A Soft Murmur Mga Nobela at Kwento

Nilagay niya ang maliit na stethoscope sa dibdib ni baby at seryoso lamang ang mukha nito. “Ma’am,” nagsimula siyang magsalita, mababa ang tono. “Hindi ito ordinaryong colic o kabag lang. Napansin ko na may ingay sa tibok ng puso niya—ang tawag dito ay murmur. May congenital heart disease ang anak ninyo. Ipinanganak siyang may problema sa puso, at iyon ang dahilan kung bakit mabilis siyang mapagod at iyak ng iyak.”

Minsan-minsan, bahagyang kumikilos ang maliit niyang paa. The gentle sound of a ringtone chimed in the bedroom. It was as soothing as a breeze through wind chimes on a wooden porch after a rainstorm, filling the room with a calming resonance. But for Logan, the sound was oddly hypnotic, like a mermaid's song luring him closer.

Kaya naman pinindot niya ang isang button at nakangiting nagsalita, “Sir, pakinggan niyo po ang tibok ng puso ng mga baby? Ang tunog ng tibok ng puso ng isang baby ay parang sa dolphin, isa ang tunog ng dolphin sa nakapagpapagaling na tunog sa buong mundo." Nang marinig ito ni Anne, bahagya siyang nag-alinlangan. Noong huling check-up niya kasama si Mrs. Sanvictores sa isang pribadong clinic ay sira ang speaker kaya hindi niya narinig ang tibok ng puso ng baby. Hanggang ngayon ay pinagsisisihan niya iyon. Pagkaraan ng ilang sandali, pumailanlang sa silid ang tunog na parang tren na tumatakbo.

The sound of voices pulled me out of the darkness. At first, it sounded muffled like it was underwater, soft and hazy. Pero habang tumatagal ay lumilinaw sa pandinig ko. “Blood pressure is stabilizing… keep her on fluids… baby’s heartbeat is steady.”

She murmur in embarrassment. "Tsk..tsk..tsk.." Umiling-iling ito saka ini-angat ang kanyang baba. He look at her with naughty laugh pero nang mapadako ang mga titig nito sa kanyang labi ay biglang nagseryoso ang mukha nito. Pumungay ang mga mata. She swallow the lump in her throat, saka di sinasadyang pinaraan ang dila sa mga labi. She heard Simon curse breathlessly. Hindi pa rin inaalis ang mga mata sa kanyang mga labi, and slowly he tilted his head down to hers.

I unconsciously muttered his name, the sound barely a whisper against his chest. “I'm here… It's okay. I'll not leave you,” he murmured, his soft, gentle voice like a lullaby. And at that moment, sleep began to pull me in, carrying away the weight of my restless thoughts.

he murmurs, his voice low, but full of warmth. “Morning,” I reply, my voice soft. Hindi ko alam kung bakit, pero may flutter sa chest ko. “Kamusta?” Tanong niya, still half asleep pero may sincere na tono. Hindi siya nagmamadali, gusto niyang malaman kung anong nararamdaman ko. Well, bukod sa wasak kagabi down there, paano ba naman ang haba at laki nung kanya! Kasyang-kasya at fit na fit sa kipay ko. Pero masarap, sarap ulit-ulitin! Pero syempre hindi ko sasabihin yon.