บททั้งหมดของ ซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ: บทที่ 61 - บทที่ 70

บทที่ 22อธินขับรถฝ่าสายฝนและเสียงฟ้าร้องโดยไม่พูดไม่จาตามคำสั่งของเมษิตา จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านชั้นเดียวหลังกะทัดรัดที่อยู่ชานเมือง ชายหนุ่มบีบแตรรถส่งสัญญาณให้คนในบ้านออกมาเปิดประตูบ้านให้“ไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้คุณหรอก บ้านนี้ฉันอยู่คนเดียว” พูดจบเมษิตาก็ทิ้งตัวลงพิงกับเบาะรถพร้อมทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นิ่งนานอยู่ราวสามทีจนชายหนุ่มอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม“จะนั่งอยู่ในรถอย่างนี้ทั้งคืนหรือไงคุณ เอากุญแจบ้านมาสิผมจะลงไปเปิดประตูให้ หรือคุณจะวิ่งตากฝนลงไปเปิดเองก็ได้นะครับ” ชายหนุ่มแกล้งยั่วไปอย่างนั้นเองเพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใจดำถึงขนาดนั้นหรอก“ฉันไม่มีกุญแจ” เมษิตาตอบหน้าตาเฉย“นี่บ้านคุณนะครับ ถ้าคุณไม่มีแล้วใครจะมี”“แล้วคุณจะให้ฉันมีกุญแจบ้านได้ยังไง ก็จู่ๆ คุณก็ลากตัวฉันออกมาจากสตูดิโอ กระเป๋าถือ ข้าวของอะไรของฉันสักชิ้นฉันก็ไม่ทันได้หยิบมา มีแต่ตัวแค่นี้ แล้วคุณจะให้ฉันไปเอากุญแจบ้านมาจากไหน” หญิงสาวตอบหน้าตึง“แล้วเราจะเข้าบ้านกันยังไง” อธินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกวาดสายตามองหาอะไรบางอย่างไปรอบรถ พลันสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของเมษิตาแล้วยิ้มอย่างมีเล

บทที่ 24อธินถูกปล่อยทิ้งไว้ในห้องรับแขกเพียงลำพังอยู่ นานจนเบื่อ ครั้นพอจะโผล่หน้าเข้าไปช่วยเมษิตาทำกับข้าวในครัวก็ถูกตะเพิดออกมาแทบไม่ทัน เมื่อไม่มีอะไรทำเขาจึงเดินสำรวจบ้านเพื่อเป็นการฆ่าเวลา ชายหนุ่มเดินจับโน่นจับนี่ดูไปเรื่อยเปื่อย สิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นว่าบ้านนี้มีมากที่สุดคือรูปถ่าย ซึ่งจะมีกรอบรูปบานเล็กบานน้อยวางไว้ตามหลังตู้โชว์และโต๊ะต่างๆ หลายบาน อีกทั้งรูปบานใหญ่ที่แขวนไว้ตามผนังอีก นอกจากจะเป็นรูปครอบครัวซึ่งมีกันสามคนพ่อ แม่ ลูกแล้วที่เหลือก็จะเป็นรูปคู่ของเมษิตากับนันทลีในช่วงวัยต่างๆ ตั้งแต่เด็กจนโต ซึ่งเป็นเครื่องบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหญิงสาวสองคนนี้รู้จักกันมานานและรักกันมากเพียงใดอธินเดินสำรวจไปทั่วบ้านอย่างถือวิสาสะ จนกระทั่งเหลือบไปเห็นอัลบั้มรูปเก่าๆ อัลบั้มหนึ่งวางซุกไว้หลังกรอบรูปบานหนึ่งเขาจึงเอื้อมมือไปหยิบมันออกมา จากความตั้งใจแรกคือต้องการหยิบออกมาวางไว้ในที่ๆ ควรเก็บ เพราะคิดว่าเจ้าของบ้านคงจะซุกไว้จนลืม แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงทำให้เขาอดใจไม่ได้ที่จะเปิดอัลบั้มรูปนั้นดูอธินพลิกดูทีละรูปและมาสะดุดกับหน้าหนึ่งซึ่งมีความหนามากกว่าหน้าอื่นๆ เขาจึง

