روايات وقصص ضمن Alamat Ng Cellphone

“Pero baka may mabili rin.” Agad akong napatingin sa kanya. “Totoo po?” Tumango siya. “Meron sigurong local.” “Lokal?” napakunot-noo ako. “Oo.” Bigla akong natuwa. Sa isip-isip ko, kahit hindi original, kahit local, basta ma-charge ko lang ang phone. Basta mabuksan na ang cellphone. Matagal ko na ring iniisip kung ano ang laman noon at kung ano ang makikita ko. Kahit alam kong mali, gusto ko pa ring pakelaman ang phone ni Chusan Kang.

Naligo ako ng mabilisan at nag-ayos ng mga gamit. Mabilis akong umalis ng condo. Dumaan muna ako sa Mall upang bumili ng dalawang bagong cellphone. Isa para sa akin at isa para kay Mom. Ginamit ko agad ang isa para tawagan si Allison, mabuti na lamang ay memoryado ko ang numero niya. Nagring ang cellphone kaya agad akong napangiti. Ngunit ang saya ay napalitan ng pagkadismaya ng patayin niya ito. Sunod ay si Greg — kagaya ni Allison, nagriring din ang cellphone niya pero bigla niyang pinatay. Bagsak ang mga braso kong ibinaba ang tawag. Kahit isa ay wala akong makontak sa kanila. Dumaan ako sa Coffee shop ni Angelo. Magkakape sana ako para gumaan ang pakiramdam ko, pero mas lalo lamang akong

“Number mo.” “09xxxxxxxxx” Mabilis na sagot ko ng hindi lumilingon sa kanya habang patuloy lang sa paglalakad. Nagmamadali naman siya sa pagtype ng number ko sa cellphone niya at sinave. “Ceejay Gonzaga nga pala.” Wika nito na automatikong nagpahinto sa aking mga paa mula sa paglalakad at mahinang lumingon sa kanya.

Dali-dali kong sinagot iyun kahit na isa iyung unregistered number. “Hello? Hello? Sino po sila?” ani ko. pero wala eh. Wala yatang balak magsalita kaya kunot noo kong tinitigan ang aking cellphone. Ang alam ko, naka-connect pa rin ang tawag at ang numero na ginagamit ay hindi number cellphone na galing Pinas. Ibig sabihin, isa itong international call?

Hindi niya maiwasang maluha dahil sa wakas, magkakaroon na siya ng unlimited access sa internet- nang hindi niya kinakailangang palaging mag-isip tungkol sa buwanang bayarin na; kakailanganin niyang bayaran dahil sa paggamit ng internet. Nang malaman na ang kanyang cellphone ay; nakakonekta na- sa internet, natuwa si Angelo at masayang humiga sa queen-size pink bed, pagkatapos ay sinuri niya ang operating system ng cellphone ni; Aimie- upang matiyak na ang mga laro na ilalagay niya sa cellphone ay hindi makakadulot ng paglag sa intrumento. Matapos suriin - ang operating system ng cellphone. Naglagay si Angelo ng ilang mga laro- na nilalaro niya noong siya ay; nasa kanyang makisig pa na; pan

sunod kont tinignan ang wallet ko may laman pa rin itong pera lilibuhin. "Adela " Tawag ko sa kanya, na agad naman lumapit sa akin. "Ang cellphone mo nasaan?" "Nasa bag ko naiwan ko sa kotse baka malamang kasamang na sunog na" "Ganun ba?" "Kelangan mo ba iyon" "hindi naman kailangan kong tawagan si Max" "Alam ko may telepono dito kaya lang sa bayan pa eh at ilang jeep pa ang sasakyan bago tayo makarating duon eh"

Double na ang lulutuin ko ngayon dahil may tatlong dumagdag sa mansyon. Habang naghihintay na makulo ang mainit na tubig, akmang kukunin ko ang cellphone ko sa bulsa ko pero naalala kong wala na pala akong cellphone dahil sinira ng may saltik na boss ko. Ano bang nakain ng p*tangina 'yun at bigla-bigla na lang naninira ang cellphone. Kala niya naman mayaman ako katulad niya. Na puwede lang sirain ang cellphone kahit kailan tapos papalitan lang na parang bumibili ng candy sa tindahan.

Nilagay niya ang cellphone niya sa coffee table. Nagulat si Ling Yiran nung nakita niya yung phone. Katulad na katulad ito nung phone na binili niya sa special price na 1,500 dollars. Mas maraming average na tao ang may mas magandang phone kesa dito. ‘Nasakanya lang ba yung phone niya palagi?’ napaisip si Ling Yiran. ‘Kung wala naman sakanya palagi, paano siya nakarating agad nung tumawag ako?’ napaisip ulit si Ling Yiran.

Nagising ako dahil sa matinis na tunog ng telepono. ~kring kring kring~ Dahan-dahan akong bumangon sa pagkakahiga at napagtantong nakabalik sa penthouse ni Joshua. ‘Paano ako nakabalik?’ “1004. Iyan ang password ng cellphone mo. Iniba ni Jeonghan ang pin, pati na ang contact names ng bago mong cellphone.” ‘Ang boses na ito…’ Tumingin ako sa lalaking nakatayo sa malapit.

Binaling ko ang ulo sa gilid kung saan hindi niya makikita iyong pagngiti at pagpikit ko sa kilig na dala nang binitawan niyang mga salita. Nasa loob na kami ng sasakyan niya at kasalukuyang pababa na mula sa Upper Bulua pauwi sa amin nang tumunog ang cellphone ko dahil sa tawag nang hindi naka-phonebook na number. Agad ko namang sinagot iyon dahil baka mga estudyante ko iyon, boss, o baka si Ma'am Charo–rots. “Hello?” “Hello, ma'am. Shopee delivery...” pambungad nang nasa kabilang linya.