บทที่ 57

บทที่ 17

การประชุมเป็นไปด้วยความราบรื่น โดยนันทลีได้อธิบายคอนเซปท์ของเครื่องเพชรคอเลคชั่นใหม่พร้อมทั้งนำภาพตัวอย่างมาให้ปราบดาดู อีกทั้งยังแจ้งรูปแบบของงานโดยรวมให้อีกฝ่ายทราบด้วย

“การถ่ายแบบครั้งนี้เราจะแบ่งเป็นสองส่วนนะคะ ส่วนแรกคือการถ่ายเฉพาะตัวเครื่องเพชรและส่วนที่สองคือการถ่ายเครื่องเพชรบนตัวนางแบบและในส่วนของนางแบบทางฉันได้ติดต่อโมเดลลิ่งให้จัดหาไว้พร้อมแล้ว รวมทั้งเรื่องเสื้อผ้าทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้วเช่นกัน ทางคุณเพียงแค่ทำหน้าที่ถ่ายภาพและจัดทำป้ายโฆษณา โบรชัวร์และสื่อสิ่งพิมพ์อื่นๆ ให้เท่านั้นค่ะ”

“ไม่ทราบว่าทางคุณมีสถานที่ที่จะใช้ถ่ายแบบงานนี้หรือยังครับ หรือว่าจะไปใช้สตูดิโอของผมก็ได้นะครับ”

“สตูดิโอของคุณกว้างพอสำหรับรองรับทีมงานและนางแบบประมาณสิบกว่าคนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามเพื่อตรวจสอบความพร้อมของสถานที่

“สบายมากครับ”

“อ้อ แล้วก็ยังจะต้องมีเจ้าหน้าที่ตำรวจที่จะมาคอยดูแลเครื่องเพชรอีกหลายนายนะคะ เพราะเครื่องเพชรคอลเลคชั่นนี้มีมูลค่าสูงมากทางเราจำเป็นต้องมีผู้คุ้มกันเพื่อป้องการการโจรกรรมค่ะ”

“สตูดิโอของผมกว้างพอครับ” ปราบดาให้การรับรอง

“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอใช้สตูดิโอของคุณเลยก็แล้วกันนะคะ”

“ยินดีครับเพราะถ้าเป็นที่นั่นก็จะสะดวกสำหรับทีมงานของผมด้วย ทางผมจะได้ไม่ต้องขนย้ายอุปกรณ์ให้วุ่นวาย ในส่วนของฉากเดี๋ยวผมจะออกแบบแล้วส่งมาให้คุณดูอีกครั้งในวันพรุ่งนี้นะครับว่าโอเคหรือเปล่า”

การประชุมยังคงดำเนินต่อไปตามวาระและหัวข้อการประชุมที่ได้ตั้งไว้จนกระทั่งหาข้อสรุปที่ลงตัวได้ทุกประเด็น จากนั้นนันทลีจึงกล่าวปิดการประชุม

“เป็นอันว่าเราตกลงกันตามนี้เลยนะคะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันและขอบคุณมากสำหรับวันนี้ค่ะ”

“เช่นกันครับ” ชายหนุ่มเก็บเอกสารพร้อมกล่าวลาแล้วลุกออกจากห้องประชุมไป แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตูออกไปนั้นก็ยังมิวายที่จะหันกลับมามองนันทลีอย่างไม่อยากจากไปไหน หญิงสาวหันไปมองตอบและยิ้มให้จนชายหนุ่มเก้อเขินก่อนจะค้อมศีรษะให้หญิงสาวแล้วรีบรุดออกจากห้องประชุมไปทันที

นันทลีระบายลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อปราบดาพ้นจากห้องประชุมไปแล้ว การกลับมาทำงานวันแรกของเธอก็เจองานใหญ่เสียแล้วมิหนำซ้ำเพื่อนสาวตัวดียังเบี้ยวการประชุมเสียอีก แต่อย่างไรก็ตามนันทลีก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ว่ามีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับเพื่อนรักหรือไม่ เพราะโดยปกติเมษิตาจะเป็นคนที่รับผิดชอบงานยิ่งกว่าชีวิต หากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ เพื่อนคนนี้จะไม่มีวันทิ้งงานเด็ดขาด

เมษิตานั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวนุ่ม ณ มุมหนึ่งที่ลึกเข้า ไปภายในร้านกาแฟชื่อดังซึ่งมีสาขามากมายทั่วโลก หญิงสาวมองออกไปยังประตูหน้าร้านหลายครั้งเพื่อมองหาอธินว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับเข้ามา หลังจากที่ชายหนุ่มลากตัวเธอออกจากสถานีรถไฟฟ้าเขาก็พาเธอมาทิ้งไว้ที่ร้านกาแฟแห่งนี้แล้วบอกว่าจะออกไปหาซื้อยามาทาให้ แม้หญิงสาวจะบอกปฏิเสธอย่างแข็งขันเพียงใดแต่ชายหนุ่มก็ยังคงยืนกรานความตั้งใจของตนอย่างหนักแน่นดังเดิม สักครู่ชายหนุ่มที่เธอกำลังรอคอยก็เดินถือถุงยาเล็กๆ ผ่านประตูหน้าเข้ามาแล้วเดินตรงดิ่งมายังโต๊ะที่เธอนั่งรออยู่

