บทที่ 56

บทที่ 16

อธินสบตาหญิงสาวอย่างอารมณ์ดีแล้วหันไปพูดกับชายร่างหนาที่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือเมษิตา “ปล่อยมือคุณผู้หญิงคนนี้ได้แล้วครับ” อธินจงใจพูดอย่างสุภาพหากแต่สีหน้าและแววตานั้นกลับยียวนเต็มทน

“เรื่องของผัวเมียคนอื่นอย่ามาแส่” ชายร่างหนาพูดประโยคที่ผู้ร้ายส่วนใหญ่มักจะหยิบยกมาพูดเพื่อไม่ให้คนอื่นเข้ามายุ่งกับการทำชั่วของตนเอง

“ไอ้บ้า พูดให้ดีๆ ใครเป็นผัวเป็นเมียกับแก คนปากสกปรก” เมษิตาตวาดแว้ดพร้อมกับพยายามแกะมือหนานั้นออกจากข้อมือตนแต่ก็ไม่เป็นผล

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงจะเป็นชู้กับเมียชาวบ้านแล้วล่ะ เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นเมียผม” อธินกล่าวพลางก้าวเข้าไปดึงตัวเมษิตาออกมา ชายร่างหนายอมปล่อยมือแต่โดยดีเพราะเริ่มไม่มั่นใจในความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวคู่นี้ หากว่าทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันจริงเขาเองก็คงจะเดือดร้อนอยู่ไม่น้อย

เมษิตาเตรียมจะขยับปากด่าที่อธินพูดออกมาอย่างนั้น ชายหนุ่มรู้ทันจึงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของหญิงสาวว่า “คุณอยากเป็นเมียผม หรืออยากเป็นเมียไอ้หน้าโหดนั่นมากกว่ากัน”

หญิงสาวหุบปากเงียบทันทีแต่ก็ยังไม่วายกล่าวอาฆาต “รอให้จบเรื่องก่อนเถอะ ฉันจะคิดบัญชีกับคุณแน่”

“วันหลังก็หัดดูแลเมียตัวเองให้ดีๆ หน่อยนะ อย่าปล่อยให้ออกมาเพ่นพ่านหาเรื่องชาวบ้านเขาไปทั่วแบบนี้อีก” ชายหน้าโหดกล่าวจบก็รีบเดินหนีไปทันที

“นี่! จะหนีไปเฉยๆ อย่างนี้ไม่ได้นะ กลับมาก่อน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ” เมษิตายังไม่ยอมปล่อยชายผู้นั้นไปง่ายๆ

“พอได้แล้วคุณ” อธินเอ็ดเสียงดังจนหญิงสาวชะงักงันทันที “เก่งแต่หาเรื่องนะคุณน่ะ ถ้าไอ้หมอนั่นมันเอาจริงขึ้นมาคุณจะสู้มันได้มั้ย”

หญิงท้องแก่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบกล่าวเสริมขึ้นทันที “คนอันธพาลแบบนั้นปล่อยไปเถอะค่ะ อย่าไปมีเรื่องด้วยเลย นี่ถ้าสามีคุณมาช่วยไว้ไม่ทันคุณต้องแย่แน่เลยค่ะ” หญิงท้องแก่กล่าวประสาซื่อเพราะเชื่อในในคำพูดของอธิน

“ไม่ใช่นะคะ” เมษิตาพยายามจะแก้ต่างว่าเธอกับอธินไม่ได้เป็นอะไรกันแต่ชายหนุ่มก็รีบขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

“คุณไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ” อธินรีบถามหญิงท้องแก่เพื่อเป็นการปิดโอกาสการอธิบายความของเมษิตา

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ภรรยาคุณต่างหากล่ะค่ะที่เป็น ดูสิค่ะนั่น ข้อมือแดงเป็นจ้ำไปหมดแล้ว” สาวท้องแก่หน้าสลดเพราะรู้สึกผิดที่เมษิตาต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ “เดี๋ยวฉันจะไปซื้อยามาทาให้นะคะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เมไม่เจ็บสักนิดเลยค่ะ” เมษิตากล่าวทัดทาน “จบเรื่องแล้วเมขอตัวนะคะ ต้องรีบไปประชุม” หญิงสาวกล่าวขอตัวเมื่อเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายลงแล้วและบรรดาไทยมุงทั้งหลายก็สลายตัวไปกันหมดแล้วเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องขอตัวเหมือนกันค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้” หญิงท้องแก่กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งแล้วเดินจากไปเหลือทิ้งไว้เพียงสองหนุ่มสาวที่ต้องคิดบัญชีกันอีกยาว

