12 Mighty Orphans Novels & Stories

Benibenta sa kanila ang lupain ngunit walang maipangbayad ang mga madre. Tatlong million ang utang nila kaya bilang pagtanaw ng utang ng loob sa pag-aalaga sa akin at pagkupkop, ipinangbayad ko ang two million na nanggaling kay Acerlon. Ang isang million ay hinuhulog-hulugan ko. Sa ngayon ang utang na lang nila Sister at Mother Sally ay nasa 300k na lang. Kaunti na lang makakabayad at kaunti na lang din, makakapag-ipon na ako para sa amin ni Erol. May mga nag-i-sponsor naman sa Orphanage pero hindi sapat iyon sa pangangailangan ng mga bata kaya nagdesisyon ako, na ako na lang ang aako.

»»» "saan poba tayo pupunta ngayon Mr.montaire.tanong ko at sa wakas sumagot naman ito "malalaman monalang Ms.fajardo . saad nito (Isang malaking orphanage ang bumungad sa amen. at hindi ko inaasahan na meron palang isang orphanage sa gubat nato.) "sa labas nito maraming bata at mga sister ang nakatayo na para bang may hinihintay silang dumating. "Kuya Clark! Kuya Clark! sigaw nang mga batang tumatakbo papalapit sa amen at nagulat ako ng bigla nilang niyakap si Mr.montaire

Though the main hall, library, and their office has been burned down. Pansamantala muna namin silang in-evacuate sa village na pagmamay-ari namin. Mayroong mansion-type house doon na kakagawa lang a month ago at napaki-usapan ko naman si Dad na doon muna 'yung mga bata at yung mga nagbabantay sa kanila. The orphanage wasn't that big. I think the capacity was only at the maximun of 10-12 kids. Mayroong dalawang madre din nagbabantay doon. We promised to have their orphanage fixed and to provide them extra security.

Muli akong napatingin sa itaas ng gate. Oh! Maybe this is the orphanage he was telling me about? The place where he was taken by the old woman na nagpa-anak sa mama niya. This must be the place where he grew up. Mayamaya, nakita kong pabalik na si Midas habang binuksan naman ng dalawang guard ang malaking gate. “Um, is this the orphanage you’re telling me you grew up in?” tanong ko sa kaniya nang makasakay na ulit siya.

Narating nila ang Alps sa gitna ng isang dambuhalang bagyo. Ang Orphanage of Sovereigns ay hindi isang gusali; ito ay isang dambuhalang kuta na nakaukit sa loob ng isang glacier. Mukha itong isang modernong monasteryo, ngunit ang mga pader nito ay may kakayahang tumagal sa isang pagsabog ng bomba. Gamit ang selyo sa dibdib ni Thomas, nagawa nilang makuha ang mga biometric coordinates para sa isang lihim na lagusan sa likuran ng glacier. Ngunit bago sila pumasok, nagising si Thomas.

Naghanap na si Matthew ng pagpapagawaan ng mga costume nila. Nasa taas din si Mia at tinutulungang i-polish ni Thea ang mga kailangan ng mga bata sa orphanage. Kailangan nilang kontakin ito upang ipagbigay -alam ang kanilang plano. Kailangan nila ang bilang ng mga bata at mga sanggol na nasa ampunan na napili nila.

bulong nito ilang pulgada ang pagitan ng kanilang mukha. “Are you acting happy now?” walang buhay niyang tanong. “Yes,” mahinahon nitong sagot. “Like you, I can’t do anything. I’m protecting what’s important to me. We’re just the same.” Bahagyang pumikit si Dawn upang pigilan ang pagpatak ng luha. Iniisip niya ang Orphil Di Ani. Ang orphanage na pinaghirapan niyang itayo para sa mga batang orphans. Gusto niyang maramdaman ng mga bata na kahit iniwan ang mga ito ng mga magulang, may pupuntahan pa rin ang mga ito at masisilungan. Nanganganib ang mga inosenteng bata sa kamay ng kaniyang ama kapag hindi niya sinunod ang kagustuhan nito. Kung tutuusin ay pwede siyang tumakas ngunit hindi niya mag