ตอนที่ 12 : ความสูญเสีย

         ระหว่างเดินทางนั้น มีเหตุทำให้พระธิดาศกุนตลาได้พบกับอัญญาวดีนาคีและแม่ทัพนครินทร์โดยบังเอิญ ‘บางครั้ง…การพบกันครั้งนี้ อาจเป็นการพบเจอกันครั้งสุดท้ายก็ได้’ พระธิดาคิดในใจ

         “พระธิดาศกุนตลา” อัญญาวดีนาคีกับแม่ทัพนครินทร์กล่าวขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ

         “นี่มันเวรกรรมอะไรของข้าที่ต้องมาเจอพวกเจ้า ชีวิตข้าวุ่นวายยังไม่พอหรืออย่างไรกัน” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นด้วยความเบื่อหน่ายกับชีวิตของตนเองไม่พอ แต่ต้องมาเจอกับคนสองคนนี้

         “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ข้านึกว่าเจ้ากลับสกุณานครไปแล้วเสียอีก พระธิดาศกุนตลา” แม่ทัพนครินทร์กล่าวถามพระธิดาศกุนตลาอย่างไม่ไว้วางใจในตัวหญิงสาว กลัวนางจะสร้างปัญหาขึ้นมาอีก

         “ข้ากลับไปสกุณานครแล้ว แต่บังเอิญว่าบ้านเมืองของข้ากำลังวุ่นวายและเพิ่งสงบสุข ข้าเบื่อจึงหนีออกมา เพราะอยากไปหาที่ ที่ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจขึ้นกว่านี้” พระธิดาศกุนตลาเอ่ยขึ้นอย่างเศร้าๆ

         “เกิดเหตุอันใดขึ้น” แม่ทัพนครินทร์กล่าวถามในสถานะคนเคยรู้จักกันมาก่อน

         “ช่างมันเถอะ ข้าขอตัวไปก่อนนะ” พระธิดาศกุนตลากล่าวออกมาอย่างอ่อนล้า

         ทันใดนั้นเอง อสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่าก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกล่าวว่า “เจอตัวพวกเจ้าก็ดีแล้ว” หลังจากอสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่ากล่าวจบก็รีบพุ่งตัวเข้าไปใส่อัญญาวดีนาคีทันที หมายจะทำร้ายอัญญาวดีนาคี แต่แม่ทัพนครินทร์เอาร่างของตัวเองมาบดบังร่างของอัญญาวดีนาคีเอาไว้ กรงเล็บแหลมคมของอสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่าแทงเข้าไปตรงหัวใจแม่ทัพนครินทร์จนสิ้นใจ

         “ท่านพี่นครินทร์ ท่านพี่นครินทร์อย่าจากน้องไป ท่านพี่ ฮือ ฮือ” อัญญาวดีนาคีกล่าวขึ้นพร้อมร้องไห้สะอื้น ส่วนพระธิดาศกุนตลายังคงอยู่ในอาการซ็อก ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

         “ศกุนตลา ศกุนตลาลูกพ่อ” อสูรกายชาตเวทกล่าวขึ้นพร้อมกอดพระธิดาศกุนตลาเอาไว้

         “พ่อ” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นพร้อมกอดอสูรกายชาตเวทไว้แน่น ส่วนอสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่ามองภาพนั้นด้วยความน้อยใจและเสียใจ เพราะคิดว่าพระธิดาศกุนตลาคงจะไม่รักตนแล้ว ก่อนจะนำพาตัวเองพุ่งเข้าใส่หญิงสาวตรงหน้า เพื่อทำร้ายอัญญาวดีนาคีอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้เจ้าเมืองสกุณาโดนดาบจากใครสักคนพุ่งเข้าใส่ตรงหัวใจ ก่อนจะแน่นิ่งไป โดยไม่มีโอกาสได้บอกรักลูกสาวของตนเลย ที่สำคัญ…ยังไม่ได้บอกพระธิดาศกุนตลาว่า ที่ผ่านมา…รักพระธิดาศกุนตลาเหมือนลูกสาวแท้ๆของตนและไม่เคยคิดร้ายต่อพระธิดาศกุนตลาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

         โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่! มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากนะ เศร้ามากจริงๆ ลูกที่เรารัก ลูกที่เราเฝ้าคอยดูแล ลูกที่เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต จากกันทั้งที ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้พูดความรู้สึกของตนเองออกมาจากก้นบึ้งในหัวใจเรา แม้กระทั่ง…คำกล่าวลา

         “น้องหญิงเป็นอะไรมั้ย เกิดอะไรขึ้น” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชเอ่ยถามขึ้นทันที หลังจากใช้ดาบแห่งเจ้านาคาพุ่งเข้าใส่อสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่าจนสิ้นใจ

         “เสด็จพ่อ” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นพร้อมวิ่งตรงเข้าไปหาอสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่า

         “เจ้า เจ้าทำร้ายเสด็จพ่อของข้า เจ้าทำร้ายเสด็จพ่อของข้าทำไม เจ้ายังมีหัวใจอยู่หรือไม่” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นพร้อมมองพญาวีรัชภุชงค์นาคราชด้วยความเกลียดชัง ในความเกลียดชังครั้งนี้ทำให้หัวใจนางเริ่มโกรธแค้นพวกพญานาคมากขึ้นกว่าเดิม

         “พ่อของเจ้าจะทำร้ายน้องของข้าก่อน” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวตอบพระธิดาศกุนตลา

