บททั้งหมดของ ซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ: บทที่ 71 - บทที่ 80

บทที่ 31“ผมขอโทษแทนคุณแม่ด้วยที่ทำรุนแรงกับคุณ” อธินกล่าวพลางขยับผ่ามือใหญ่ที่นุ่มราวฝ่ามือสตรีของตนไปลูบไล้พวงแก้มของหญิงสาวที่ยังปรากฏรอยแดงเป็นริ้วฝ่ามือให้เห็นอยู่เมษิตาใจเต้นไม่เป็นจังหวะกับปฏิกิริยาที่ชายหนุ่มปฏิบัติต่อเธอ สัมผัสจากเขาราวกับสัมผัสวิเศษที่ทำให้ความเจ็บปวดที่มีทั้งหมดมลายหายไปจนหมดสิ้นและสิ่งที่เกิดตามมาคือความอบอุ่นในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นความรู้สึกที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกด้วยเช่นกัน เธอกลัวว่ามันจะเป็น ความรัก ความรู้สึกที่เคยทำร้ายเธอให้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ความรู้สึกที่เธอหวาดกลัวมาตลอดนับตั้งแต่วันที่ความรักครั้งแรกกับอรรถพลพังทลายลงหญิงสาวกลั้นใจปัดมือหนานั้นออกแล้วถอยห่างจากเขาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างให้ตัวเองมีพื้นที่ให้หายใจได้สะดวกขึ้นและเพื่อปกปิดความรู้สึกหวั่นไหวที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจอย่างไม่อาจต้านทาน อธินเองก็ถูกความรู้สึกแบบเดียวกันผลักให้ต้องถอยห่างจากเมษิตาออกมาหนึ่งก้าวเช่นกัน“ฉันไม่โกรธแม่คุณหรอก ฉันเข้าใจท่านดี ฉันซะอีกที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษท่าน ที่บุกไปอาละวาดอย่างไม่ให้เกียรติท่านแบบนั้น” เมษิตาหลุบตามลงมองพ

บทที่ 33ปราบดาเห็นหญิงสาวที่ตนรักทำหน้าผิดหวังกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับรู้ก็รู้สึกไม่ดีไปด้วย การที่เขาเปิดเผยว่าอธินกำลังหลงรักเมษิตาอยู่นั้นไม่ใช่ว่าเขาต้องการทำร้ายเธอ หากแต่เขาต้องการปกป้องความรู้สึกของเธอต่างหาก ในเมื่อเขามองเห็นอยู่แล้วว่าปลายทางที่นางในดวงใจกำลังเดินเข้าไปหานั้นมันมีความเจ็บปวดและผิดหวังรออยู่ มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยให้เธอเดินไปสู่สิ่งนั้นได้ เขารักเธอแต่เขาก็รักเพื่อนของเขาเช่นกันดังนั้นหนทางที่ดีที่สุดที่จะทำเพื่อคนที่เขารักทั้งสองคนนี้ได้คือ ต้องให้ทั้งสองเผชิญกับความจริง โดยเฉพาะนันทลี เธอต้องยอมรับให้ได้ว่าคนที่เธอรักไม่ได้รักเธอ แต่ทว่ายังมีคนที่เธอไม่ได้รักอีกคนที่รักเธออยู่“เอ่อ...แล้วเมรู้หรือเปล่าคะว่าคุณธินรู้สึกแบบนี้กับเม” นันทลีเอ่ยถามออกมาอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูกอธินส่ายหน้าอย่างหนักใจก่อนจะตอบ “คุณเมไม่รู้หรอกครับ ขืนให้เธอรู้มีหวังผมตายแน่ แค่นี้เธอก็ไม่อยากจะมองหน้าผมอยู่แล้ว”“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ ทำไมเมถึงได้โกรธถึงขนาดไม่อยากจะมองหน้าคุณ” หลุดปากถามออกไปแล้วนันทลีก็นึกได้ว่าไม่ควรถามคำถามนี้ “เอ่อ ลีขอโทษค่ะ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องส่วนตั

บทที่ 35อรรถพลเดินกลับเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้งหลังจากจัดการทำความสะอาดเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนเมื่อครู่นี้เรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังมิวายทำหน้าแสยะอย่างขยะแขยงร่องรอยสกปรกที่ยังปรากฏให้เห็นอยู่จางๆ ชายหนุ่มเจ้าสำอางชะเง้อคอมองหาเมษิตาอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะกลับเข้ามา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเดินออกไปยังทิศทางที่อดีตคนรักวิ่งออกไป แต่เพียงครู่เดียวก็กลับเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารดังเดิม แล้วเรียกพนักงานมาเช็คบิล จากนั้นจึงเดินออกจากร้านไปโดยไม่แสดงอาการห่วงใยเมษิตาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแต่อย่างใดในขณะเดียวกัน นันทลีก็นั่งรออธินที่วิ่งตามเมษิตาออกไปด้วยความกระวนกระวาย ชายหนุ่มที่มาด้วยกันวิ่งตามเพื่อนสาวของเธอออกไปเนิ่นนานและไม่กลับเข้ามาอีกเลย นันทลีรู้สึกเป็นห่วงเมษิตามากเพราะภาพที่เห็นว่าเพื่อนวิ่งโซซัดโซเซออกไปทางด้านหลังร้านก็บอกได้ดีว่าเพื่อนของเธอเมาเต็มที่แล้วมาถึงตอนนี้ นันทลีก็พอจะดูออกแล้วว่าเมษิตาเองคงจะมีใจให้อธินเช่นเดียวกัน หากไม่เป็นเพราะเธอไปสารภาพกับเมษิตาก่อนว่าเธอกำลังหลงรักอธินอยู่ เมษิตาก็คงจะยอมเปิดใจให้ชายหนุ่มได้ไม่ยากเย็น หญิงสาวก้มหน้านิ่ง ครุ่นค

