Novel & Cerita Ang Aking Mga Kaibigan

Sigaw ni Zak habang ako’y sinesenyasan na lumapit. In an instant, I was like a robot who is obeying her master, quickly heading towards Zakai’s direction while I held Angelica’s hand. “Babe, thank goodness you’re here.” Giit ko nang kami ay makalapit na ruon, quickly hugging him. Rinig ko ang pagtawa at pag-cheer ng kan’yang mga kaibigan ngunit binalewala ko na lamang iyon. “Sasama ka ba samin ‘babe’?” Tanong ni Zak nang ako’y yakapin nito pabalik.

Mas lalo itong lumapit sakin dahilan para mapalunok ako. "Sinong kasama mo kagabi." Tanong nito. "Kasama?" Wala sa sariling tanong. "Nag punta ka sa kaibigan mo kagabi sino ang kasama mo." Ulit niya. "Fri-friends." "No boys-" "Si jerome kaibigan-" "Hmm lalaki" tango tango sabi nito at lumayo sakin ng kaunti. "Kaibigan ko naman yun siyaka kasama ko rin si febby."

, my mum and Marnie both looked at me with an uncertain expression. "Honestly? I'm obsessed! It has everything I love, it's low key, there's great music and amazing food. I couldn't have asked for anything better". I gave them both a hug and wiped a tear away from my mum's cheek. As my mum left to check on all of the guests, and hide the rest of her tears, I danced under the fairy lights with my best friend. All thoughts of finding a mate were pushed to the back of my mind as let myself enjoy the company of everyone I loved.

Ngumiti siya at sinalubong din ang mga ito ng isang mainit na yakap. “I miss you my friends.” Nagyakapan silang tatlo na para bang isang taon silang hindi nagkita. “Kanina pa ba kayo dito sa bahay?” “Apo, tamang-tama at malapit nang maluto ang hapunang hinanda ko. Tamang-tama at nandito itong mga kaibigan mo. Makakasalo na naman natin sila mamaya sa hapag.” Si Lola Piedad na kapapasok pa lamang sa kanilang sala.

"Why are you so mad at me?" "Dahil mapilit ka!" Sigaw niya pa. "I don't need you here." I bit my lip and shooked my head. "I just want to be your friend." "Bakit pa? Kaibigan mo naman na si kuya. Besides, I dont need a friend. I have it already." "Hindi ba pwedeng dumagdag sa listahan ng mga kaibigan mo?"

asar nya sa akin Nag kibit balikat ako, "Cous kasi, baka pwedeng huwag mo nalang saktan si Aya. Kasi, parang kapatid ko na rin yun eh. Hindi ko kayang makita syang nasasaktan" sabi ko at tinignan sya ng diretso sa mata "I will try not hurt your best friend, cous" sagot nya "Please" makaawa ko

Sabi niya nang makitang nakatingin pa din ako sa kaniya. “Wala naman akong sinasabi.” Pero alam kong may tinatago na naman ‘to. Tanggap ko naman na hindi lamang ako ang kaibigan niya. May mga kaibigan siya sa probinsiya, simula bata pa lang. May mga kaibigan din siya sa kabilang school at iyon ang madalas niyang kasama bukod sa akin. Baka sa kanila siya nagkukwento ng mga problema niya since wala siyang nababanggit sa akin.

Aniya ni Rui sa mga kaibigan. "We know, kaya nga kami narito para samahan ka. Upang bigyan ka nang lakas para lumaban. Mahalaga ka din sa amin, we're sisters remember? Kaya magpakatatag ka, pagsubok iyan na alam namin na kaya mong lampasan." Wika ni Joan kay Rui. Matapos nuon ay niyakap siya nang kanyang apat na kaibigan.

She narrowed her eyes in a daze before she suddenly shook her head hastily. “I have a few friends and colleagues, Dad, and I know anybody can hate me and do that to me. But the only people I’m seeing, for now, are Rose and Cindy, and they can never do that to me,” She said confidently. She trusts her best friends so much, so she would rather stay with them for the time being.

Pati iba pa nilang mga kaibigan ay naghihintay ng magiging sagot nito. "Hindi. Kaibigan lang," siya na ang sumagot sa tanong ng lahat. 'Pero kaunting push na lang, malapit na,' pilyang dugtong ng kanyang isipan at binuntotan pa ng mala-demonyong tawa. Sabay namang tumango ang lahat pagkarinig ng kanyang sagot pero parang hindi naman naniniwalang magkaibigan lang sila.