Ang Aking Pamilya Essay Novels & Stories

Wala na ang mga tanikalang nakagapos sa leeg ko't mga paa. Malaya na ako. Malayo na rin. Malayo sa mga taong naging sanhi ng paghihirap ko. Malayo na ako sa kanilang lahat. Ngayon, may pagkakataon na akong bumuo ng sarili kong pamilya. Pamilyang masaya at tanggap ang isa't isa. Pamilyang iingatan ko ng buong puso, mamahalin hanggang sa abot ng aking makakaya, at proprotektahan hanggang sa huling hininga.

Tumango ako. "Kasi kahit anong mangyayari, pamilya mo parin sila. Pwede mong iwanan ang lahat, pero sa pamilya mo parin ikaw babagsak. I know our past will leave us a big scar, but it's actually a beautiful and meaningful scar." Sabi ko habang nakatingin sa pamilya ko at ni mommy Ysa kasama si Ysrael na nagtatawanan.

This is way better than my imagination! I have a family who loves me! I have a family who appreciates me! I have a family who actually needed me! I have a family who gave me everything! Everything that I could ever ask for and wish for! Hindi ko ipagpapalit ang pamilyang ito sa kahit na ano at kahit na kanino. Hindi kahit pa nga sa sarili kong mga anak!

Sa ilalim nito, nakasulat sa malalaking titik "Ang Aking Pamilya" Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Kahit hindi pa niya kayang sabihin nang malakas, kahit kailangan pa naming magtago ng katotohanan, nasa puso at isipan na niya ang tunay na anyo ng aming pamilya. Si Enzo ang kanyang ama, at ako ang kanyang ina kahit hindi pa ito pwedeng ipagsigawan sa buong mundo.

Paano nila nagagawang posible ang mga bagay na tingin ko ay imposibleng mangyari? Masaya ako dahil maayos na ang pamilya ko. I never thought that I will have this kind of family and I am not ashamed to tell everyone that I belong to Altamero's family. TO BE CONTINUED

Ito ang literal na mapapasana all ka sa angkan na ito. Na-amaze lang ako dahil kami maliit lang ang family namin sa Mindanao. Pero sila parang isang barangay ang angkan at ang cool nilang lahat. Ganitong pamilya ang masarap kasama dahil nagtutulungan sila. Hindi nakapagtataka ang successful nilang lahat.

Year 2040... "Anak, lagi mong tatandaan na importante ang pamilya—kahit ano pa ang mangyari. Sila ang kasangga mo sa hirap at ginhawa. Hinding-hindi ka nila iiwan." "Daddy, happy na po ako na kumpleto tayo nila Mommy." Ngumiti ako sa kan'ya kaya nangingiti niya ring hinawi ang aking hindi pantay na bangs na humarang sa aking paningin.

“HIndi po kasi ako galing sa mayamang pamilya. Malayo sa mga babaeng naghahabol sa apo ninyo.” Napahalakhak siya. “Kailanman ay hindi tumingin ang pamilyang ito sa estado ng buhay. Ang mahalaga sa amin ay ang ugali ng isang tao.” “Napansin ko nga po iyon pero minsan hindi ko maiwasang makaramdam na mahiya dahil maraming babaeng mula sa mayayamang pamilya ang gustong mapangasawa si Abe habang ako…”

ngunit hindi ko nagawa dahil hindi ko alam. Pamilya tayo, eh. Pamilya ko kayo. Mahal na mahal ko kayo. Buong buhay ko, wala akong matatawag na pamilya ko. Kahit saan ako napadpadpad mabuhay ko lang ang sarili ko. Mapag-aral ko lang ang sarili ko. Para kahit papaano may ipagmamalaki ako. Pero hindi ko maitatatangging may puwang sa puso ko. Wala akong pamilya. Wala akong kakampi. Kaya nang malaman ko na kapatid ko kayo, na ama ko si Daddy. Malaki ang pasasalamat ko. Na kahit sa dinami dami ng pinagdaanan ko, may pamilya pa pala ako. May uuwian pa pala ako. May magmamahal pa pala sa ‘kin. Kaya ang sakit para sa ‘kin na malaman na may tinago kayo sa ‘kin. At patungkol pa sa kalagayan ni Daddy.

pamilya kami at Ang pamilya nagtutulungan. At isa pa .I'm college graduate..sayang ang ilang taong pagpapa-aral sakin ng magulang ko kung magmomok lang ako sa Isang tabi at hayaan ang sarili kong magdusa at makulong nalang sa nakaraan.. I need to move and make a way para makalimutan siya at makabawi sa pamilya ko.... "You're hired... congratulations!!" Nanlaki ang mata ko..