Ang Aking Mga Kaibigan Novels & Stories

Anger will just make everything worst, so I put on a worried face. "Pasensya na kayong lahat. Mga kaibigan ko sila. Puwede na kayong kumalma." Tinutulungan din ako ng mga kasama ko na pakalmahin ang mga tao roon. Umupo na ang mga iyon.

Gusto niyang untahan at bisitahin ang kaibigan pero palagi naman itong paalis. "Hi, Yesha!" masayangbati ng kaibigan mula sa kabilang linya. Hindi naman niya maiwasang mapangiti rito. "Hello, i miss youuu, kailan ba kita puwedeng makita?" nakanguso niyang tanong sa kausap.

Sa pagkakaalam namin, 'pag may new friend siya, ipapakilala niya sa amin agad kaya hindi talaga kapani-paniwala 'yang sinasabi niyang 'kaibigan' niya lang. Hello, dalawang beses na kayang naulit 'yan. 'Yung kumain kaming dalawa sa Robinson may kausap din siya at ang dinahilan niya lang 'kaibigan' niya. Mayroon talaga siyang tinatago. Natapos na kaming kumain ngayon at nagyaya ulit si Kat na manood naman ng sine.

I was so lucky to meet Mary and Janna, who become my best friends. And thinking about them makes me sad, I really miss them. Sumandal ako sa aking kinu-upuan at pumikit. Hindi naman siguro masamang umidlip dito, diba? I was about to lay down ng marinig ko ang boses ni Rita. "Milady!"

Iniisip kung gaano kadaling sirain ng pag-ibig ang pagkakaibigan. Kasi si Sean… matagal na siyang kaibigan. Isa siya sa mga taong ayokong mawala pero habang tumatagal, mas nararamdaman kong hindi na sapat ang salitang kaibigan para ilarawan siya at siguro 'yun ang pinaka nakakatakot, kapag minahal mo ang kaibigan mo dahil isang maling hakbang lang, pwede mong mawala lahat pero habang iniisip ko 'yun, biglang nag-vibrate phone ko. Jedrick:

pag amin ko sa matalik na kaibigan. Muli narinig ang ingay sa background bago siya sumigaw sa kabilang linya. “Hoy Philip Arthur, iuwi mo ‘yang kaibigan ko ng matiwasay at pag may nabalitaan akong hindi maganda gagawin kong bola ‘yang mukha mo!” bayolente n’yang sinabi.

Sabay naming ininom ‘yon. “May . . . gusto ka raw pag-usapan? Sabi ng kaibigan mo . . .” Nang marinig ko ang boses niya sa kabila ng ingay ng mga tao sa lugar, para akong ibinalik sa gabing ‘yon, na siya ang kasama ko. Pakiramdam ko, palaging may kakaiba kapag siya ang kasama ko. Argh! Ano na naman ba ‘to?! Ibinaba ko ang baso matapos kong mainom ang laman at nag-iwas ng tingin sa kan’ya.

"Shit. That explains the googly eyes you three kept giving each other all day. I just pretended not to notice." "Googly eyes?" King barks a laugh. "Shut the fuck up." I shake my head, chuckling. "Nah, I'm serious. Shit makes so much sense now." But even as I laugh with him, that familiar weight settles in my chest. Like I've been outside looking in on my best friends' lives for months. And I'm just now catching up on everything, including them having a relationship with each other. "When did you-" "A while," King answers before I can finish, like he already knew what I was gonna ask. "Was just too ashamed to admit it until she came along."

Magkapanabay na tanong ng tatlo kong kaibigan. "Yeah, I mean, nagkita na kami dati pero hindi ko lang maalala kung saan at kailan nga ba 'yon." Seryosong paliwanag ko subalit, tila hindi man lang nakumbinsi ang mga mokong na ito.

Mahina kong sinabi na ikinanguso niya. And now I wonder, bakit parang ako lang ang madalas kasama ni Abbi, I mean hindi ko siya nakikitang lumabas kasama ang iba pa niyang mga kaibigan pero alam kong meron naman siyang kaibigan. Minsan nga tatanungin ko siya. "Babalik ako okay? Ingat ka at tawagan mo ako kapag may kailangan ka." "Hmm. Ingat ka rin Hope bye bye!"