A Mother Sacrifice の小説・ストーリー

Akma siyang magsasalita ngunit mabilis din niyang itinikom ang bibig niya. Well, I am not wrong with that. Iyon naman talaga ang lagi nilang ginagawa mula noon, hindi ba? They sacrificed Miracle’s baby to ensure that their control over her would remain. They sacrificed me because they feared that I might turn my back on my responsibility. They also sacrifice Hector just so they could place someone they could control when it is time to change the leader of this country. “Anong mali kung isakripisyo natin ang tunay na may kasalanan para mailigtas iyong mga wala naman talagang alam sa gulong ito?”

“Wala ito sa’kin. Sanay naman ako sa gawaing bahay. At least dito, kahit papaano, alam kong nakakatulong ako sa’yo. Hindi man ako nakapag-aral, hindi man ako magaling sa ibang bagay... ito ang kaya kong ibigay.” Napabuntong-hininga ako. Damang-dama ko ang bigat ng sakripisyo ni Mama. Hindi siya nakatapos dahil kinailangang tumulong sa lolo at lola ko para mapagtapos si Tita. Dalawa lang silang magkapatid, at dahil sa tingin niya’y mas may potensyal si Tita, siya ang nagsakripisyo.

Matigas pa sa bato ang puso nito simula ng mawala ang kapatid. "I will pay for what I did. Kung kailangan mo akong patayin, sige patayin mo ako, tatanggapin ko lahat. Hanapin mo si Alexa, please.." She's desperate to die just for her daughter. A mother will sacrifice everything for their kids. However, Patrice failed to be a good mother.

The life slowly drained from her, her final moments filled with the pain of her sacrifice. --- Juliette’s cries of anguish filled the air. She held her mother’s lifeless body, her tears mingling with her blood. Her voice was choked with grief. “Why, Mom? Why did you have to leave me? Why did you sacrifice yourself? I still need you. I need a mother… Please…” Luciana’s dying words were a painful confession. “I wanted... I wanted a better life for you. All the... what ifs... I’m sorry… I failed you, my baby… I'm sorry…”

“Mother knows best. Para sa ikabubuti mo rin ito anak. Huwag mo na akong kwestyunin.” Inilatag ni Maria ang stretcher sa kanilang harapan saka inilipat si Carmen doon, at iginapos. Sunod namang inilipat ni Maria si Gilda sa tabi ni Carmen at iginapos din ang mga kamay at paa. “Huwag ng umiyak. Maya maya lang ay matatapos na ang inyong mga hinanakit. Huwag kayong mag alala. Mabilis lamang iyon. Bukas ay nasa langit na kayo.”