Pamilya Tula Tagalog Novels & Stories

Naaawa namang pinakawalan ko na ito kaya hapong hapo ito na gumapang palayo sa akin. "Who are they ninong? Why are we always visiting them?" ginaya nito ang pag upo ko sa damuhan at parang malaking tao na naglagay ng bulaklak sa mga puntod na nasa harapan namin. "They are my family." ngumiti ako matapos bigkasin iyon. "Family niyo po? May family pa po kayo aside sa kanila nina mamita Cassie and Daddy pogi Marcus?" inosenteng lumingon ito sa akin kaya tumango ako ng marahan dito.

Aling Lordes, Mang Topeng, Kuya Karl, Hindi ko inasahan na sa mundong ito ay may mga tao na tulad niyo. Naging mabait kayo sa akin at inaruga na para bang kadugo ninyo. Doon ay aking naramdaman at naiintindihan ang kahulugan ng salitang “pamilya”. Ang mga aral at ang alaala natin ay babaunin ko saang sulok ng mundo man ako tumungo. Mahal na mahal ko kayo!

Chyrll. Di pwede kay nanay, di pwede kay tatay Ayaw ni tito at ni tita Mapili si ate pati si kuya Strikto si lolo at si lola Mag-aral raw muna O mas bigyan ng oras ang pamilya Pero tandaan mo to Mahal na mahal kita Mahal kita pero Mahal kita pero Mahal kita pero Pero pero Bata pa tayo di ko pa kaya

My heart broke, but I tried to be steady. Larawan kami ng perpektong pamilya dito sa Laguna kahit wala na si Daddy sa piling namin. Mga mayayaman, mabait, matalino, at higit sa lahat walang kapintasan. Iyon ang alam nila sa aming pamilya ngunit wala silang alam na may nakatago sa likod nito. Tulala parin akong nakatingin sa dinaanan niya, iniisip na hindi niya ako kailanman inisip pero pinapakita niya sa lahat na isa siyang huwaran na ina sa iba.

OH GOD! Sunod sunod umagos ang luha ko ng marinig ko. Wala ng mas ikakasakit pa ang pagtalikod ng sarili mong pamilya sayo. Wala ng mas ikakasakit pa ang binitawang salita sayo ng sariling mong pamilya. Humagulgul ako. "t*ngina wala pala tayong mapapala sa babaeng to e. bahala na kayo diyan, gawin niyo kong anong gusto niyo."

Gusto ko lang iparamdam sa kaniya na nandoon ako, mahal ko siya, hindi siya nag-iisa. Hindi ako sumagot pero alam niyang nangungusap ang tingin ko sa kanya. "Kung buhay kaya ang mga magulang ko, nandito din kaya sila ngayon? Ipinagkait kasi sa akin na maranasan iyon. Ganitong-ganito na naman noong nagtapos ako ng elementary. Mabuti nga noon may ate pa ako may inaasahan ako. Ngayon naman, pati siya kinuha na sa akin. Iniisa-isa na nilang inuubos ang pamilya ko. May naiwang isa ngunit hindi na sa akin ang pinagtutuunan niya ng pansin kundi ang kaniyang paghihiganti. Ang gusto ko lang sana ngayon, kahit ngayon lang, itong araw na nakakuha ako ng isang karangalan, na may narating ako sa kabila n

Hindi na nito itinuloy. Naupo ang kuya ni Vernice sa maliit na sofa. Maliit lang ang bahay ni Vernice. Nangungupahan lang siya dito. Ilang buwan pa lang after niya lumipat galing sa dating tinitirhan. “Kung pakakasal ka sa kanya. Mabuti pang ayusin mo muna ang responsibility mo sa akin. Bilang nakakatandang kapatid mo." “Hindi kita kapatid. Kahit kailan, tinuring mo ba akong member ng pamilya niyo? Hindi di 'ba? Hindi kuya..." sagot ni Vernice

Tumawa siya sabay hampas kay Therrie. Nagpatuloy ang mga biro at tawa, at ang mga mata ko ay namumuo sa sobrang saya. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang kaligayahan na nararamdaman ko. Hindi lang kami mag-asawa, kami ay magkaibigan, magkatulungan, at higit sa lahat, kami ay pamilya. Ang mga bata, si Caleigh at Claudette, ay nagsisilbing tulay ng aming pagmamahalan at ang mga simpleng sandali ay nagsisilbing patunay na wala nang hihigit pa sa pagkakaroon ng isang buo at masayang pamilya.

"Kaya nga eh. Tama ka naman doon. Kaya mahal na mahal ko ang Mama ko dahil hindi biro ang magpalaki ng anak ng mag-isa lang." "Isipin mo na lang na blessed ka pa rin dahil may magulang ka pa rin at iyon ang Mama mo. Iyong iba kasi wala talagang ama at ina. At saka hindi naman lahat ng buong pamilya ay masaya. Katulad na lang namin 'di ba? Palagi na lang nag-aaway si Mama at saka si Papa ko. Si Mama kasi ay napakabungangera at may hindi magandang ugali. Tapos si Papa naman nambababae pa dahil nga sa hindi niya nagugustuhan ang ugali ni Mama. Minsan na pinagdarasal na lang naming magkakapatid na maghiwalay na sila. Para hindi na ganoon kagulo sa bahay. Para hindi na nagsisigawan."

"Sige, Tita Salome, mamaya na tayo mag-usap." Unti-unting umakyat ang dalawa, at tinitigan ni Tita Salome ang kanilang mga likuran at umiling. Anong kasalanan ang ginawa ng Pamilya Fuentabella sa kanilang nakaraang buhay? Ang isang pamilya na may apat ay naging mag-ina na umaasa sa isa't isa.