A Beautiful Person Is Novels & Stories

"The moon may be alone but it shines beautifully on its own. The moon illuminates and reflects the surrounding making it more fascinating. Look how the moonlight reflects the sea water, it gives another impression and awe because it looks like a moving version of stars, shining and twinkling. In some ways, even without stars, the moon and the light it reflects to the surrounding shines breathtakingly beautiful together like what you've said, baby." Matagal akong napatitig kay Rafus bago sumulyap sa dagat. He's indeed accurate in every word he have said. The way he delivers his message and the tone he uses when calling me baby, gives an impact to my system. "Just like a person, when she's gen

Tumingin ito sa kaniya ng mapansin ang presenya niya. Napatda si Beauty ng bumukas ang pinto, agaran siyang lumingon sa bagong dating. Tiningnan niya ang lalaki, he has dark brown chinky eyes at matangos na ilong. Kahit na may balbas ito na parang isang linggo ng hindi inaahit ay hindi ito nakabawas sa kagwapuhan nito bagkus ay dumagdag pa sa appeal nito. She stops her assessment ng biglang nagsalita ang lalaki.

Ang totoo ay labis siyang nag-alala dito, at ang makitang hindi kritikal ang sinapo nito ay nakakawala ng pangamba. Niyakap siya ni Calvin pabalik. Naramdaman niya ang marahan na paghaplos nito sa kan'yang likod "What's the meaning of this?" Hanggang sa isang tinig ng babae ang nagpahiwalay sa kanila. Tila may sariling spotlight ang babaeng kaharap niya, hindi lamang dahil sa ganda at puti nito ngunit maging sa mamahaling alahas at pananamit na suot nito.

Hindi siya agad gumalaw, nanatili lang siyang nakatingin. “You’re so beautiful,” aniya, halos pabulong. “I could look at you forever.” Namula ang aking buong mukha at napakagat ako ng pang-ibabang labi. Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang gano’n kabigat na tingin at salita mula sa kan’ya.

sagot nito sa akin. Nailing na lamang ako sa narinig mula sa kapatid. "Ibig sabihin mataray pala iyong si Delilah?" "Mas mahinhin pa kung kumilos si Beauty kaysa ro'n. Pero, I like her personality, prangkang babae. Walang tinatago," tugon nito at sumimsim sa kopitang hawak.

The girl in front of her is so beautiful. Tama si Nathan. Napakaganda nito at sa kabila ng office attire nito ay masasabi niyang sexy ang babae. Para itong mamahaling porcelain doll na hindi dapat ilabas sa lalagyan dahil baka magasgasan. Tila labanos din ang balat nito at kahit isang kapintasan ay wala siyang makita sa babae. Pero hindi lang iyon ang hinahangaan niya sa babae. Hindi ang physical nitong anyo, kundi ang kapasidad nito, at ang narating nito.

dagdag pa niya. Mahina lang tumawa si Adrian, pero kitang-kita ko sa mga mata niya ang saya. “Why would I choose someone who isn’t beautiful, Mrs. Dela Cruz?” sagot niya. “I’m lucky to have her because she’s truly beautiful inside and out.” Parang biglang na-freeze ang mundo ko sa narinig ko. Grabe… si Adrian talaga. Parang wala siyang alam sa hiya. Ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko siguradong namumula na ako ngayon.

The man looks so beautiful. Pakiramdam ni Ella kulang ang guwapo para I describe ang lalaki kaya nasabi niyang beautiful. Napakaganda ng malungkot nitong mga mata. Napakaganda ng ilong at mga labi nito. Ang maamong mukha na may malalantik na pilik mata na binagayan ng magagandang at eksaktonf kapal ng mga kilay. This man is the most beautiful man in the world. Sa trabaho niya ay hindi lang mga guwapo at seksi ang mga lalaking nakakasalamuha niya. But this man looks different. He has this Aura. A glowing mystical aura.

She looked more charming and radiant with her see-through white dress swaying along with her blonde hair. Nagsimulang gumiling ang mga camera. Everyone's in awe as they were watching her. She is indeed gifted with beauty. Pero isang pares ng mga mata ang nakatunghay mula sa likuran ng mga abalang tao. And that person will going to ruin that beautiful moment.

Vulnerable. Dahan-dahan kong pinatong ang kamay ko sa dulo ng kama, at sinundan ito ng ulo ko, nakasandal para mas matitigan pa siya nang malapitan. She looked like a painting—delicate, still, and painfully beautiful. Napakaganda niya talaga. It almost felt unreal. And yet, here she was, just inches away. I couldn’t help it—there was something magnetic about her. Something that made me want to keep looking, to memorize every curve and shadow of her face. She had a kind of beauty that wasn’t just physical. It was something more—raw, broken, yet breathtaking.