Alam Mo Naman Mga Nobela at Kwento

Inirapan ko pa siya noong tumango kahit na wala naman sa harap niya si Aldo. "Fine. Do whatever you want, Bro. Basta balikan mo nuna si Lolo ngayon. You know, he doesn't like me and you are his favorite. You might help to lessen his grumpiness." Sumimangot si Apollo pagkasabi niyon habang dinig kong umatungal ng protesta si Aldo. "Fine! Can't he just go back to Manila and stop meddling with my interest?" problemado nitong tanong.

Bigla Naman akong napatingin sakaniya, walangya naman oh, Akala ko pa naman maging less na Yung trabaho namin mukhang may plus one pa. " S-sino po" sambit ko Naman Kay Sir Apollo. "M-my M-mom" utal utal niyang sambit. Malayo na naman Ang tingin niya at Hindi na makatingin ng diretso ng dahil sa sinabi niya. Ano bang mali sa MY MOM? " Ayus lang po, aalagaan po namin Siya" wika ko Naman habang pilit Ang ngiti ko sakaniya.

May alam siyang umutot! Ang ganitong uri ng alak ay hindi banggitin na siya ay isang hangal at mayamang pangalawang henerasyon na hindi makapunta sa WEST BAY RESTO ng ilang beses sa isang taon, kahit ang kanyang Ama ay hindi alam kung ano ito.

wika naman ni Mesha. "Hays Basta wag na kayong mag alala" wika ko Naman habang nakangiti sakanila. " Nagugutom na ako mommy" wika naman ni Athena. Bigla Naman akong nalungkot mahirap Kay Athena Ang lahat pero pinatatag Niya lang ang sarili niya upang Hindi ako mag aaalala alam Niya kasing mahina ako kaya nag papalakas Siya ng loob para sakin.

sabi ko na may halong biro pero totoo. Wala siyang sinagot. Sinamaan lang niya ako ng tingin habang nagta-type sa keyboard. “By the way,” sabi ko, habang pasimpleng nagmamasid sa reaction niya, “our friend—Real Almanzor—pauwi na bukas from Canada.” Biglang tumigil ang daliri niya sa pagta-type. Kita ko ang bahagyang pagkagulat. “Ha? Nagulat ka? HAHAHAH. Bahala ka diyan, man. Alam mo naman ’yung ugali nun.”

“Subalit kamahalan!” “Alamo bang ang paru-parong may kalahating buwan at bituin sa ulo ay sagisag ng isang libanag!Kaya sa bihin mo kung paano ako hihinahon gayong batid kung maaaring maulit ito! At kapag nag kataon na maulit uli ang nangyari sayo!!HINDI KO NA ALAM KONG MAPAPATAWAD KO ANG SARILI KO KAPAG NAPAHAMAK KA!!!!”

Tumikhim si Manong Amboy. "So, kamusta ka na Athalia? May kasintahan ka na siguro. Sa ganda mo ba namang yan, imposibleng wala kang katipan. Bulag lang ang hindi magkakagusto sayo." aniya na nakangiti. Hindi ko maiwasang pamulahan ng mukha sa sinabi niya. Tumingin ako kay Luke na nakatitig pala sakin. Nag-iwas ako ng tingin at tiningnan si Manong Amboy.

Lahat kami napatingin din sa kanya. Nagkamot muna ito ng batok at tumingin sa akin. Shit! Yung muscle sa braso niya nakakalibog pati buhok sa kili-kili niya. "Kasi po, mas malaki sahod dito sa Manila." Tumango na lamang si Tita at Papa sa sagot ni Kuya Den. Tama nga rin naman. Sa Mindanao ay maliit lang ang minimum samantalang dito sa manila ay nasa 500+ ang per day.

"Kumain na po kayo. Kanina pa kayo hindi lumalabas." Tumingin si Amara sa pagkain. Pritong isda at ginisang monggo. Simpleng pagkain. "Manang," tawag ni Amara. "May... may alam ba kayong pwedeng pagkakitaan dito sa Antipolo? Yung... mabilis?" Nagulat si Manang Sol. "Naku, Ma'am! Bakit po kayo magtatrabaho? Asawa kayo ng Don!"

"Akala namin ay patay kana? Paano ka nakarating sa Zamboanga?" Napansin ni Amy's Real Mother ang alalahanin sa mata ng anak, at siya'y nagsimulang magkwento. “Anak,” simula ni Amy's Real Mother, “noong mga unang taon ko sa Zamboanga, hindi ko na maalala kung paano ako napadpad doon. Wala akong maalala. May mga panahong parang nabura ang lahat sa aking isipan—pati ang mga alaala ko sa inyo, pati na rin ang aking sariling pangalan.”