บทที่ 37ภายในผับหรูกลางกรุง ท่ามกลางเสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานที่ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ มองไปทางไหนก็มีแต่นักเที่ยวยามราตรีขยับแข้งขยับขาตามจังหวะนั้นอย่างรื่นรมย์ ผิดกับอธินที่นั่งจ่อมอยู่กับโต๊ะโดยมีแก้วบรรจุน้ำสีอำพันตั้งอยู่ตรงหน้า แต่ดูจากหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่ข้างแก้วแล้วไหลย้อยลงไปกองรวมตัวกันอยู่บนพื้นโต๊ะล้อมรอบก้นแก้วก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าของแก้วยังไม่ได้แตะน้ำนั้นเลยแม้แต่น้อย“เป็นอะไรไปวะไอ้ธิน ชวนกูออกมาเที่ยวแล้วทำไมตัวเองกลับมานั่งซึมกะทือ” ปราบดาตะโกนถามแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกลบเสียงพูดอยู่ในขณะนี้“เซ็งว่ะ” อธินตอบพร้อมกับทำหน้าเซ็งเป็นหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาเซ็งจริงๆ“คงไม่พ้นเรื่องคุณเม” ปราบดาเอ่ยอย่างรู้ทันอธินพยักหน้ารับคำ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยใจก่อนจะระบายความอัดอั้นตันใจออกมาว่า “ผู้หญิงอะไรไม่รู้ใจแข็งชะมัดเลย นี่ขนาดกูบอกรักไปแล้วนะ แต่เธอกลับตอบกูมาว่า รักกูไม่ได้ ‘รักไม่ได้’ กับ ‘ไม่ได้รัก’ มันไม่เหมือนกันนะ ยิ่งกูรู้ว่าเธอรักกูด้วยแบบนี้ มันยิ่งทำให้กูจะเป็นบ้า ทั้งๆ ที่เรารักกันแต่ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย กูไม่เข้าใจจริงๆ”“คุณเมเธอคงรักเพ

บทที่ 39ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งคล้อยบ่าย ปราบดาได้ยินเสียงถอนหายใจของอธินเป็นร้อยเป็นพันครั้ง และคอยลอบชำเลืองดูหน้าเพื่อนร่วมห้องทำงานเป็นระยะๆ ด้วยความเป็นห่วง และทุกครั้งที่เงยหน้ามองเพื่อน ปราบดาก็เห็นอธินได้แต่ตีหน้าขรึมซ่อนอาการซึมเซาไว้ภายในอยู่ตลอดเวลา ปราบดารู้ดีว่าเพื่อนรักกำลังเครียดเรื่องอะไรอยู่ จึงเปรยขึ้นว่า“คิดเรื่องคุณเมอยู่ใช่มั้ย ถ้าคิดถึงก็โทร. ไปหาสิ หรือไม่ก็ไปหาถึงที่เลย”“โทร. แล้วแต่เธอไม่รับสาย เป็นแบบนี้กูก็ไม่กล้าไปหาหรอก” อธินตอบเบาๆ“เฮ้อ ความเอ๋ยความรัก ทำไมช่างเปลี่ยนแปลงคนได้ถึงขนาดนี้หนอ เมื่อก่อนกูไม่เห็นมึงจะกลัวอะไรเลย แล้วทำไมเดี๋ยวนี้กลายเป็นแบบนี้ไปได้วะเพื่อน”“เรื่องของกูช่างมันเถอะ ว่าแต่เรื่องของมึงกับคุณลีไปถึงไหนแล้ว เธอเห็นความดีในตัวมึงขึ้นมาบ้างหรือยัง” แม้ปัญหาของตัวเองก็หนักหน่วงอยู่แล้ว แต่อธินก็ยังอดที่จะเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้“ของกูนะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ โว้ย เย็นนี้กูก็มีนัดกินข้าวกับคุณลี” ปราบดาตอบหน้าบานแต่ไม่ยอมบอกความจริงกับเพื่อนว่า ที่นันทลียอมรับนัดเขานั้นเป็นเพราะเขาอ้างว่าจะขอปรึกษาเรื่องของอธินและเมษิตาตั้งแต่วันท