1 Timothy 2:5 Mga Nobela at Kwento

Pareho kasi nilang namana sa ina ang hilig sa paghahalaman. Humugot ng malalim na hininga si Jhaz bago sinumulang magsalita sa madla. “Thessalonians 4:13 reads, ‘Brothers and sisters, we do not want you to be uninformed about those who sleep in death so that you do not grieve like the rest of mankind, who have no hope.”

Binuklat n'ya ng bahagya ang book mark. He softly read the verse written. "1 Peter 5:7, cast all your anxiety on him because he cares for you." Tiningnam ako nito na parang may mga luha na namang nag babadyang pumatak sa kanyang mga mata. While looking at his eyes, I can see a spark, hope and happiness. "I badly need this, thank you so much. I really, really appreciate this. You can't imagine how happy I am." wika n'ya. Masaya akong tumango. "Masaya akong happy ka."

Siniko niya pa ang binata. Naupo na nga ang lahat. "Bago tayo kumain ay magdasal muna tayo, ikaw na ang manguna Azi." Pag-uutos naman ni Timothy dito. "Lord salamat po sa lahat ng mga pagkain na nakahain sa aming harapan. Sa pagkakatupad ng hiling ko na muli kaming mabuo ng Mama at Papa ko. Sana po ay lagi niyo kaming patnubayan sa lahat ng sandali... Amen!"

sambit ni pastor. Maya maya pa ay nag simula na ang reading, “reading from the Apostle Paul, The first letter to the Corinthians, Chapter 13, verses 4 through 7: Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. Father, as and pledge themselves to each other, help them and bless them that their love may be pure, and their vows may be true. Through Jesus Christ our Lord, Amen.”

Ang sinasabi ng emepror na nakaka-alam ay si Timothy, ang kanang kamay ng Hari. “My life that’s enough.”

“Delikado ka sa akin dahil baka hindi ako makapagpigil at maangkin kita.” Mabilis pa sa alas kwarto na binitiwan ko ang kamay niya ng marinig ko ang sinabi niya kaya naman narinig ko ang mahina niyang pagtawa. Namumula na nag-iwas ako ng tingin sa kanya. Minsan talaga ay pilyo itong si Timothy. Pero aaminin ko, nasasanay na ako sa kanya… ngayon napapaisip tuloy ako. Bakit kaya galit na galit ang ama ko sa kanya? Ano ba ang kasalanan na sinasabi niya na ginawa ni Timothy sa anak nito?

Nagsisimulang uminit ang sulok ng mga mata niya. “Di ba masyado kang mataas at magaling kaya hindi mo kahit kailan kinausap si Timothy? Ikaw lang naman ang gusto mong binibigyan ng atensyon nila Papa kaya hindi nila nakikitang nahihirapan si Stephen. Ginagawa ni Five ang best niya para patunayan ang sarili niya at ngayon nagpapanggap ka na parang sinuportahan mo siya magmula umpisa.” Dahan-dahan itong bumaba ng isang baitang papalapit sa kaniya. Nabura na ang mapaglarong ngisi nito. Isang hakbang na lang ang pagitan nilang dalawa.

Tumahimik ng ilang sandali si Timothy bago niya sinabi, “Mukhang ayaw mong umamin.” “Walang namang nangyari, kay ano ang aaminin ko?” Ang sagot ni Wilbur. Sinabi ni Timothy, “Baliktad ang salaysay niyong dalawa. Ang isa sa inyo ay nagsisinungaling. Alam mo na malubha ang kahihinatnan ng pagsisinungaling sa ganitong lugar.”

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u

Mahabang reply ni Paul. Naikuyom ni Timothy ang kaliwang kamay habang binabasa ang reply ni Paul. Nangalit ang bagang niya nang mapatingin kay Jona. "Dalhin niyo na siya sa basement at bantayan mabuti na hindi makatakas." Utos niya sa tauhan.