“ร้านขายยาอยู่ไกลมากเลยคุณ” อธินกล่าวขณะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ติดกับเมษิตา

“คุณเดินไปถึงไหนมา” หญิงสาวถามพลางพินิจเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมดำขลับของชายหนุ่มจนชื้นไปทั่ว ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้ได้เป็นอย่างดีว่าเขาคงเดินไปไกลพอสมควร

“ซอยถัดไปโน่นแน่ะ”

“เดินไปทำไมตั้งไกล ไม่เห็นเหรอว่าบนสถานีรถไฟฟ้าที่เราเดินลงมาเมื่อกี้นี้ก็มีร้านขายยา” หญิงสาวกล่าวอย่างขัดใจ

“ผมมัวแต่ห่วงคุณจนลืมไปหมดทุกอย่าง” กล่าวจบชายหนุ่มก็หัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดีโดยไร้ร่องรอยของความเหน็ดเหนื่อยอันจากการวิ่งไปซื้อยาเมื่อครู่นี้

หัวใจของเมษิตากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า ‘ผมมัวแต่ห่วงคุณ’ หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมแค่คำพูดจากปากของชายแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันเพียงไม่กี่วันจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอได้มากถึงเพียงนี้

“ไม่ต้องพูดมาก กินนี่ซะ” หญิงสาวดันแก้วกาแฟที่สั่งรอไว้สำหรับเขาไปตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าของตนเอง

“รู้ได้ไงว่าผมชอบอเมริกาโน่ รู้ใจจริงๆ” ชายหนุ่มกล่าวหลังจากดื่มกาแฟไปแล้วอึกใหญ่

“ฉันก็สั่งไปมั่วๆ ใครจะไปอยากรู้ใจคุณ” หญิงสาวกล่าวเสียงสะบัดอย่างหมั่นไส้ชายหนุ่มหน้าระรื่นตรงหน้า

“ก็คุณไง” อธินพูดจายั่วเย้าอย่างมีความสุข

“ไม่ต้องพูดมากเลยคุณ คืนสร้อยฉันมาได้แล้ว” เมษิตาวกกลับมาที่เรื่องเดิมที่ยังคาราคาซังกันอยู่

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่ได้พกติดตัวมา ผมเก็บไว้ที่บ้าน เอาไว้เจอกันคราวหน้าผมจะคืนให้ก็แล้วกันนะ”

“ไม่มีคราวหน้าคราวไหนทั้งนั้นแหละ คุณต้องคืนให้ฉันวันนี้” หญิงสาวออกคำสั่ง “บ้านคุณอยู่ไหน ฉันจะไปเอาสร้อยฉันคืนวันนี้และคุณต้องเป็นคนพาฉันไปเดี๋ยวนี้ด้วย” หญิงสาวกล่าวพลางลุกขึ้นแล้วฉุดแขนชายหนุ่มให้ลุกขึ้นตาม แต่น้ำหนักตัวของผู้ชายตัวโตคนนี้ก็มีมากเกินกว่าที่หญิงสาวตัวเล็กกว่าจะฉุดให้ลุกขึ้นได้ ในทางกลับกันเมษิตากลับถูกอธิน กระตุกแขนให้ทรุดตัวลงนั่งที่เดิมได้อย่างง่ายดาย

“นั่งนิ่งๆ ไม่ต้องโวยวายอะไรทั้งนั้น” ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้าแล้วหยิบหลอดยาแก้เคล็ดที่ซื้อมาเมื่อครู่ออกมาทาให้

ชายหนุ่มบีบยาลงบนข้อมือกลมกลึงของหญิงสาวแล้วนวดเบาๆ ไปรอบข้อมือนั้นอย่างทะนุถนอม “คราวหน้าก็อย่าอวดเก่งอีกนะ รู้จักประมาณกำลังตัวเองซะบ้าง นี่ถ้าผมไม่บังเอิญมาเจอคุณก็ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง”

“แล้วจู่ๆ คุณมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง” เมษิตาถามพลางพยายามดึงมือตัวเองออกจากมือของอธิน แต่เขากลับกระชับมือนุ่มนั้นไว้แน่นกว่าเดิมแล้วนวดต่อพร้อมทั้งตอบคำถามของหญิงสาวไปด้วยว่า

“ผมมีนัดคุยงานกับลูกค้าแถวนี้ แล้วคุณล่ะ”

