Hugot Sa Buhay Novels & Stories

Walang buhay niyang saad. "Di'ba't sinabi ko naman sa'yo na tutulungan kitang makahanap ng donor?" "Pero hindi naman puwede na i-asa ko na lang sa'yo ang lahat. You have your own life na kailangan-" Hindi ko na siya pinatapos sa iba pa niyang sasabihin. I really hate dramas kaya hangga't maaari ay ayokong makarinig ng ganitong klaseng kadramahan.

Bigla tuloy akong na hilo, para akong sinampal ng kahirapan sa mukha na alog ang aking utak. Dang, being slap for being a slap soil never felt this good. Why? Because imagine I have a portion of that wealth, I could almost buy everything! Anong sinasabi nilang money can’t buy happiness?! Hindi ako naniniwala doon, kung ayaw ninyo edi saakin na lang. Maliit na problema pinapalaki pa. Pero syempre biro lang yun, paano pala pag hindi pera ang gustong makuha ng manininda? Edi walang epek yung pera. Instead of blubbering too much in my mind I decided to inspect the whole place.

Iyon nga lang ay hindi ko maintindihan ang aking sarili kung bakit nakaramdam ako ng lungkot at biglang bumigat ang aking dibdib sa kaalaman pabigat lamang ako sa kanya. "Sa susunod na makita mong nasa panganib ang buhay ko ay hindi mo kailangang makialam at iligtas-ouch! It hurts, you know?" inis na sita ko sa kanya. Bigla niya kasing idiniin ang bulak na hawak niya sa aking sugat na nasa gilid ng aking mga labi.

Nakakapressure lang kung ano ang sasabihin nila kaya mas maganda nang sarilihin na lang. Kung ako lang kakain siyempre todo puri na 'ko sa sarili ko no'n. Sa bakasyon nga, mag-aaral ako magluto 'yung bigatin, baka magkaroon ako ng asawa agad, joke. Wala pa nga ako nagiging nobyo, asawa na agad? Baka masampal ako ng mag-asawang sampal ni nanay kapag nagkataon. "Fried rice sisig, anak. May nakita kasi ako doon sa T.V, ginaya ko lang dahil mukhang masarap, e." Tama nga siya, amoy pa lang masarap na.

Samantalang ako, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko naninibago ako. Why does it feel like it's changed? Ako lang ba o talagang may nagbago? Hindi ako sanay sa traffic, sa usok ng mga sasakyan, mga naglalakihang building at ingay ng Maynila. Sa pananatili ko sa probinsya, napagtanto ko kung gaano ko nakalimutan na mas masarap ang buhay kung payapa. I've been busy and focused on m career since I was a teen. It's my goal to achieve and make a name for myself, that I'd forgotten that there's a life... faraway from the city and chaos... a peace.. a serenity that awaits me in our province..

Pero nalilito na nga ako kung ano ba ang mas masakit at nakakatakot- ang mamatay o ang mabuhay. I've been locked up in this hellish cell for a few days... No food or water. I feel like I'm being punished by the above. It will become easier if I just end my life but I'm not ready to die yet- not now. With each hour and second that passed I became weaker and weaker. It seemed that it was intentional to torture me little by little until I die. "Matibay ka... Buhay ka pa din pala hanggang ngayon."

Babae “Nahulog ako sa mga bulaklaking mga bigkas, mala-langit na pangako na hindi ko napansin sa huli ay inuuod na tangkay at nabubulok na petalya na siya nang kumanlong sa akin habang buhay."

sambit naman ng mga paslit. Hindi ko naiwasang mapangiti sa nakikita kong kasiyahan sa kanilang mga mukha. Oo nga naman, kahit sa maliliit na bagay ay madali silang maging masaya. Sana bumalik na lang ako bilang bata. At least, hindi ko masiyadong iniisip ang mga problema kung hindi ang maging masaya lang. Hindi kagaya ngayong habang lumalaki ako ay mas lalo kong nararanasan ang hirap ng buhay. The more I understand things in life, the lesser I get happy.

Nilapit niya ang kutsilyo niya sa leeg ko atsaka nag tanong ng importanteng bagay sakin. ""Ano bang pakiramdam ng mabuhay habang minimithi ang kamatayan?"" Hindi ko inaasahan ang tanong niya ngunit parang may sariling utak ang bibig ko na siyang nag sagot sa katanungan ng babae. ""Ang mabuhay habang minimithi ang kamatayan ay walang kasiyahan, sa totoo lang."" Tinanggal niya ang kutsilyo sa leeg ko. Para siyang natutuliro sakin. Siya palang yata ang pinaka matagal na naka kwentuhan ko.

At ibang-iba na ang sitwasyon ngayon. I have him now. I've found a new reason to live now out of him. At gusto kong malaman niya 'yon. "Ito lang ang tanging dahilan kung bakit ginusto kong mabuhay mula pa man noon and I'm happy with that dahil hanggang ngayon, buhay pa'ko and I even get the chance to find the man that I thought---" "That you thought was impossible to find and that was that man na gusto mong patayin, tama ba'ko?"