Akala Ko Habang Buhay Tayo 소설 & 이야기

᪥ ᪣" we are born alone, we live alone , we die alone . Only through our love and friendship can we create the illusion for the moment that we are not alone" ᪥Orsen welles᪥ Will meet you next time with a new update

Every damn thing. Lets see what is awaiting us in this new journey of life.

Only us. Forever.

Our lives now, were already walking alphabets neatly arranged in our own letters, don't know if it makes but yeah. We indeed lived happily ever after.

"We survive together." "Damn right we do."

Except the life we're going to build together. No matter what.

Tinatanong pa talaga ang oras eh, ako nga mismo di ko alam kung kelan o anong oras kami uuwi. "I don't know. Kung pwede nga lang ayoko na umuwi don sa bahay ay ginawa ko na, nakakapagod, paulit-ulit lang naman ang nangyayari araw-araw. Parang deja vu lang para sakin." Bumuntong hininga ako, pagkasabi ko non lahat sakanya.

I can barely remember my own life before I became like this. May mga kapatid ba ako? Maayos ba ang buhay namin noon? Naging mabuting anak ba ako sa kabila ng naaalala ko na isa akong malaking bully? Saan ba ako noon nakatira? Anong pinagkakaabalahan ko noong mga panahong normal pa ako? Wala na akong maalala. Remnants..

“H-Hello,” Antok kong sabi. Sino ba naman kasing may kapal ng mukha na tatawag sa akin ng sobrang aga! Alam ba niyang kakatulog ko lang? Ugh! Kainis! Minsan na nga lang ako maka-pag puyat, at magising sa oras na gustong gusto ko. May nang istorbo pa! Buhay nga naman oh, laging unfair.

No matter the storm we face, we will always have each other. Always and forever.