Adam And Eve Story Summary นิยาย & เรื่องราว

Awtomatikong napalingon namang muli si Ares sa kinaroroonan namin ni Adam. "Let's eat dinner together with Mom, please?" "I'm sorry but I have a lot of things to do, Adam. Kayo na lamang." Napansin ko ang pagnguso ni Adam na talaga namang napaka-cute tingnan. Siya ang minimi ni Ares. Manang-mana siya sa sariling ama. Mabuti na lamang at hindi ang ugali. "But Daddy..." Pagpupumilit pa ni Adam. Narinig ko ang marahas na buntong-hininga ni Ares.

Sa ngayon, masaya na kaming pamilya… Sana lang ay magtuloy tuloy na ito, alam kong marami pa kaming pagsubok na pagdadaanan, at alam kong malalampasan rin namin iyon basta magkasama naming haharapin ni Eve ang lahat, lalo na ngayon at may tatlong anghe kaming inspirasyon namin sa lahat. Salamat sa pagsama nyo sa kwento namin ni Eve, sana ay natuwa kayo, at may nakapulutan ng aral… Hindi tama ang naging simula namin ni Eve, pero alam naming iyon talaga ang nakatadhanang mangyari, para makamit namin ang ganito kasayang pamilya, makamit ang ganito kasayang pagsasama kasama ang mga anak namin na si Maveline, Meriline at Evan.

"Bakit ba nagmamadali ka dyan sa annulment certificate? Is your next marriage prospect already lined up and waiting for you?" Napakasakit ng mga salitang 'yon, hindi katangian ng dati niyang kalmadong ugali. Ang totoo, nang mabitawan niya ang pambibintang na 'yon, si Genesis mismo ay nagulat sa sarili niya kung bakit niya 'yon nasabi. Siguro dahil palaging napakakalmado ni Eve. Sa buong pagsasama nila, kahit ano'ng mangyari… kahit pa ipangalandakan ni Irene ang inappropriate closeness nito sa kanya… hindi kailanman nawalan ng kontrol si Eve.

Lucy said out of confusion. “By being beautiful? You look gorgeous, just so you know,” the doctor mentioned. Agad namang namula si Lucy dahil sa banat sa kaniya ng kausap niya. Hindi naman halatang kinikilig siya. “You know, Dr. Silva—” “Just call me Adam. Can you be my Eve?” “I’d love to, Adam. If I am your Eve, will you eat my nipple este my apple?”

Umalis siyang malamig ang ekspresyon, bahagyang umiiling. Pakiramdam ni Adam ay may galit at kakulangan sa kanyang puso—hindi niya maunawaan kung bakit tila wala namang saysay ang matagal niyang paghihintay. “Sa wakas, malaya ka na, Adam. Ang galing… Maaari na tayong magsama,” tuwang-tuwa si Bree, tila sabik sa bagong simula nila ni Adam. Niyakap niya ito habang umiiyak.

At sa mga nangyaring dagok sa buhay ko, naging kabaliktaran lahat iyon nang dumating sa buhay namin ni Natalie ang mag inang Adam at Aida. Tinupad ni Adam lahat ng pinangako niya sa akin noon. Na kung tutuusin ay sobra sobra pa nga ang ibinigay niya. Ikinasal kami kaagad ilang linggo lang pagkarating namin dito sa New York. Isang simpleng seremonyas lang na dinaluhan ni Mommy Aida at ng mga kakilala nila dahil ang mahalaga para kay Adam ay mairaos agad ang kasal namin bago pa man ako makapanganak.

depensa naman ni ate Elise. Napuno na kwentuhan at tawanan ang mesa namin hanggang sa matapos kaming kumain, muntikan pa naming hindi maubos ang lahat ng inorder ni ate sa sobrang dami. Akala ata niya ay lima kami sa mesa, panay rin ang kwento ng mag-asawa tungkol sa US trip nila at sa pagbisita nila kina mama at papa doon bilang parte ng anniversary treat ni kuya Jun sa kanya. "Miss na miss ka na rin nila papa at mama, tinatanong nila kung," bahagya siyang tumigil at tinignan ako sa mga mata.