Ang Aking Pamilya Essay の小説・ストーリー

madami pa akong pangarap sa buhay. Mag aasawa pako, mag aanak pako. Gusto ko happy family kamii noh. Habang nag dadrive si matt matt nakipag chikahan muna ako Kay Ren, pag uusapan namin Yung gagawin mamaya pag uwe ko jusko ipag dasal nyoko para hinde ako mapagalitan Ng aking gwapong daddy. "So eto nga unang gagawin natin is-" si Ren.

"Kayo po ba talaga ang mama ko?Ang tanong ni sabrina kay faye. 'Oo,,,, Ako ang iyong ina,At wala nang iba.Makinig ka sa sasabihin ko anak. Paalis na kayo ngayon papuntang maynila,Ayaw mo bang sumama sa akin?'' Ang tanong ni faye sa kanyang anak. Uhmm'! Bakit po ako sasama sainyo? Kaylangan mong sumama sa akin kung gusto mong mabuo ang pamilya natin. Ang seryusong sabi ni Faye sa kanyang anak. Makalipas ang ilang sandali,Nag-alala na si rosalina dahil lumipas na ang ilang minuto,lumabas narin ang mga nagbanyo,ngunit si sabrina ay hindi parin bumabalik.

wika ni Mama na nasa harapan ko at nakaupo sa wheel chair niya. Sa aking tabi naman ay si Ate na inabutan ako ng tubig. Kinuwento ko sa kanila lahat ng nangyari sa akin, akala ko ay ipagtatabuyan nila 'ko, pandidirian, kamumuhian, pero sa halip ay pinapasok nila 'ko at inintindi. Totoo ngang kailan man ay ang pamilya mo ang never tatalikod sayo kahit gaano ka pa kasamang anak at kung gaano pa kasama ang nagawa mo.

“Baka nakakalimutan mong pinalaki kita! Dugo at laman kita!” Huminto ako sa paglalakad. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. “Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo,” sabi ko habang nangingilid ang mga luha ko. “Nasusukat iyon sa pagmamahal, pag-aaruga, at pagkalinga. At ang katangian ng isang ina ay malayong-malayo sa kung ano ka.”

Kahit nasa liblib na lugar ito, hindi mo maaninag ang kahirapan, bagkus, masasabi mong hindi basta-basta ang pamilya ni Elmy ayon sa obserbasyon ng mag-asawang Danny at Melissa . Ipinaabot nila ang labis at taos-pusong pasasalamat sa pamilya ni Elmy sa ginawa nilang kabutihan sa kanilang anak. Magaan ang loob ng bawat isa ar ramdam nila at home sila sa tahanan ng Yasser.

Tumango tango ako. Napakaganda at swerte talaga kung ipinanganak kang mayaman, dahil hindi mo kailangang dumanas sa hirap at magbanat ng buto makakain lamang ng tatlong beses sa isang araw. Napaisip tuloy ako, kung sakaling tulad nila'y may pera rin kami, hindi sana namatay sina mama at papa sa sakit at hindi ko rin sana kailangan magtrabaho agad ng maaga, nag aaral sana ako ngayon. "Napakaswerte po ni sir, dahil meron siyang buong pamilya at mga bagay na hindi madaling makuha ng iba, tulad namin," Ani ko na hindi inaalis ang paningin sa family picture nila.

“Paano nangyari iyon?” Napabuntong-hininga si Papa. “Mahabang kuwento, anak.” Pakiramdam ko ay nanlamig ang buong katawan ko. Ilang taon kong inisip na matatag pa rin ang pamilya namin. Na kahit paano ay maayos pa rin ang lahat sa Pilipinas. Hindi ko alam na unti-unti na pala kaming bumabagsak.

Masaya talaga kumain kapag may kasalo ka sa hapag lalo na kapag mga mahal ko ito sa buhay. Mula sa pamilya ni Laica ay komplito sila. Magulang at mga kapatid ni Laica. Ganoon rin sa akin. Ang aking magulang, wala man akong kapatid pero masaya ako na naging maayos na kami ng aking magulang. Kahit anong pagsubok ang mangyari sa atin ay pamilya pa rin natin ang nakapagbibigay ng saya sa bawat isa sa atin.

Umiwas ako ng tingin. Natahimik ang lahat at ramdam ko ulit ang tensyon. Tita zoe is my new family, si migz at yna, sila ang tinuring kong pamilya kase naramdaman ko ang pagmamahal sa kanila. I feel it. Mahal nila ako at ang swerte ko dahil meron akong tulad nila.

I couldn't help but become serious when my memories progressively brought me back to what happened two years ago. Mapait akong ngumiti. Pamilya. Sabi nila, talikuran mo na raw ang lahat huwag lang ang pamilya mo dahil sila lang ang p'wede mong asahan hanggang dulo. But that's not the case for me. Paano ko pahahalagahan ang pamilya ko kung sila mismo ang sumira sa akin? "What are you doing here?"