         “เจ้ารักน้องของเจ้ามากใช่ไหม รักมันมากใช่ไหม” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้น พร้อมกับดึงดาบออกจากร่างอสูรกายเจ้าเมืองสกุณาองค์เก่า จับดาบนั้นขึ้นมาแล้วรีบวิ่งพุ่งตรงเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้นให้ถึงแก่ชีวิต อัญญาวดีนาคีได้รับบาดเจ็บสาหัส อสูรกายชาตเวทเห็นแล้วรู้สึกปลงกับชีวิต พร้อมเอ่ยขึ้นมาเบาๆว่า “ชีวิตของแต่ละชีวิตมีค่าเสมอสำหรับหัวใจเรา ถึงแม้บุคคลภายนอกมองไม่เห็นหรือไม่เข้าใจก็ตาม ที่สำคัญ…ไม่มีความจำเป็นอันใดต้องใช้ชีวิตแลกด้วยชีวิตเสมอไป”

         “น้องหญิง น้องหญิงเป็นยังไงบ้าง เป็นยังไงบ้าง บอกพี่มา พี่รักน้องหญิง น้องหญิงของพี่” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชรีบวิ่งมายังร่างของอัญญาวดีนาคีพร้อมเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความกลัวสุดหัวใจของตน พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกลัวว่านางจะจากไปโดยมิอาจได้พบเจอกันอีก

         “น้องเจ็บ น้องเจ็บเหลือเกิน คงใกล้ถึงเวลาของน้องแล้ว” อัญญาวดีนาคีกล่าวขึ้นเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดและอ่อนแรงลงไปอย่างมาก ลงไปเรื่อยๆ จนทำให้หัวใจคนเป็นพี่เริ่มสั่นไหว น้ำตาคลอ

         “ไม่นะน้องหญิง อย่าพูดแบบนี้ พี่ใจคอไม่ดีเลย” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้นพร้อมกับมองร่างของอัญญาวดีนาคีที่กำลังเริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ

         “ไม่นะน้องหญิง น้องหญิงอย่าจากพี่ไป น้องหญิงกลับมาหาพี่ก่อน น้องหญิง” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้นพร้อมร้องไห้อย่างหนักเพราะตอนนี้อัญญาวดีนาคีจากไปอย่างสงบแล้ว

         ทางด้านพระธิดาศกุนตลาร้องไห้อย่างหนักมากจนอสูรกายชาตเวทเข้ามาโอบกอดเพื่อปลอบใจหญิงสาวเอาไว้และการกอดครั้งนี้อาจจะเป็นการกอดครั้งสุดท้ายของพ่อคนนี้

         “ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะ พ่ออยู่นี่แล้ว พ่อจะปกป้องเจ้าเอง” อสูรกายชาตเวทกล่าวขึ้น

         “พวกเจ้ารีบไปเดี๋ยวนี้ รีบไปก่อนข้าจะเปลี่ยนใจ ไปซะ ไปให้พ้น” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้น เมื่ออสูรกายชาตเวทได้ยินอย่างนั้นจึงพาพระธิดาศกุนตลากลับเมืองสกุณานคร

         พระธิดาศกุนตลากลับไปอยู่สกุณานครได้ไม่นาน หญิงสาวเสียชีวิตเพราะตรอมใจ อสูรกายชาตเวทเสียใจหนักมาก มากจนตรอมใจตายตามพระธิดาศกุนตลาไป ก่อนที่จะสิ้นใจนั้น อสูรกายชาตเวทพูดขึ้นเบาๆว่า “พ่อรักลูกมากนะ ศกุนตลา ลูกรักของพ่อ”

         การจากไปของอสูรกายชาตเวททำให้ผู้คนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา ความรักของพ่อที่มีต่อลูก หัวใจของผู้ชายคนหนึ่งที่เคยสูญเสียคนรักไปอย่างเจ็บปวด เพลานี้เสียลูกสาวไปอย่างไม่มีวันกลับ …น่าเศร้าใจยิ่งนัก…น่าเศร้ายิ่งกว่าโดนสาปเป็นอสูรกายอีก ความรักของพ่อที่มีต่อลูกสาวเพียงคนเดียว

         ความรักหนอความรัก ทำไมเจ้าช่างมีพิษร้ายกาจเช่นนี้ ยามรักก็มีความสุขเหนือกาลเวลา พอถึงเวลาต้องจากไป ก็ทำให้คนที่อยู่ต้องมาทุกข์ระทมได้ถึงเพียงนี้ แต่รักใดเล่าจะมีค่าเท่ากับความรักของผู้ให้กำเนิด แม้จะๆม่เคยได้เลี้ยงดูเลยก็ตาม รักนี้…ยังคงอยู่ในหัวใจผู้คนไปอีกยาวนาน

         เมื่อพญาอนันตนาคราชทราบเรื่องการจากไปของอัญญาวดีนาคี พระองค์เสียพระทัยอย่างหนัก แต่พระองค์ก็เข้าใจ ‘วันหนึ่งอัญญาวดีนาคีก็ต้องจากพระองค์ไป ถึงแม้ว่าพระองค์รักมากขนาดไหนก็ตาม เมื่อถึงเวลาต้องลาจาก ก็ต้องลาจากกันอยู่ดี’ ไม่ว่ากาลเวลาจะแปรเปลี่ยนไปเช่นใด นานแค่ไหน ความรักของพ่อที่มีต่อลูก ยังคงอยู่ตลอดกาล ไม่หายไปพร้อมกาลเวลา