บทที่ 26ที่โต๊ะอาหารบ้านนายสมบัติ ผู้เป็นประมุขของบ้านมีท่าทางอารมณ์ดีผิดปกติจนแพรวพรรณอดสงสัยไม่ได้ว่ามีเรื่องน่ายินดีอะไรถึงทำให้สามีวัยชราของตนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเช่นนี้ได้“มีเรื่องน่ายินดีอะไรหรือคะคุณถึงได้ยิ้มไม่หุบ”“ผมมีข่าวดี”“ข่าวดีเรื่องอะไรคะ” แพรวพรรณเริ่มอยากรู้“รอให้ดาลงมาก่อนแล้วผมค่อยบอกพร้อมกันทีเดียว” นายสมบัติบอกภรรยาสาวแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาระหว่างรอบุตรสาวสักครู่นวินดาก็เดินเข้ามานั่งประจำที่ที่โต๊ะอาหารแล้วกล่าวกับผู้เป็นบิดาอย่างเกรงใจว่า “ขอโทษนะคะคุณพ่อที่ต้องให้รอนาน”“ไม่เป็นไรหรอกลูกดา” ผู้เป็นบิดารีบพับหนังสือพิม์แล้ววางลงด้านข้างทันที “พ่อมีข่าวดีจะบอกด้วยนะ” นายสมบัติกล่าวหน้าบ้านนวินดาทำท่าประหลาดใจเพราะนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีข่าวดีเรื่องอะไร“เช้านี้คุณหญิงนลินีโทร. มาบอกพ่อว่าหาฤกษ์แต่งงานให้ลูกได้แล้ว อีกสองเดือน ให้หนูเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวไว้ได้เลยน”“ทำไมเร็วนักล่ะคะคุณพ่อ” นวินดาตกใจ“นั่นสิคะทำไมต้องรีบแต่งขนาดนี้ด้วยคะ!?” ดูเหมือนแพรวพรรณจะตกใจมากกว่าว่าที่เจ้าสาวตัวจริงเสียอีก“เอ๊า เป็นอะไรไปกันทั้งคู่น่ะ ตกใจอะไรกั

บทที่ 28อธินผลักบานประตูออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่เผลอพูดไม่ดีจนทำให้ต้องจบลงด้วยการทะเลาะกับเมษิตาแบบนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาตั้งใจที่จะมาขอความร่วมมือจากเธอดีๆ แท้ๆเมื่อก้าวพ้นจากห้องทำงานของเมษิตาได้ประมาณสามถึงสี่ก้าว นันทลีก็เดินสวนมาจากอีกทางหนึ่ง หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของสถานที่เป็นผู้เห็นเขาก่อนและร้องทักอย่างยินดีจนออกนอกหน้า“สวัสดีค่ะคุณอธิน”“สวัสดีครับคุณลี” อธินกล่าวทักตอบด้วยแววตาหมองนันทลีปรายสายตาไปยังประตูห้องทำงานของเมษิตาราวกับเป็นการตั้งคำถามแก่อธินว่าเขามาพบเพื่อนของเธออย่างนั้นหรืออธินเข้าใจความหมายนั้นดีจึงตอบว่า “ผมมาคุณเมน่ะครับ มาคุยธุระกับเธอนิดหน่อย”“ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ดูสีหน้าคุณธินไม่ค่อยดีเลย” นันทลีตั้งข้อสังเกต“หน้าผมมันบอกอารมณ์ชัดเจนจนคุณลีดูออกเลยเหรอครับ” ชายหนุ่มแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน“เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ทะเลาะอะไรกับเมมาหรือเปล่าคะ”“มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อย” อธินตอบรับอย่างไม่คิดจะปิดบัง “แต่มันก็เป็นความผิดของผมเองที่ไปยั่วโมโหคุณเมก่อน”“พอจะเล่าให้ลีฟังได้มั้ยคะว่ามีเรื่องอะไรกันเผื่อว่าลีจะช่วยอะไรคุณได้” นันทลีพยายามหาท

บทที่ 30ร่างบางของนวินดาวิ่งพ้นกรอบประตูบานใหญ่ของตัวบ้านออก มาถึงบริเวณสวนด้านหน้า หญิงสาวหยุดยืนหอบอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำ เธอเหลียวซ้ายแลขวาคล้ายว่าจะมองหาใครบางคนอยู่สักครู่แล้วจึงออกวิ่งอีกครั้ง โดยมีเป้าหมายคือประตูอัลลอยด์บานใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ประตูบานที่เป็นความหวังว่าจะพาเธอหลุดพ้นไปจากความวุ่นวายทั้งหลาย ที่กำลังถาโถมเข้าใส่หัวใจของเธออยู่ตอนนี้ทันทีที่นวินดาวิ่งเข้าไปใกล้ ประตูบานนั้นก็เปิดออกอย่างอัตโนมัติ จากนั้นแสงไฟหน้ารถของใครบางคนก็สาดเข้ามาปะทะร่างบางที่ยืนขวางอยู่กลางถนนเส้นเล็กๆ ที่ทอดยาวจากตัวบ้านมายังประตูทางออกนี้ หญิงสาวยกหลังมือขึ้นบังแสงไฟแล้วหรี่ดวงตาที่ยังคงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตามองไปยังรถคันนั้นและเห็นว่าคนขับกำลังเปิดประตูรถและวิ่งตรงเข้ามาหาเธออย่างเร็ว“ดา!” ธันวาเกษมร้องเรียกอย่างตกใจ เมื่อเห็นนวินดาวิ่งออกมาจากบ้าน และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของหญิงสาวนองด้วยน้ำตา ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้แต่เพียงว่าเขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอต้องร้องไห้“พี่ธันว์...” นวินดาร้องเรียกชื่อของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความดีใจ