Ang Aking Pamilya Tula Novels & Stories

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”

pakiusap ko sa kaniya. "Sila po kasi buo ang famaly eh. May daddy at mommy tapos ako po wala." malungkot na sabi niya. "Tingnan niyo po sila oh. Diba po masaya sila?" sabi niya sabay turo sa may unahan namin. Napalingon naman ako doon. Maroon ang isang pamilya na nagbobonding. Masaya sila at tumatawa. Wala silang problema.

Moon, at nang mabasa ang huling pahina, napasigaw siya, "Negative ang result! Hindi siya ang anak natin!" Natuwa si Angel sa nadinig at agad siyang tumayo. Masayang-masaya niyang sinabi, "Hindi natin siya kapamilya, Papa! Palayasin na natin siya!" Sumang-ayon agad si Mrs. Moon. "Kaya pala hindi ko maramdaman na malapit ako sa kanya. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang bata na iyon. Mahal, bakit hindi mo pa sinabi kanina at hinayaan mo si Shaun na asikasuhin siya?"

Mahabang litanya ko. I never met them, I never got to know them and I never got to talk to them. Basically, in our situation, we're like a stranger to each others. Pero ang alam ko ay wala rin talaga kaming iba pang pamilya. Lolo is the only child of his parents, so nasa pamilya lang namin iikot ang mga kayamanan namin.

Panahon na rin para ilabas ko ang lahat. "Just like anyone else..." "My family is not perfect." Marahan akong ngumiti. "Katulad ng ibang pamilya..." "Nagkaroon din kami ng maraming problema." "Maraming hindi pagkakaunawaan." "Maraming tampuhan." "Maraming masasakit na salitang nabitawan." Saglit akong tumigil. Tumingin ako sa kalangitan. "Pero naniniwala pa rin akong darating ang araw..."

**Aling Gina** (mahinahong nagsalita): "Hindi mo kailangang madaliin, Anak. Ang mahalaga, nandiyan ka para sa mga anak mo, at nagagawa mong magbigay ng pagmamahal sa kanila. Hindi mo kailangan ng ibang tao para makumpleto ang pamilya mo. Minsan, ang pinakamagandang pamilya ay yaong puno ng pagmamahal at pagkakaunawaan." Bumuntong-hininga si Alona at ngumiti. Ramdam niya ang bigat na unti-unting naglalaho dahil sa mga salitang ito ng kanyang ina. Sa huling araw nilang iyon sa Coron, siya ay nagkaroon ng pakiramdam ng kapanatagan. Ang mga anak niya ang nagbigay sa kanya ng lakas at tapang upang magpatuloy, at alam niyang magiging masaya sila sa kabila ng lahat ng mga pagsubok.

Ito ang literal na mapapasana all ka sa angkan na ito. Na-amaze lang ako dahil kami maliit lang ang family namin sa Mindanao. Pero sila parang isang barangay ang angkan at ang cool nilang lahat. Ganitong pamilya ang masarap kasama dahil nagtutulungan sila. Hindi nakapagtataka ang successful nilang lahat.

OH GOD! Sunod sunod umagos ang luha ko ng marinig ko. Wala ng mas ikakasakit pa ang pagtalikod ng sarili mong pamilya sayo. Wala ng mas ikakasakit pa ang binitawang salita sayo ng sariling mong pamilya. Humagulgul ako. "t*ngina wala pala tayong mapapala sa babaeng to e. bahala na kayo diyan, gawin niyo kong anong gusto niyo."

“Kaya ko pong buhayin ang sarili ko. Ayoko pong bumalik sa inyo.” Nagpalitan ng tingin si Aling Tessie at Mang Andres, ang tingin na alam na alam ni Liana, galit na tinatakpan ng ngiti. “Anak naman…” si Tito Andres ang nagsalita, mababa ang boses. “Kami ang tunay mong pamilya. Bakit ka aalagaan ng hindi mo naman kadugo? Sa amin ka na lang at ng hindi ka makagulo sa pamilya Vergara. Nakarating na sa amin ang tsismis.”

OH GOD! Sunod sunod umagos ang luha ko ng marinig ko. Wala ng mas ikakasakit pa ang pagtalikod ng sarili mong pamilya sayo. Wala ng mas ikakasakit pa ang binitawang salita sayo ng sariling mong pamilya. Humagulgul ako. "t*ngina wala pala tayong mapapala sa babaeng to e. bahala na kayo diyan, gawin niyo kong anong gusto niyo."