“ไหนเอามือมาดูซิ” อธินพูดพลางดึงมือเมษิตาขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ

“โอ๊ย เบาๆ สิคุณ ฉันเจ็บนะ” เมษิตาประท้วงเสียงอ่อย

“ก็ไหนเมื่อกี้ว่าไม่เจ็บเลยสักนิดไงล่ะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางพิจารณาข้อมือเล็กเรียวที่มีรอยจ้ำแดงโดยรอบแล้วใช้มืออีกข้างลูบบริเวณรอยนั้นอย่างเบามือแล้วถามอย่างห่วงใย “เจ็บมากมั้ย”

คนถูกถามรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอบอุ่น อ่อนโยนและห่วงใยที่ส่งมาพร้อมกระแสเสียงที่ถามไถ่แต่ก็รีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งแล้วดึงมือตัวเองกลับในเวลาเดียวกันเพราะเริ่มหวาดระแวงกับความรู้สึกพิเศษบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ

“เจอคุณที่นี่ก็ดีแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหาให้วุ่นวาย” หญิงสาวโพล่งออกมา

“นี่คิดถึงผมจนถึงขนาดจะต้องไปตามหากันเลยเหรอ” ชายหนุ่มจงใจจะยั่วโมโหคนอารมณ์ร้อน

“คุณก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร เอาสร้อยฉันคืนมาได้แล้วคนไม่รักษาสัญญา” เมษิตาเข้าประเด็นทันควัน

“คุณคิดว่าผมจะพกสร้อยคุณติดตัวมาด้วยเหรอ”

“แล้วทำไมคุณไม่คืนให้ฉันตั้งแต่คืนนั้น”

“คุณเมาไม่ได้สติจนผมต้องอุ้มไปส่ง” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์นัยน์ตาพราว “อีกอย่างเพื่อนคุณก็ถามโน่นถามนี่จนผมลืมคืนสร้อยให้คุณ แล้วพอตอนเช้าผมตามไปที่บ้านพักคุณก็เช็คเอาท์ออกไปแล้ว คุณนั่นแหละที่เป็นคนผิด ทำไมไม่อยู่รอผมก่อน”

“ตาบ้านี่ อย่ามายัดเยียดความผิดให้ฉันนะ คุณนั่นแหละที่เป็นคนผิด คนไม่รักษาคำพูด คนฉวยโอกาส”

“ในสายตาคุณ ผมพอจะมีดีอะไรบ้างมั้ย” ชายหนุ่มพูดพลางเข้าไปดึงฉุดข้อมือหญิงสาวแล้วกึ่งลากกึ่งจูงให้เธอเดินตามเขาไป

“นี่คุณจะพาฉันไปไหน” ร่างบางที่ถูกฉุดต้องก้าวตามไปอย่างไม่อาจต้านทาน

“ก็ไปหายาทาน่ะซิ หรือจะปล่อยไว้ให้มันแดงๆ เขียวๆ อยู่อย่างนี้ แล้วอีกอย่างข้อมือคุณเคล็ดด้วยไม่ใช่เหรอ หน้าคุณมันฟ้องว่าคุณเจ็บมาก คุณปิดผมไม่ได้หรอก”

“ฉันไม่ว่างไปกับคุณหรอก ฉันต้องรีบไปประชุม ปล่อย ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวออกคำสั่งหากแต่ชายหนุ่มผู้กุมข้อมือเธอไว้ก็ไม่ยอมปล่อยมิหนำซ้ำยังกำแน่นขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“ประชงประชุมอะไรไม่ต้องไปแล้ว ไปหายาทาก่อนที่จะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ เห็นมั้ยว่าข้อมือคุณเริ่มจะบวมแล้วนะ” ชายหนุ่มดุเสียงเข้มหากแต่คนฟังกลับสัมผัสได้ถึงกระแสความห่วงใยบางๆ ที่ส่งผ่านมากับคำพูดเหล่านั้นจนต้องยอมสงบนิ่ง

