Kwento Ng Aking Buhay Novels & Stories

ako. "Hmm, okay lang naman. Eh sila kamusta? May taning na ba ang buhay nila?" Siya na sigurado akong ang tinutukoy ay ang mga magulang namin. I chuckled. Naiintindihan ko naman siya kung ganyan siya sa mga magulang namin. "Hmm, okay naman sila, ganun pa rin" ***

"Dahil ang larangan ng musika na pinangarap ko ay alam kong pansamantala lamang. Oras na malaos ako ay mahihirapan na akong magsimula ulit lalo pa't wala ng gustong makinig ng kanta ko. Hindi katulad sa pagnenegosyo na ito'y pang habangbuhay. Kahit ilang beses man akong malugi ay maaari pa akong magsimula ulit at magtayo ng panibagong negosyo basta ba may pera akong pang puhunan." Wala akong mahagilap na salita ng mga sandaling iyon. Aminado ako sa aking sarili na talagang napahanga ako sa makabagbag damdamin na kuwento ng buhay ni Mr. Ledesma. Sino nga ba ang mag-aakala na gano'n ang istorya ng buhay niya. Samantalang kung iyong pagmamasdan ay tila isang simpleng tao lang ito at baduy pang

“Sadako naman, artista ang boyfriend mo. Papakasalan pa kita, magkakaroon pa tayo ng maraming anak tapos maraming apo. Paano ko kayo bubuhayin niyan kung wala akong kikitain?” “Wow! Ganoon na kalayo ang naisip mo? Apo agad?” Tumawa ito nang malakas. “Wag kang mag-alala, Blue. Ako na lang bubuhay sa ‘tin.” “Ano? Pa’no mo ‘ko bubuhayin, eh, patay na patay nga ako sa ‘yo?” Tiningnan siya nito ng nakakatakot na may halong parang nandidiri dahilan para tumahimik siya.

Ano ba jiroh!alam mong wala lang yun!HINDI PWEDE YANG INIISIP MO!ANO YON UNANG KITA PALA GANON NA?BOBO!Makakasira ng plano yang iniisip mo.Pagpapagalit sa aking sarili dahil hindi talaga pwede ang nasa isip ko.. Lakad takboang ginawa ko patungo sa isang malaking puno malapit sa kubo kung san ako pang samantalang naninirahan o nakatira.Gusto ko maliliman sa ilalim ng puno ng buko..

"Hindi pala tayo nagkakalayo. Seventeen months na lang sa 'kin. Binayad ko yung 13th month ko last year para makabawas." Ngumiti ako pero nasa screen ng laptop ang mga mata. "Balak ko ngang magpa re-compute ng monthly. Papataasan ko. Tapos naman na halos 'yung loan ng parents ko sa bank." "Nice. How's Tita Mindy?" "Naku pasaway na. Palaging nasa cafe. Hindi ko alam kung sino ang anak sa'ming dalawa," reklamo ko na tinawanan nito. "Aren't we all? Hayan mo na. Nage-enjoy lang 'yung tao. It's her second life."

He prayed for her and wished that she would have an amazing life ahead of her. However, it seemed like fate wasn’t on her side and she ended up having a miserable life after she was adopted. Her stepmom and stepbrother used to starve her or leave her alone as she cried for a long time and ended up getting sick but they never took care of her. Luan used to visit her from time to time and was hurt after seeing all that and decided to get the powers to interfere in the human world. He wanted to help her at any cost and it seemed like he finally got the motivation to live on, to finally get better and fight for himself.

"Hindi! Dahil sa mismong araw ng flight niyo papuntang California ay kaagad itong binawian ng buhay." Bigla akong natahimik. Hindi ko maisip kung ano nga ba ang dapat kong isagot kay Beberly. Hindi ko rin lubos akalain na gano'n pala kasaklap ang naging buhay ni Thana. "Bakit kaya gano'n? Bakit ang lupit naman yata sa kanya ng kapalaran?" lihim na pagkausap ko sa aking sarili. *eZymSeXy_05*

biro nya "Paano ka naman mamamatay? May sakit ba ako na ikaw lang nakakaalam?" Tanong ko dito "Eh kung tignan mo kaya mga tingin ni kuya Wade sa akin" sagot nya "Hayaan mo sya, dukutin ko mata nya eh" sagot ko sa kanya "Joke lang, bawal pa ako mamatay. Likigawan ko pa si Zane" sabi nya na nakapagpalingon sa akin

"Shhh, that's life. At least, hindi na mahihirapan ang papa mo 'di ba? Lahat naman tayo, sa kamatayan lang ang tungo. Pero paunahan lang 'yan. Hindi mo alam kung kailan ka mawawala kaya dapat, be the best version of yourself." Tumango siya at saka malapad itong nginitian. Ginulo naman ni Shawn ang buhok niya. Matino rin naman pala ito kausap kahit papaano. "Alam mo ba, no'ng pumayag ka sa biro ko na bigyan ako ng limang milyon, hindi ko alam kung ano ang iisipin ko sa totoo lang. Kasi nasa isip ko no'n, baliw lang ang magtatapon ng gano'n kalaki para mapapayag ang isang tao na maging katulong niya," pagkikwento niya. Natatawa siya habang inaalala ang araw na bumili siya ng yelo tapos nang mu

Ako din pala ang magpapatay ng tv. Tumayo ako para patayin ang tv at kumuha ng malamig na tubig sa mini-ref malapit sa bintana. Nang makakuha ako ng isang bottled water ay dumiretso ako sa tapat ng bintana at umupo sa window seat nito. I wonder what life I’d lived in my past life. Was I happy before? Have I lived my life worthy? Wala sa sariling hinanap ng kamay ko ang kwintas sa leeg ko miss you, Mama. I wish you were here.