5sos Amnesia Lyrics の小説・ストーリー

Sa Labas ng Silid Lumabas si Mike sa hallway ng ospital. At doon, biglang nagbago ang ekspresyon niya. Malamig. Matalim. Walang emosyon. Kinuha niya ang cellphone at mabilis na nag-dial. “Doctor.” “Sir Mike,” sagot ng kabilang linya. “She’s awake.” “Good,” sagot niya. “Any complications?” “Memory loss confirmed.” Saglit na katahimikan. “Complete?” “Mostly,” sagot ni Mike. “She doesn’t remember anything. Not even herself.”

Nakakahiya dahil nasa ospital sila. “Shhh… Ano ka ba? Mapapagalitan tayo sa ginagawa mo,” saway niya sa kaibigan. Inalis na rin niya ang kamay sa bibig nito. Pasalamat na lang siya dahil walang gaanong tao na naroon sa gawi nila. “At puwede ba patapusin mo muna ang mga sinasabi ko! Tili ka nang tili, diyan!” “Sorry naman, ikaw kasi eh! Parang may amnesia lang. Papaano mo nakalimutan ang ganoong itsura ni Brandon?”

seryosong wika ni Leonardo sa mga ito na labis kong ipinagtaka. Napansin kong hindi inaalis ang pagkakatitig sa akin ng matandang babae na Lourdes pala ang pangalan. May butil ng luha ang nag-uumpisang pumatak mula sa mga mata nito kaya naman wala sa sariling napalapit ako dito "KIlala niyo po ako? Sorry po...wala akong maalala, hindi ko kayo maalala dahil may amnesia po ako." seryosong bigkas ko.

At alam ko na maling mali na nararamdaman ko ito dahil pawang pagpapapanggap lang at kasinungalingan lahat ito. "I'm sorry. Mahal na mahal kita." Mahinang bulong ko bago inayos ang sarili at lumayo na muna sa kanya para tawagan ang mga taong malapit sa kanya at sa akin para ibalita na gising na siya, yun nga lang may amnesia.

nakita ko ang sakit na dumaan sa mga mata niya pero hindi ko ito pinansin. " I'm not blaming anyone, but right now, I'm in my most vulnerable state. I don't remember anything. I don't even remember my name. I don't remember where I've been and what I am in the past and that includes you. I don't remember you or anything about you." diretso kong sabi sa kanya. Hindi ko na rin inalintana ang mga tingin at bulung-bulungan ng mga kaibigan niya.

years. And I've always felt emptiness... I've always felt that something is missing... My heart knew that it's lacking... that I long for something... for someone. "Goodbye, Love..." No... "I was erased from your memory... And I promise that you'll also be forgotten by me." I would never be able to do that... Please, Isela... Don't do this to me... I promise that--- Wait! Where are you going?! Don't leave me, Isela!

"Please lock the door when you leave. I'm sorry, antok na antok na ako hindi ko na kaya." May kung ano pang dumampi sa noo ko pero hindi ko na naimulat ang aking mata para malaman kung ano iyon. I headed a soft voice on my ears but I was carried away by my drunkenness and instantly fell asleep.

"Little do you know how I'm breaking while you fall asleep. Little do you know I'm still haunted by the memories. Little do you know I'm trying to pick myself up, piece by piece. Little do you know I, need a little more time. Underneath it all, I'm held captive by the hole inside. I've been holding back For the feel that you might change your mind. I'm ready to forgive you, But forgetting is a harder fight. Little do you know I, Need a little more time. Away, away. I love you like you've never felt the pain, away.

malumanay na sabi ng nurse Inihiga ng nurse si Sophia na ngayon ay nakadilat na. “Mi amor.” lumapit ako sa kanya and she just stared at me blankly “Sino ka?” tanong niya kaya bigla akong kinabahan. Hindi ba niya ako naaalala? “Mi amor it’s me, Hendrix!” sabi ko naman dito “Doc? May possibility ba na magkaroon ng amnesia si Sophia?” narinig kong tanong ni Marcus sa doctor

Listen to the music Sing, oh, ey, oh "Go, Go, Bev" "Whoah, beat their ass! Eunisa Sanchez!" "Go, haileyyyyy!" "Go, grade 7 Hope!" "Go grade 11-Verasity!" "Go grade 1, lion!" "Go, grade 12- Immaculate!" " Gwapo mo Kent Sorsogon!" "Bev, galingan mo naman!" "Woah, go grade nineeeeee!" Just move those left feet