“ทุกครั้งที่เราเจอกัน คุณต้องมีเรื่องให้ผมช่วยทุกที ผมว่าชีวิตคุณคงขาดผมไม่ได้แล้วละ” อธินพูดอย่างอารมณ์ดีแต่คนฟังซึ่งอยู่เบื้องหลังกลับทำแหวะใส่

เมษิตามองแผ่นหลังกว้างที่คืนก่อนเธอได้อาศัยใช้พักพิงหัวใจที่บอบช้ำอย่างรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แม้ว่าส่วนลึกในใจเธอจะรู้สึกขอบคุณเขาที่ทุกครั้งยามเธอมีเรื่องเขาจะต้องเป็นคนที่ยื่นมาเข้ามาช่วยเหลือเธอทุกทีไป แต่เป็นเพราะความปากไม่ดีของเขาที่ชอบพูดจายั่วโทสะอยู่เสมอนั่นเองที่ทำให้หญิงสาวเก็บคำว่า ‘ขอบคุณ’ ไว้อย่างมิดชิดที่สุด

วีณาเดินเข้ามาแจ้งนันทลีด้วยสีหนาเคร่งเครียด “เลยเวลาประชุมไปมากแล้วนะคะคุณลี”

“เมยังไม่มาอีกเหรอวีณา” เจ้านายสาวถามกลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน

“ยังเลยค่ะ” เลขาสาวตอบแล้วพูดต่อ “เราให้คนของสตูดิโออัลตร้านั่งรอที่ห้องประชุมนานแล้วนะคะและดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มไม่พอใจแล้วด้วยค่ะ วีณาว่าคุณลีเริ่มประชุมเลยดีกว่า อย่ารอคุณเมเลยนะคะ”

นันทลีชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจทำตามที่เลขาสาวแนะนำ เพราะถ้าขืนยังรอเมษิตาอยู่อย่างนี้ก็คงจะไม่ดีแน่ “เดี๋ยววีณาลองโทรหาคุณเมอีกทีนะว่าถึงไหนแล้ว ฉันพยายามโทรเป็นสิบครั้งแล้วแต่เมก็ไม่รับสาย ส่วนฉันจะเข้าประชุมล่วงหน้าไปก่อน ถ้าคุณเมมาถึงแล้วให้รีบตามเข้าไปที่ห้องประชุมทันทีเลยนะ”

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณเมหรือเปล่าคะ” เลขาสาวรู้สึกเป็นห่วงจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

“คงไม่เป็นไรหรอก ก่อนหน้านี้ฉันก็เพิ่งจะคุยกับเม เห็นว่าใกล้ถึงแล้ว แต่ยังไงวีณาลองพยายามโทร. อีกครั้งก็แล้วกัน” เจ้านายสาวกล่าวจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องโดยมีจุดหมายคือห้องประชุมนั่นเอง

ปราบดานั่งทำหน้ามู่ทู่อยู่ในห้องประชุมเล็ก ถึงแม้ภายในห้องจะเปิดเครื่องปรับอากาศจนอุณหภูมิภายในห้องเย็นฉ่ำแต่ก็ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในหัวใจที่เกิดจากการถูกปล่อยให้รออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กนี้คนเดียวเป็นเวลาค่อนชั่วโมงได้ ดังนั้นเมื่อประตูห้องประชุมถูกเปิดออกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวต่อว่าออกมาบ้างเพื่อระบายอารมณ์ทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยซ้ำว่าเป็นใคร

“ผมนึกว่าจะถูกขังลืมไว้ในห้องนี้ทั้งวันซะแล้ว”

“ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ปล่อยให้คุณให้รอนาน” นันทลีกล่าวอย่างรู้สึกผิดที่ปล่อยให้แขกต้องรอนานเกือบชั่วโมง “เราเริ่มประชุมกันเลยดีกว่านะคะ” หญิงสาวกล่าวพลางนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันกูมกับผู้นั่งอยู่ก่อน

ปราบดากำลังจะขยับปากต่อว่าเป็นคำรบที่สองแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งหน้าสวยอยู่เบื้องหน้าแล้วเขากลับพูดอะไรไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ

“เอ่อ...” ปราบดาพูดได้ดีที่สุดเท่านี้เอง

“ฉันต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ”

