Hugot Sa Buhay Novels & Stories

Walang buhay niyang saad. "Di'ba't sinabi ko naman sa'yo na tutulungan kitang makahanap ng donor?" "Pero hindi naman puwede na i-asa ko na lang sa'yo ang lahat. You have your own life na kailangan-" Hindi ko na siya pinatapos sa iba pa niyang sasabihin. I really hate dramas kaya hangga't maaari ay ayokong makarinig ng ganitong klaseng kadramahan.

Bigla tuloy akong na hilo, para akong sinampal ng kahirapan sa mukha na alog ang aking utak. Dang, being slap for being a slap soil never felt this good. Why? Because imagine I have a portion of that wealth, I could almost buy everything! Anong sinasabi nilang money can’t buy happiness?! Hindi ako naniniwala doon, kung ayaw ninyo edi saakin na lang. Maliit na problema pinapalaki pa. Pero syempre biro lang yun, paano pala pag hindi pera ang gustong makuha ng manininda? Edi walang epek yung pera. Instead of blubbering too much in my mind I decided to inspect the whole place.

Samantalang ako, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko naninibago ako. Why does it feel like it's changed? Ako lang ba o talagang may nagbago? Hindi ako sanay sa traffic, sa usok ng mga sasakyan, mga naglalakihang building at ingay ng Maynila. Sa pananatili ko sa probinsya, napagtanto ko kung gaano ko nakalimutan na mas masarap ang buhay kung payapa. I've been busy and focused on m career since I was a teen. It's my goal to achieve and make a name for myself, that I'd forgotten that there's a life... faraway from the city and chaos... a peace.. a serenity that awaits me in our province..

Pero nalilito na nga ako kung ano ba ang mas masakit at nakakatakot- ang mamatay o ang mabuhay. I've been locked up in this hellish cell for a few days... No food or water. I feel like I'm being punished by the above. It will become easier if I just end my life but I'm not ready to die yet- not now. With each hour and second that passed I became weaker and weaker. It seemed that it was intentional to torture me little by little until I die. "Matibay ka... Buhay ka pa din pala hanggang ngayon."

Babae “Nahulog ako sa mga bulaklaking mga bigkas, mala-langit na pangako na hindi ko napansin sa huli ay inuuod na tangkay at nabubulok na petalya na siya nang kumanlong sa akin habang buhay."

Puno rin ng basyo ng bala ang sahig. "Having you in my life is the most wonderful feeling ever since I lost my mother. And...our child...I wish I could see him as he grow older." Pauloy parin siya sa pagsasalita. "Stop it Zykiel. Tapusin nalang natin ang laban na ito!" Umiling siya sa'kin. "Hindi. Hindi tayo. Ako lang." Sambit niya at yumuko upang halikan ang noo ko. Napapikit ako.

Kung hindi ba kinain nina Adan at Eba ang prutas noon, mangyayari kaya ang ganito sa amin ngayon? Siguro nonsense 'yong katanungang 'yon sa iba, pero 'yon talaga ang tanong na pumapasok sa isip ko eh. Kung wala bang kahit isa na nagkasala noon at ngayon ay maayos ba ang mga buhay nating lahat? Wala bang mga naghihirap? Wala bang mga nasasaktan?

SAM'S POV Ano ba'tong taong to? Kung makasipot parang kabute! O baka naman may sayad lang talaga 'to kaya sunod ng sunod sa'kin?? Well, mukha nga naman. Hindi malabo. Ano bang ibang dahilan para bubuntot-buntot 'to sa'kin ngayon? Of course, dahil "I am planning something" daw ika nga nito.

He loved me. Lekin bahut fark that uski or meri Mohabbat Mein, Usne Ishq Kiya Tha or Mujhe Ishq Hua Tha. (But there was a big difference between him or my love, he had loved and I was in love.) And even after all this, a person can still be alive based on just one word "Hope". Hope is a word that teaches a dying human to live. But when all the hopes of a person are over, he dies while still alive.

Oh, pag-ibig, Fortune Cookie Pag nabuksan 'di mo na mapipigilan 'to Hey hey hey, sunod na pangyayari Walang ibang makapagsasabi Lumuluha, Fortune Cookie Wag naman na 'di na gustohing umibig pa Hey hey hey, hey hey hey Madami pang pag-ibig darating sa iyong buhay Ang kalungkutan ay dapat 'di na kalimutan Bukas may magbibigay din ng kaligayahan sa iyo"