A Walk To Remember Movie Summary Novels & Stories

"Sandali kang nawalan ng malay, pero ayon sa doktor, wala namang seryosong nangyari. Pinasuri na rin ni Sir Hendrix ang buong katawan mo at nalaman nilang may bahagyang concussion ka lang. Wala ring sinabi ang doktor tungkol sa amnesia. Sigurado ka bang wala ka talagang maalala?" Pinagmasdan naman siya ni Aling Susan nang mabuti. Halatang nagdududa ito at tila hirap paniwalaan ang sinasabi niya. "Kailan ako nagpakasal kay Mr. Leviste?" maingat na tanong ni Felicity habang hindi komportableng nakaupo sa sofa. Pakiramdam niya ay isa siyang estranghero sa bahay na iyon. Wala siyang anumang alaala tungkol kay Hendrix o sa anak nilang dalawa.

Paglabas ko ng kwarto ko at sinigurado kong nakasara iyon bago ako naglakad papunta sa hardin. Natigilan ako dahil napakaraming tao ang nandito ngayon. May kanya kanya silang mundo. Ang iba ay kumakain ng tahimik, ang iba ay umiinom at nagsisigawan ang iba naman sumasayaw. Akala ko pamilya lang nila ang pupunta pero mukhang hindi, mukhang pati ang mga kaibigan ni Lennox ay nandito dahil namukaan ko ang iba.

And when Helena died, I know… I had nothing to lose. But I was just a transferee here. I wasn’t able to memorize this place and I didn’t have any plans to do so, lalo pa’t sanay ako na laging hatid-sundo gamit ang aming sasakyan. Ang kaso, sa kaliliko at katatawid ko para lang makaiwas sa kanya ay ako naman itong naligaw. Hay! Pahamak ka talaga, Rivera! I stomped off my feet like a child when I realized, I couldn’t make my way back to the school.

Vaughn's POV "Bro totoo nga that she's back?" Taningi ni Clinton sa akin Tumango ako sa kanya " Yes but she can't remember anything, she had a retograde amnesia sabi ni Kleifer" Sabi ko sa kanya "Oww good luck for you bro" Sabi ni Drazen "Yea Right I'll do everything para maalala niya ako" pursigidong sabi ko sa kanila "What if di na bumalik yong ala-ala niya? Ano gagawin mo?" Tanong ni Clinton sa akin

Nang makapagpasalamat, agad itong sumandal sa kahoy na gate ng bahay habang hinihintay ako. Nakangiting tinapunan ko ng tingin ang lalaki. "Salamat po, Manong. Pasabi na lang din po kay Mrs. Walker." Naging hudyat naman ang pagtango niya para bumaba na ako. Isang pagtango muli ang iniwan nito bago tuluyang pinatakbo ang sasakyan. Nakapamulsang nilapitan ko si Bella. Balak ko na sanang alukin siya na pumanhik na sa loob. Pero hindi iyon natuloy nang matanawan ko ang papalapit na bulto ni Mariza.

If only his eyesight didn’t betray him, he could at least remember her face. Pero tuluyan na ngang bumigay ang kanyang paningin. In fact he was slowly losing it even before she saw the woman being harassed by a bar regular. When he came to rescue her, malabo na ang mukha nito sa paningin niya. Kahit nang buhatin niya ito sa likod niya para dalhin sa hotel, he could barely walk straight. Ilang beses pa niya itong muntik na maihulog. Hindi naman niya sinasadya ang nangyari sa kanila. But he was a man who could only take so much of her sweet voice and innocent advances.

"Anong klaseng pamilya ako kung hindi ko kayang ipaglaban ang mga mahal ko sa buhay?" Nagpatuloy siya sa mga paghahanap at mga plano, ngunit sa bawat pagsubok ay tila lumalayo sila sa kanyang mga kamay. Muling ibinalik ni Donya Loida ang kanyang isipan sa mga desisyong ginawa niya sa nakaraan. Ang mga hakbang na nagdulot ng lahat ng ito—ang pagkakaroon ng amnesia ni Kean, ang pagkakaalis ni Maria sa kanilang buhay, at ang mga hindi inaasahang pangyayari na nagdulot ng ganitong kalagayan.

Posibleng nagsasabi si Kate ng totoo dahil una palang imposible talaga na kamukhang-kamukha ko lang si Damania. Kinuha ko ang Diary ni Kate at nilagay sa loob ang sulat. Tumakbo ako pabalik ng Hospital at maswerte ako at nakasalubong ko ang mama ni Kate na palabas na ng Hospital. “Hija? Bakit ka napabalik?” tanong niya sa ‘kin. “Na sa inyo po ba ang memory card ng cellphone ni Kate?” tanong ko. *** Ngayong hawak ko na ang memory card ni Kate hindi ko alam kong kaya ko ba ‘to ilagay sa cellphone ko at tingnan kong ano ang naka save dito. Ewan, natatakot at kinakabahan ako.

bulong ulit niya na nakapag painit na ng ulo ko 'Ikaw ang na nganganib mamatay dahil sa ginagawa mo kapag hindi mo pa ako tinantanan' sabi ko sa isip ko Bumaling ang atensyon ko sa tumatayong 'witness' ng kalokohan namin. Sina Jasper at Seah. Kaibigan ko naman ang huli, si Nathan. Feel na feel pa nila ang role na ginagampanan nila! Nagkunwari pa ngang naiiyak si Seah. Ts

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.