“มะ มะ ไม่เป็นไรครับ” ปราบดาพูดเลื่อนลอยพลางเพ่งพินิจใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวตรงหน้าราวถูกมนต์สะกด

“คุณมาคนเดียวเหรอคะ” หญิงสาวถามอย่างแปลกใจเพราะในรายละเอียดการประชุมที่วีณาจัดเตรียมไว้ให้นั้นระบุว่าทีมงานจากสตูดิโออัลตร้าที่จะเข้าร่วมประชุมในวันนี้มีสองคนคือเจ้าของสตูดิโอและช่างภาพ

“เอ่อ...ครับ...ผมมาคนเดียวครับ” ปราบดาตอบตะกุกตะกักอย่างที่เจ้าตัวก็ยังนึกแปลกใจตัวเองว่าทำไมแค่เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เขาถึงได้สูญเสียความเป็นตัวเองได้มากถึงเพียงนี้ ทั้งที่ปลาไหลไฮโซอย่างเขาก็ผ่านนางแบบสาวๆ สวยๆ มามากมายนับไม่ถ้วน นานมากแล้วที่หัวใจของปราบดาไม่ได้เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเช่นนี้

“ตอนแรกช่างภาพของผมก็จะมาด้วย แต่เพิ่งโทร. มาบอกว่าติดธุระด่วนกะทันหัน มาไม่ได้แล้ว”

นันทลีคลี่ยิ้มรับคำตอบจากชายหนุ่มพลางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่ถามหาเมษิตาผู้ที่มีรายชื่อเข้าร่วมประชุมอีกคนหนึ่ง

“ฉันชื่อนันทลี เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดและประชาสัมพันธ์” หญิงสาวกล่าวแนะนำตัวเองพร้อมยื่นนามบัตรให้ชายหนุ่ม

นามบัตรนั้นปรากฏชื่อ ‘นันทลี ภัทรจินดากุล’ ปราบดาคุ้นเคยกับนามสกุลนี้เป็นอย่างดีเนื่องจาก ‘คุณมณีกาญจน์ ภัทรจินดากุล’ ผู้เป็นเจ้าของบริษัทเลิฟไดมอนด์แห่งนี้เป็นเพื่อนสนิทกับมารดาของเขา อีกทั้งยังเป็นผู้ขอร้องให้มารดาของเขามาช่วยเกลี้ยกล่อมให้เขาต้องรับงานที่ขัดใจช่างภาพผู้เป็นเพื่อนรักอย่างมิอาจปฏิเสธได้ในครั้งนี้อีกด้วย และหากเดาไม่ผิดหญิงสาวตรงหน้าเขานี้จะต้องเป็นบุตรสาวของคุณมณีกาญจน์อย่างแน่นอนเพราะเค้าหน้าของสตรีต่างวัยทั้งสองนั้นช่างละม้ายคล้ายกันเหลือเกิน แต่สิ่งหนึ่งที่ปราบดาอดแปลกใจไม่ได้ก็คือ ในเมื่อหญิงสาวตรงหน้านี้เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่เขา แล้วทำไมเขาไม่เคยเจอเธอมาก่อน ซึ่งนับเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงในชีวิตเขาทีเดียว

“ผมชื่อปราบดาครับ นี่นามบัตรผมครับ” ชายหนุ่มยื่นนามบัตรของตนให้หญิงสาวด้วยมือที่สั่นระริกแต่ก็พยายามควบคุมมันไว้ให้มั่นคงที่สุดเพราะไม่อยากให้หญิงสาวตรงหน้าจับพิรุธได้ว่าขณะนี้จังหวะการเต้นของหัวใจเขาเริ่มไม่ปกติขึ้นมาเสียแล้ว

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่วีณาจะก้าวเข้ามาในห้องประชุมแล้วนั่งลงข้างนันทลี เลขาสาวกระซิบกับผู้เป็นนายเพียงแค่ได้ยินกันสองคนว่า “ติดต่อคุณเมไม่ได้เลยค่ะ”

นันทลีเพียงแค่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วกล่าวเปิดการประชุมทันที “ฉันว่าเราเริ่มประชุมกันดีกว่านะคะ เสียเวลาไปมากแล้ว”