روايات وقصص ضمن Ang Aking Pamilya Essay

"Oh? Bakit parang hindi ka masaya na nagka-ayos na kayo ni tito?" Napansin niya na medyo malungkot pa rin ako kahit na nagka-ayos na kami ni tatay. May kulang pa rin kasi, e. Kahit na okay na kami ay kulang parin ang pamilya namin. Gusto ko mabuo ang pamilya namin pero imposible na 'yon. Maagang kinuha sa amin si nanay at si kuya naman ay hindi pa rin namin nahahanap.

“Gusto kong umuwi ng La Union.” Napahinto siya sa pagtawa at napakunot-noo. “Why?” “I suddenly miss my family. Ang tagal kong ‘di na sila nakikita.” Kahit pa nakakausap ko sina Mama sa chat, sa video call or call ay ay iba pa rin kapag talaga ‘yong nakikita at nakakasama ko sila. Ang mga Kuya ko’y may sarili ng pamilya at busy din kaya minsanan ko ring nakakachat.

At papaano naman ang naiwang pamilya? Pero, minsan kailangan din nating magsinungaling para hindi makasakit sa damdamin ng iba. Lalo na sa damdamin ng isang bata. I sighed breathily.. "Hindi ako aalis." Sabay pikit ng mga mata, hinahagod na din ang likod niya. "Gusto ko sana nak. Kalimutan mo na ang lahat ng mga ginawa ni Mommy mo.. alam kung mahirap itong mabura sa alaala mo. Pero hindi kasi maganda na iipunin mo ang lahat ng masasakit na dinanas mo sa.. akin." Maiintindihan niya ito dahil matalino siyang bata.

01 My breath hitched as the heavy door clicked shut behind us. The room suddenly felt so small, parang lahat ng hangin ay biglang nawala. Nakatayo lang ako doon, hindi makagalaw, habang nakatingin sa kanya. Aiden. His name echoed inside my head, parang paulit-ulit na tinatawag ang sarili ko na umalis na. Pero hindi ko kaya. Hindi ko kayang umalis lalo na’t ang init ng tingin niya ay parang sunog na dumadaloy sa buong katawan ko.

humble na sagot nito. "Nakakaproud po kung ganyan Sir...mahirap lang po kasi kami...nagsikap lang kaming magkakapatid para makapag aral. mahirap lang ang pamilya ko. Sakitin pa ang aking ina," pahayag ko din dito.

Wala man siyang sabihin, parang may mensaheng nakatago roon. Parang masaya siyang makita akong masaya. Parang natutuwa siyang makita akong unti-unting nagiging bahagi ng kanilang pamilya. Napaiwas ako ng tingin. Biglang uminit ang pisngi ko. Napakasaya pala talagang maging bahagi ng isang pamilya. Hindi iyong perpekto. Hindi iyong walang problema. Kundi iyong pamilya na marunong tumawa kahit maraming pagsubok.

Lahat ng kagaguhan at kabulastugan ko ay biglang nabago. I want the best future for my sons. And I wanted a happy family. Pamilyang buo at priority ang pamilya kaysa sa trabaho. Hindi gaya ng pamilyang kinalakhan ko. Ayokong iparamdam sa kanila ang naramdaman ko ng bata pa ako. So, as much as possible--- I will be there, no matter what.

Umupo kami sa mahabang upuan na nasa gilid ng aming dinadaanan. Napukaw ang atensyon ko sa nagtatawanan na Pamilya. Hindi ko maiwasan mainggit sa mga pamilyang ito. Kailan ko kaya ito mararanasan magkaroon ng sariling masayang pamilya. Gusto ko na ibahagi ang mga experience ko sa mga anak ko panigurado sobrang saya n’un. Ikukwento ko na parang kwento sa libro ang pagkakakilala namin ng magiging ama nila.

Isang gagawin nila ang lahat para maalis. “Kaya sabihin mo sa akin, kung hindi mo ako kinukunsiderang pamilya noon, paano mo naisip na ikukunsidera kitang pamilya ngayon? Anuman ang sinusubukan mong gawin sa pamamagitan ng paglalaro sa akin ng family card ay hindi gagana"

Kaya ang second option ang mag-ipon, pero sa ngayon ang pag-iipon hangang isipan na lang muna. Sa totoo lang hindi naman talaga ako ipinanganak sa isang mahirap na pamilya. Nanirahan ako sa loob ng labing-pitong taon sa isang pamilya na mayroon namang average income ang aking mga magulang. Kaya nga kahit marami kaming magkakapatid, walo, maayos parin ang pamumuhay namin. May bahay kaming maayos na nauuwian, sasakyan at nakakapag-aral sa mga private school. Thanks to dad ang mom na nagsisipag ng husto sa kompanyang pinaglilingkuran nila. Sa panahon na yun ayos at napaka-normal ng lahat, hangang sa dumating ang oras na nagsimula nga ang kamalasan sa pamilya namin.