“ฉันก็มาทำงานน่ะสิ" เมษิตาเบิกตาโตเมื่อพูดงานแล้วลุกพรวดขึ้นเพราะนึกได้ว่าตัวเองต้องรีบไปประชุม หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังของร้านซึ่งบอกเวลาเกือบเที่ยงเข้าให้แล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้นันทลีจะประชุมเสร็จแล้วหรือยัง หรือว่ายังรอเธออยู่ ยิ่งคิดเมษิตาก็ยิ่งร้อนรนนั่งไม่ติด

“เป็นอะไรอีกล่ะคุณ” อธินเอ่ยถามเมื่อเห็นเมษิตามีท่าทีลุกลี้ลุกลน

“ฉันต้องรีบไปแล้ว” หญิงสาวคว้ากระเป๋าถือแล้วรีบสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังประตูหน้าร้านแต่ก้าวไปได้เพียงสามสี่ก้าวร่างบางระหงนั้นก็หมุนตัวกลับแล้ววิ่งกลับมายังจุดเดิม

“เอาโทรศัพท์มือถือคุณมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” เมษิตาบอกอธินอย่างเร็วพร้อมกับแบมือรอรับ

ชายหนุ่มยื่นโทรศัพท์มือถือของตนส่งให้หญิงสาวอย่างงุนงง เมษิตารับโทรศัพท์มือถือของอธินมากดหมายเลขโทรศัพท์ของตนแล้วกดโทรฯ ออก สักครู่เสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวที่อยู่ในกระเป๋าถือก็ส่งเสียงร้องเบาๆ จากนั้นเธอจึงกดตัดสายแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้ผู้เป็นเจ้าของ

“วันนี้ฉันต้องรีบไป เสร็จงานแล้วฉันจะโทรหาคุณ ห้ามแบตหมด ห้ามไม่มีสัญญาณ ห้ามปิดเครื่อง ห้ามไม่รับสาย ห้ามเปลี่ยนเบอร์เข้าใจมั้ย” เมษิตารัวคำสั่งห้ามเป็นชุดแล้วหันหลังเตรียมตัวจะวิ่งออกไปยังทิศทางเดิม

“เอาโทรศัพท์คุณมาให้ผมด้วยสิ” อธินร้องขอพร้อมกับรั้งข้อมือเล็กๆ ของเมษิตาไว้มั่น

“จะเอาไปทำไม”

“เถอะน่า เอาโทรศัพท์คุณมาให้ผมเร็วๆ สิ” ชายหนุ่มแบบมือรอ

เมษิตายื่นโทรศัพท์มือถือของตนให้อธินอย่างไม่ค่อยจะไว้วางใจเท่าไหร่ ชายหนุ่มรับโทรศัพท์เครื่องนั้นไปกดอะไรบางอย่างอยู่ราวครึ่งนาทีแล้วก็ส่งมันกลับคืน ทันทีที่หญิงสาวเห็นสิ่งที่อธินทำไว้กับโทรศัพท์ของเธอก็ถึงกับเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันที

“จะบ้าหรือไงคุณ! เรื่องอะไรมาเมมชื่อตัวเองไว้ในโทรศัพท์คนอื่นว่า ‘ที่รัก’ แบบนี้” เมษิตาพูดพลางทำท่าจะกดแก้ไขชื่อที่อธินจัดการบันทึก

“อ๊ะ อ๊ะ คุณ ห้ามเปลี่ยนนะ” อธินรีบห้าม

“คุณมีสิทธิอะไรมาสั่งฉัน”

“ผมมีตัวประกันอยู่นะ ถ้าคุณเปลี่ยนชื่อที่ผมเมมไว้ ผมก็ไม่คืนสร้อยให้คุณ” ชายหนุ่มแกล้งขู่

“คุณนี่มันกวนประสาทขั้นเทพจริงๆ เลยนะ” เมษิตากล่าวอย่างหงุดหงิด “วันนี้ฉันไม่มีเวลามานั่งเถียงกับคุณแล้วนะ ฉันต้องรีบไป” หญิงสาวหย่อนโทรศัพท์เครื่องจิ๋วลงในกระเป๋าถือแล้วรีบวิ่งแจ้นออกจากร้านไปทันที

อธินมองตามจนร่างโปร่งระหงของเมษิตาหลุดกรอบประตูไป จากนั้นจึงหันมายกแก้วทอฟฟี่นัทลาเต้ที่หญิงสาวสั่งไว้ให้ขึ้นดื่มแล้วยิ้มกับตัวเองอย่างสุขใจ นับตั้งแต่วันที่ได้เจอเธอหัวใจที่เงียบเหงามานานของเขากลับมีสีสันขึ้นมาทันตา

“ผมคงไม่รอให้คุณเป็นฝ่ายโทร. หาผมหรอกนะคุณเม” อธินรำพึงกับตัวเองขณะบันทึกชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ของเมษิตาลงในหน่วยความจำของโทรศัพท์ของตนไว้ว่า ‘ที่รัก’ เช่นกัน