Novel & Cerita Ang Aking Mga Kaibigan

Biglang tanong niya kaya napatigil ako sa paglalakad at humarap ako sa kanya. "I don't know. Time will tell, maybe. Wala akong friends. I don't feel of having it." Honest na sagot ko. Totoo naman kasing wala akong kaibigan. It's just my cousin or kasamahan ko sa trabaho. Tsaka ilang taon palang naman akong nakalabas mula sa rehabilitation. Tumango siya at namulsa. "Hmm. I see."

Bulong niya sa akin. "Hindi naman nila alam, eh" "Eh, paano kung malaman nila?! Paniguradong magagalit sila sa inyo!" "Hindi naman nila malalaman kung hindi mo sasabihin, hindi ba?" Ako. Hindi kasi alam ng mga tao na magkaaway ang mga pamilya namin. Akala nila nasa good condition kami. At dahil kaibigan ko si Pat, kaya sinabi ko sa kanya. Isa kasi siya sa mga pinagkakatiwalaan ko. Kasi nga kaibigan ko siya.

Mukhang walang trabaho ito, ang bilis magreply. "Hiningi ko sa mga kaibigan mo," napailing na lamang ako at naiinis. Hindi ko alam kung matutuwa ako sa mga kaibigan ko dahil binigay nila number ko ng wala akong kaalam-alam ko magpapasalamat sa kanila dahil nakuha ito ni Dan. Gustong-gusto kasi ng mga baklang yung na maranasan ko na raw ang hiwaga ng mundo, bwesit! Dahil sa kanila, nawala ang pagkababae este pagkadalaga ko ng wala sa oras. But, may but huh?! Hindi ko yun pinagsisihan, dahil malaki, masherep nemen si Daddy Dan.

After all they can utter lies without blinking while looking straight to your eyes. Ganon ang ginawa ko kaya naniwala si Bobble. I feel guilty though because the lies I have been imposed to him are too many to count. He's my bestfriend there's no question to that. However in my perspective there's no need to inform him about what's happening in my life! Kaibigan ko lang siya pero hindi ko obligasyon na sabihin lahat sa kaniya.

Mahina kong tinampal ang kaniyang braso. "Ang landi mo!" He chuckled. "Sa'yo lang lalandi." Nanlaki ang mata ko. Hindi ko mapigilan ang mapangiti at saka matawa. I didn't expect him to say that. Akala ko ay chat lang malakas ang loob niya. "We? You better go, your friends are waiting." Sinilip ko pa ang mga kaibigan niya. They all waved at me. "Okay, we'll talk later."

sambit nung waitress kaya natauhan ako at tumingin sakan at kinuha ang dala dala nyang tray ng drinks and food ko. "Thank you!!"I said it to her again and tinanggal ko ang mask ko para makakain hindi ko na sila naririnig na nag uusap dahil kumakain narin pala sila. Well,magkasama parin kayo sa birthday ng kaibigan mo pero sa kamatayan na nga lang... Yah mag kaibigan na magkaibigan nga kayo kaya magkasama kayong mamatay!I wish a long and strong friendship to both of you!

tanong ko at mas lalong nagtangis ang bagang niya. "Stay away from my friends. Wala silang mapapala sa 'yo at mas lalong wala kang mapapala sa kanila. Ilugar mo ang sarili mo." Napabuga ako nang mabigat na hininga pagkasabi niya n'on. Namumuro na talaga sa 'kin ang isang 'to.

I'll gladly appreciate it a lot, also I accept constructive criticism] [Lets be mutual in f*. Aeoss Wp] [Gusto ko kayong maging friends doon, and once again always remember to do a fitness exercise at pangalagaan ang sarili. Mahal ko kayo!]

"Mapanganib sa tuwing bumabagyo dito." "Jehehe...Dun na lang ako kina Jude... kung talagang concern ka sa akin." "Yun kung gusto mong idamay sa dala mong panganib ang mga kaibigan mo." "Huh?" "...ang tigas din ng ulo mo." "...ganto, sasama ako sa'yo pero kakainin mo'to." Biglang inusog ni Jin ang sarili ... Sa pag-usog niya... Parang...

Naisip ko tuloy bigla na sa kabila ng kalungkutan ko ay may mga tao at bagay pa rin na nakapagbibigay saakin ng kaonting kasiyahan. Una ay ang mga pekeng kaibigan ko na kahit papaano ay nakapagbibigay rin ngiti sa aking labi. Pangalawa ang aking kagandahan na kung iyong titingnan ay mapapahanga ka't mabubuhayan.At higit sa lahat ay ang alak na kahit kaunti lang ay nakapagbibigay saakin ng pansamantalang kaginhawahan. Maya-maya pa ay narating ko na ang THE BEATLES. Kaagad akong nagretouch at muli kong tinawagan ang mga plastic kong kaibigan.