอเราอยู่นะ” นันทลีบอกกับเมษิตาเมื่อเห็นว่าปราบดาและทีมงานกำลังคุยอะไรบางอย่างกันอยู่แล้วมองมาทางตนหลายครั้งแล้ว